II SA/Sz 14/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z. B. na uchwałę Nr XIII/269/03 Rady Miasta Szczecina z dnia 1 grudnia 2003 r. w przedmiocie strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych miasta Szczecina oraz sposobu ich pobierania postanawia umorzyć postępowanie sądowe W dniu [...] r. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. w sprawie strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych miasta Szczecina oraz sposobu ich pobierania. Pismem z dnia [...] r. Sąd wezwał skarżącego do udokumentowania, że przed wniesieniem skargi do Sądu wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale, stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczył, że nie wzywał Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi, dlatego cofa skargę jako przedwczesną. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofniecie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec cofnięcia skargi i braku podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy.