II SA/Sz 140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. i E. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji A. i E. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę majątkową lub niemajątkową, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, aby móc wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, musi w pierwszej kolejności ocenić, czy zaskarżony akt podlega wykonaniu. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie, których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy jednak akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Przedmiotem wniosku skarżących jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności, nie nakłada, bowiem ona na stronę żadnego obowiązku, ani też nie przyznaje prawa. Wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżącej w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków (por. postanowienie NSA z dn. 13.09.2012 r., sygn. akt II OZ 747/12). Na marginesie zauważyć należy, że skarżący w niniejszej sprawie nie wykazali żadnej z ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, określonych w art. 61 § 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody i nieodwracalne skutki poniesie oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniającego ww. okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności tak, aby Sąd miał możliwość ich oceny (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 1153/12). W związku z powyższym należy stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.