II SA/Sz 141/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 lutego 2013 r. o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziów od rozpoznania skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], oddalił wniosek R.S. o wyłączenie sędziego NSA Iwony Tomaszewskiej oraz sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk – Meder od rozpoznania sprawy ze skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Odpis postanowienia z dnia [...] wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego, tj. adw. M.K., w dniu [...] (k. [...] akt sądowych). W dniu [...] (k. [...] akt sądowych), R.S. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia [...] o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziów wymienionych w tym orzeczeniu. Jednocześnie R.S. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia (k. [...] akt sądowych). Skarżący podał, że o postanowieniu Sądu z dnia [...] dowiedział się w dniu [...], po przejrzeniu akt sprawy. Wyjaśniając przyczyny niezawinionego uchybienia terminu do złożenia zażalenia, R.S. wskazał, że wyznaczony z urzędu pełnomocnik nie doręczył mu postanowienia w celu złożenia przez mocodawcę środków odwoławczych w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 194 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", zażalenie jest środkiem odwoławczym, które przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie oddalenia wniosku o wyłączenie sędziego. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia orzeczenia podlegającemu zażaleniu (art. 194 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 67 § 5 P.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom. Tak więc, data doręczenia pełnomocnikowi pism procesowych rozpoczyna bieg terminów do wniesienia środków zaskarżenia, zaś doręczenie stronie na jej żądanie, nie jest doręczeniem procesowym i nie wywołuje skutków procesowych, stan taki trwa do czasu poinformowania Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa (vide postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2008r. I FZ 504/08, opubl. w LEX nr 564251). W niniejszej sprawie, postanowieniem referendarza sądowego z dnia [...] zostało przyznane skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W dniu [...] doręczono pełnomocnikowi R.S. postanowienie z dnia [...]. W tej sytuacji oczywistym jest, że wniesienie zażalenia przez R.S. w dniu [...] nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 194 § 2 P.p.s.a., gdyż termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu [...]. Jednakże skarżący wraz z zażaleniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, a zatem należało ustalić, czy wniosek ten został złożony w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi (art. 87 § 1 P.p.s.a.). Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu podniósł, że o postanowieniu z dnia [...] dowiedział się przeglądając akta sądowe sprawy, w dniu [...] Biorąc pod uwagę tę okoliczność oraz niezaistnienie okoliczności przeciwnych, należało przyjąć, że wniosek (z dnia [...]) o przywrócenie niezawinionego terminu został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Bezsporne jest w sprawie, że skarżącego reprezentuje pełnomocnik, zatem jak była o tym wyżej mowa, doręczeń wszystkich pism procesowych dokonuje się ze skutkiem prawnym temu pełnomocnikowi, do czasu wypowiedzenia pełnomocnictwa. Jest to konsekwencja założenia, że osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy. Skarżący może wprawdzie złożyć samodzielnie środek odwoławczy, lecz tylko w terminie, którego bieg wyznacza data doręczenia pełnomocnikowi kwestionowanego orzeczenia. W tych okolicznościach Sąd uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia przez R.S., gdyż problemy we właściwej komunikacji pomiędzy skarżącym a jego pełnomocnikiem wyznaczonym z urzędu, jak również niezadowolenie strony ze sposobu prowadzenia jej sprawy przez pełnomocnika nie stanowią przesłanki określonej w art. 87 § 2 P.p.s.a., od której zaistnienia uzależnione jest uwzględnienie wniosku. Wyznaczenie pełnomocnika przez korporację prawniczą i podjęcie przez niego czynności stanowi wykonanie wydanego postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Strona ponosi konsekwencje czynności podejmowanych przez pełnomocnika w jej imieniu, jak i konsekwencje braku podjęcia tych czynności. Okoliczności związane z realizacją stosunku wewnętrznego pełnomocnictwa, to jest relacje między mocodawcą i pełnomocnikiem, pozostają bez wpływu na bieg terminów procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt FZ 218/10 opubl. w Lex nr 643227). Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 zdanie drugie w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak na wstępie.