II SA/Sz 143/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 18 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. 1. Decyzją z dnia 24 sierpnia 2023 r. nr SKO.4170.645.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, po rozpatrzeniu wniosku D. K. z dnia 23 kwietnia 2018 r. (dalej przywoływany jako "Skarżący") o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia 30 września 2009 r. nr RG.7624-31/09 ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji farmy wiatrowej "[...]" w Gminie D., orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności tej decyzji. 2. Z rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu podał, iż Kolegium rozpoznając Jego wniosek zupełnie pominęło zasadniczą kwestię wskazaną we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia 30 września 2009 r. tj. kwestię wydania decyzji z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 11 lit.c w zw. z art. 19 ust. 1 oraz art. 30 i art. 39 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Naruszenia przywołanych przepisów, zdaniem Skarżącego, wyrażają się w braku prawidłowego i transparentnego zamieszczenia zawiadomień o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie i eksploatacji farmy wiatrowej [...] w gminie D. przez Wójtów gmin sąsiednich, w obrębie których wystąpią oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, tj. Wójta Gminy D. na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy D. oraz tablicach sołectw J. i [...]. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, decyzja Wójta Gminy S. z dnia 30 września 2009 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. 3. Stanowisko w sprawie przedstawił także pełnomocnik inwestora tj. J. Spółki z o.o. z siedzibą w W.. Wskazał, że wniosek Skarżącego z dnia 23 kwietnia 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia 30 września 2009 r. rozpatrywany jest przez Kolegium po raz kolejny, bowiem organ ten postanowieniem z dnia 25 czerwca 2018 r. (utrzymanym w mocy postanowieniem Kolegium z dnia 8 sierpnia 2018 r.) odmówił wszczęcia postępowania w ww. sprawie wskazując, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja SKO z dnia 24 listopada 2029 r. utrzymująca w mocy decyzję Organu pierwszej instancji której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności, co powoduje, w ocenie składu orzekającego Kolegium w tamtej sprawie, że zaistniała negatywna przesłanka przedmiotowa z art. 61a k.p.a. do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Organu I instancji. Wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 30 maja 14 lutego 2019 r. (sygn. akt II SA/Sz 1091/18) postanowienie to zostało uchylone, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 listopada 2022 r. (sygn. akt III OSK 1334/21) utrzymał ten wyrok w mocy. Sąd wskazał w uzasadnieniu, że byt prawny decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji jest uzależniony w całości od utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego, co jednak nie oznacza, że decyzja pierwszoinstancyjna nie może być przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym. Wniosek Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Organu pierwszej instancji powinien być z urzędu potraktowany, jako wniosek o wszczęcie postępowania nieważnościowego. Zgodnie z oceną prawną i wskazaniami Sądu, wniosek Skarżącego, winien być merytorycznie rozpoznany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Kierując się wytycznymi zawartymi w powyższych wyrokach, Kolegium działając jako organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 30 czerwca 2023 r. zawiadomiło strony postępowania w drodze obwieszczenia, na podstawie art. 49 § 1 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, oraz wnioskodawcę i inwestora na piśmie, o wszczęciu postępowania w sprawie nieważności decyzji Wójta Gminy S. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 30 września 2009 r., utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z dnia 24 listopada 2009 r. nr SKO.4200/2486/09. Pełnomocnik inwestora podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji, w oparciu o którą wydano decyzję w postępowaniu odwoławczym, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności również decyzji organu odwoławczego, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzją z dnia 24 sierpnia 2023 r., znak SKO. 4170.645.2023 Kolegium orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia 30 września 2009 r. Decyzją tą Wójt Gminy S. określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia na wniosek inwestora tj. J. spółka z o. o., po przeprowadzeniu oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia 24 listopada 2009 r. nr SKO.4200/2486/09. W dniu 23 kwietnia 2018 r. do Kolegium wpłynął wniosek Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. na podstawie art. 156 § 1 ust. 1,2, 5, 6 i 7 k.p.a. w związku z naruszeniem art. 79 ust. 1, art. 4, art. 5 oraz art. 30 w związku z art. 33, art. 39 i art. 3 ust. 1 pkt. 11 lit. c ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, a także rażącym naruszeniem art. 9 i art. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, co skutkuje zastosowaniem nakazu ujętego w treści art. 11 ww. ustawy, jak również zasad ujętych w art. 6 - 11 k.p.a. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że organ miał obowiązek opublikować obwieszczenia wynikające z treści art. 33, art. 39 w związku z art. 30 i art. 79 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie w prasie, czego nie wykonał, nie zapewniając tym samym możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ocenie Skarżącego stanowi to rażące naruszenie prawa, nie do zaakceptowania w praworządnym państwie. Wnioskodawca wywiódł, że naruszone zostały art. 9 i art. 10 ustawy Prawo ochrony środowiska, co winno skutkować zastosowaniem art. 11. Zarzucił także naruszenie zasady powszechnego dostępu do informacji o środowisku w związku postanowieniami zawartymi w art. 7 i art. 8 konwencji z Aarhus, które są pierwowzorem gwarancji udziału społeczeństwa w sprawach mających znaczenie dla środowiska oraz możliwości zgłaszania przez społeczeństwo uwag bezpośrednio. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia 18 stycznia 2024 r. nr SKO.4170.2380.2023 utrzymało w mocy decyzję Kolegium z dnia 24 sierpnia 2023 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia 30 września 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 156 § 1, art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. – dalej przywoływana jako: "k.p.a."), art. 84 ust. 1 i 2, art. 85 ust 1, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm. - zwanej dalej ustawą o "u.o.o.ś.")- wg stanu na dzień wydania decyzji poddanej kontroli), w powiązaniu z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) - według stanu na dzień wydania decyzji poddanej kontroli. Kolegium uznało, że decyzja której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczył, nie zawiera żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., bowiem organ który ją wydał zawiadomił strony oraz społeczeństwo w drodze publicznego ogłoszenia na stronie BIP organu i wywiesił na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz sołectw J. i J. stosowną informację. Analiza decyzji pozwoliła na stwierdzenie, że warunki wynikające z uzgodnień właściwych organów oraz raportu oddziaływania na środowisko, zostały uwzględnione w wydanej decyzji środowiskowej, która została należycie uzasadniona. Kolegium na wstępie zbadało czy Skarżącemu przysługuje legitymacja procesowa do żądania stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy S. Jak wskazał Organ, z wniosku wynika, że swój interes prawny wnioskodawca wywodzi z naruszenia prawa własności, które chronione jest przepisami art. 140-143 k.c., bowiem jest on właścicielem m.in. nieruchomości zlokalizowanej na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym J. . Najbliżej jednej z działek inwestycyjnych nr [...] obręb J., na której planowana była turbina wiatrowa, znajduje się działka wnioskodawcy nr [...]. Według orientacyjnych pomiarów dokonanych w systemie informacji przestrzennej, dostępnym na stronie https://[...], odległość ta, jak wskazał Organ, wynosi około 68 m pomiędzy granicami działek (w linii prostej). Pomiarów dokonano za pomocą funkcji "pomiar odległości i powierzchni", a wyniki załączono do akt postępowania. Zdaniem Kolegium nieruchomość wnioskodawcy znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej kwestionowaną decyzją i prawidłowo wnioskodawca został uznany za stronę w postępowaniu. Organ uznał, że w sytuacji gdy nieruchomość wnioskodawcy znajduje się w obszarze 100 m od granic terenu na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, zgodnie z art. 74 ust. 3a pkt 1 u.i.s. w aktualnym brzmieniu, przysługuje mu przymiot strony, a w konsekwencji również legitymacja procesowa do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności takiej decyzji. Dalej Organ, po przytoczeniu podstaw prawnych mających zastosowanie w sprawie szczegółowo przedstawił przebieg postępowania. Inwestor J. spółka z o. o. złożył w dniu 16 lutego 2009 r. (data wpływu) wniosek w Urzędzie Gminy D. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej "[...]" na terenie gminy D. (10 elektrowni wiatrowych o łącznej mocy zespołu 25 MW usytuowane na działkach obr. ew. J. [...], [...], obr. ew. J. : [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz infrastrukturą towarzyszącą na działkach w obr. ew. J. i J. ). Wójt Gminy D. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz o wystąpieniu o opinię dotyczącą potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie w drodze publicznego ogłoszenia (trzy oddzielne ogłoszenia), gdyż ustalił, że stron jest w tym postępowaniu ponad 20. Ogłoszenia były wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy D. w okresie od 16 lutego 2009 r. do 3 marca 2009 r. Z ich treści wynika, że ogłoszenia zamieszczono ponadto na stronie BIP organu oraz na tablicy ogłoszeń w sołectwie J. i J. Państwowy Powiaty Inspektor Sanitarny w S. opinią znak: PS-N.NZ- 4011/13/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. wyraził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o czym organ zawiadomił strony w drodze publicznego ogłoszenia na stronie BIP organu oraz wywieszonego na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz w sołectwie J. . Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie postanowieniem znak: RDOŚ-32-WST.I.K-6650-44/09/mc z dnia 2 marca 2009 r. również stwierdził konieczność- przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, o czym RDOŚ zawiadomił przez publiczne obwieszczenie na tablicy Urzędu Gminy D.. O tym fakcie zawiadomił również Wójt Gminy D. poprzez obwieszczenie na stronie BIP oraz wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz sołectw J. i J. Wójt Gminy D. postanowieniem z dnia 3 marca 2009 r. nr OŚ 7624/05/09 nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu. Postanowienie było spójne z opiniami ww. organów w kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny na środowisko. O wydanym postanowieniu organ powiadomił strony poprzez obwieszczenie na stronie BIP oraz wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz sołectw J. i J.. W odpowiedzi inwestor przedłożył w dniu 3 marca 2009 r. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, o czym również organ zawiadomił strony. W związku z orzeczeniem o ww. obowiązku, organ również poinformował społeczeństwo o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 33 ust. 1 u.o.o.ś. Po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskaniu pozytywnych uzgodnień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego na post. art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 u.o.o.ś., Wójt Gminy D. wydał decyzję w dniu 14 kwietnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, o czym zawiadomił poprzez obwieszczenie na stronie BIP oraz wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz sołectw J. i J.. Na skutek wniesionego odwołania, decyzja ta została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji decyzją Kolegium z dnia 22 czerwca 2009 r. nr SK0.4200/1271/09. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że ponownie rozpatrując sprawę należy z urzędu uwzględnić art. 25 k.p.a. w związku z okolicznością, że Wójt Gminy D., Pan F. K., jako organ uprawniony do wydania decyzji jest zarazem stroną tego postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Wójt Gminy D. zwrócił się do Kolegium na podstawie art. 25 § 1 i art. 26 § 2 pkt 1 k.p.a. o załatwienie sprawy w związku z wyłączeniem organu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych jego kierownika. Postanowieniem Kolegium z dnia 28 lipca 2009 r. do załatwienia wniosku Spółki wyznaczony został Wójt Gminy S. W dniu 06 sierpnia 2009 r. inwestor przedłożył Wójtowi Gminy S. zaktualizowany raport o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wójt Gminy S. ponownie wystąpił o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wyraził pozytywną opinię dotyczącą realizacji przedsięwzięcia (opinia z dnia 28 sierpnia 2009 r.). RDOŚ, biorąc pod uwagę przedłożony przez inwestora raport oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko, który został uzupełniony o pełny monitoring przedrealizacyjny, obejmujący pełne okresy fenologiczne ptaków, uchylił swoje poprzednie postanowienie uzgadniające z dnia 14 kwietnia 2009 r. i ponownie uzgodnił realizację przedsięwzięcia postanowieniem z dnia 21 września 2009 r. RDOŚ działając na podstawie art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust.3 u.o.o.ś. obwieszczeniem z dnia 21 września 2009 r. poinformował strony o wydaniu rozstrzygnięcia i możliwości zapoznania się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie. Obwieszczeniem z dnia 10 sierpnia 2009 r. Wójt Gminy S. działając na podstawie art. 30 u.o.o.ś. poinformował społeczeństwo o rozpoczęciu procedury dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, Obwieszczenie zostało opublikowane na stronie BIP Urzędu Gminy S. a także stronie internetowej Urzędu, tablicy ogłoszeń w Gminie S. i Gminie D. , a także przekazane celem wywieszenia na tablicy ogłoszeń we wsi J. i J. . Decyzją z dnia 30 września 2009 r. Wójt Gminy S. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, o czym zawiadomił strony i społeczeństwo w drodze publicznego ogłoszenia na stronie BIP organu oraz wywieszonego na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz w sołectwie J. i J.. Analiza ww. decyzji pozwoliła Organowi odwoławczemu na stwierdzenie, że warunki wynikające z uzgodnień właściwych organów zostały uwzględnione w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wójt Gminy S. podzielił stanowisko organów i wziął je pod uwagę wraz z ustaleniami raportu o oddziaływaniu na środowisko. Rozstrzygnięcie zostało szczegółowo uzasadnione. Organ uznał, że decyzja zawiera elementy wskazane w art. 82 ust. 1 i 2 u.o.o.ś.; spełnia również ustawowe wymogi, wskazane w art. 85 ust. 1 i 3 u.o.o.ś. Wójt Gminy S. zawiadomił bowiem o wydaniu decyzji strony i społeczeństwo w drodze publicznego ogłoszenia na stronie BIP organu oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu, a także w sołectwie J. i J.. W wyniku odwołania jednej ze stron postępowania, decyzja ta została poddana kontroli w postępowaniu odwoławczym i decyzją Kolegium z dnia 24 listopada 2009 nr SKO.4200/2486/09 r. utrzymana w mocy. W ocenie Kolegium na każdym etapie postępowania, zarówno strony postępowania, jak i społeczeństwo, było informowane w prawidłowej formie publicznego obwieszczenia o jego przebiegu oraz o czynnościach organu. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że Organ nie wywiązał się z obowiązku podania informacji do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie w prasie, co w jego ocenie wynika z art. 9 ust. 1, art. 30, art. 33, art. 39, art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c ustawy u.o.o.ś. Kolegium wyjaśniło, iż zarzuty te nie są zasadne. W sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją, siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy (gmina S.) niż gmina właściwa miejscowo (gmina D.) ze względu na przedmiot postępowania. W takim przypadku przez podanie informacji do publicznej wiadomości rozumie się także ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania (art. 3 ust. 1 pkt 11 lit, d u.o.o.ś.). Ustawodawca wyraźnie wskazał w sposób alternatywny: w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości. Organ podkreślił, że nie jest wymagane zastosowanie jednocześnie dwóch alternatywnych sposobów informowania. W tej sprawie Organy podawały informacje do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie na tablicy ogłoszeń w miejscowości, gdzie planowana była inwestycja, co Kolegium uznało za wystarczające. Litera c powyższego przepisu, na którą powołuje się Skarżący wskazuje natomiast, że przez podanie informacji do publicznej wiadomości - rozumie się ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu. Wariant ten dotyczy wyłącznie przypadku, gdy projekt dokumentu wymaga udziału społeczeństwa, co nie ma miejsca w sprawie. Ponadto Kolegium podkreśliło, że obwieszczenia ogłaszane na tablicach oraz na stronie internetowej z pominięciem prasy lokalnej (gdyby było to wymagane) w sposób zwyczajowo przyjęty w rozumieniu art. 3 pkt 11 lit. c ustawy środowiskowej jest uchybieniem, lecz nie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2003/13 oraz wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 974/16). Zatem nawet gdyby przyjąć istnienie uchybień w tym zakresie, nie mogło to stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Za chybione Kolegium uznało też zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia art. 19 ust.1 u.o.o.ś. W tym miejscu Kolegium zaakcentowało, iż warunkiem rozważenia naruszenia tego przepisu zawartego w dziale II ustawy u.i.s. jest złożenie konkretnego wniosku, zaś art. 9 ustawy kreśli zakres dokumentów które podlegają udostępnieniu. Skoro Skarżący był stroną postępowania dotyczącego ustalenia decyzji środowiskowej, miał prawo uczestniczyć na prawach strony w tym postępowaniu, zaś wnioskowe udostępnienie danych może być uzasadnione jedynie dla podmiotów którym przymiot strony nie przysługiwał w sytuacji, gdy podmioty te złożyłyby wniosek w trybie art. 12 ust.1 u.o.o.ś. Za chybione Kolegium uznało także zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia Konwencji z Aarhus. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, umowy międzynarodowe są częścią krajowego porządku prawnego i muszą być stosowane w polskim porządku prawnym. Jednakże w przypadku Konwencji w Aarhus są to normy sformułowane bardzo ogólnie, które wymagają konkretyzacji w systemach prawnych państw, które podpisały tę Konwencję. Realizacja tych obowiązków nastąpiła m.in. w przepisach ustawy u.o.o.ś. tym samym przepisy Konwencji nie mogą być bezpośrednio stosowane (por. wyrok NSA sygn. akt II OSK 54/12 z dnia 6 grudnia 2013 r.). Nie jest zasadny także zarzut rażącego naruszenia art. 9 i art. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska, co w ocenie Skarżącego skutkuje zastosowaniem nakazu ujętego w treści art. 11 tej ustawy, jak również zasad ujętych w art. 6 - 11 k.p.a. Przepisy te zostały uchylone z dniem 15 listopada 2008 r. przez art. 144 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2008.199.1227). Wskazany art. 11 stanowił, że decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna, jednak na dzień orzekania w rozpatrywanej sprawie przepis ten od roku już nie obowiązywał. Organ zatem podsumował, że przepis ten obecnie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności. Kolegium podkreśliło także, że w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma miejsca na merytoryczną ocenę treści karty informacyjnej, czy też raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż przekracza to ramy kontroli wyznaczonej w art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 80 k.p.a. Wymagałaby to przeprowadzenia postępowania dowodowego właściwego dla postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, co przeczyłoby zarówno ramom postępowania nadzwyczajnego o jakim mowa w art. 156 k.p.a., jak i naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania nadzorczego (art. 15 k.p.a). Niedopuszczalne byłoby oparcie ewentualnego rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność ostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania na kryteriach ocennych, stanowiących w istocie polemikę z ustaleniami karty informacyjnej. Zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego. Wady wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a., jak podkreślił Organ, mają charakter materialny i winny tkwić w samej decyzji jako akcie stanowiącym podstawę stosunku prawnego. Postępowanie w trybie nadzwyczajnym, do jakich zalicza się stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, nie stanowi bowiem trybu odwoławczego i nie może być jako takie wykorzystywane. Końcowo Kolegium stwierdziło, że nie zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ani pozostałe przesłanki art. 156 § 1 k.p.a. na które powołał się Skarżący. Decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (na podstawie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 28 lipca 2009 r. decyzja prawidłowo została wydana przez Wójta Gminy S. ), brak jest podstaw do twierdzenia by decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność miała charakter trwały, brak jest podstaw do twierdzenia, że w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, a także nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Oznacza to brak podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej. Odnosząc się do alternatywnego wniosku Skarżącego, by w przypadku wydania rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, potraktować jego pismo jako odwołanie od przedmiotowej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania oraz na podstawie art. 159 k.p.a. wstrzymać wykonalność decyzji Wójta S. z uwagi na uzasadnione prawdopodobieństwo wystąpienia istotnej szkody oraz nieodwracalnych skutków dla środowiska, a w konsekwencji również dla lokalnej społeczności, Kolegium stwierdziło, że wniosek ten nie spełnia wymogów wskazanych w art. 58 § 2 k.p.a. Po pierwsze prośba o przywrócenie terminu nie została wniesiona w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, bo jak wynika z treści wniosku, w dniu 21 marca 2018 r. Skarżący zapoznał się z decyzją Wójta Gminy S. , natomiast wniosek został złożony w dniu 23 kwietnia 2018 r., zatem siedmiodniowy termin nie został zachowany. Brak było także możliwości wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji ponieważ przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Kwestionowana decyzja Wójta Gminy S. nie nadaje się do wykonania, stanowi ona jedynie element szerszego procesu inwestycyjnego, samodzielnie nie uprawnia do pojęcia jakichkolwiek działań. Ponadto, jak wskazał Organ, proces inwestycyjny dotyczący przedmiotowej inwestycji został już zakończony. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję Skarżący zarzucił wydanie decyzji, oraz decyzji Kolegium wydanej w pierwszej instancji, z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c, w zw. z art. 19 ust. 1 i art. 30 i art. 39 u.o.o.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, art. 138 § 1 i art. 158 § 2 k.p.a. poprzez brak kumulatywnego zastosowania oraz łącznej prawidłowej wykładni wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji materialnoprawnych normujących prawidłowy tryb ujawniania zawiadomień o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wydania decyzji środowiskowej, a także regulacji określających przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, co skutkowało odmową stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia 30 września 2009 r. Zdaniem skarżącego SKO w Koszalinie niezasadnie uznało, że decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie doszło do naruszenia obowiązku transparentnego zamieszczania zawiadomień o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie przez wójtów gmin sąsiednich tj. Wójta Gminy D. na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy D. oraz tablicach ogłoszeń sołectw J. i J., co stanowi rażące naruszenie obowiązków informacyjnych organu i uzasadnia stwierdzenie nieważności wydanej następnie decyzji. Gmina D. była gminą sąsiednią na terenie której występowały oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia dlatego na tablicach ogłoszeń sołectw J. i J. w tej gminie powinny zostać zamieszczone stosowne zawiadomienia, co zdaniem Skarżącego nie nastąpiło. W tej sytuacji zaskarżona decyzja SKO oraz decyzja tego organu wydana w pierwszej instancji w postępowaniu nieważnościowym ma charakter błędny, gdyż postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji Wójta Gminy S. było wadliwe, a sama decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. 6. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. 8. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Jedną z podstawowych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zasada ta ma na celu przede wszystkim zapewnienie bezpieczeństwa i pewności obrotu prawnego. Wynika ona z art. 16 § 1 k.p.a., który stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie, zmiana i stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej albo wznowienie postępowania zakończonego taką decyzją (czyli uruchomienie tzw. trybów nadzwyczajnych), jest możliwe jedynie w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. Ta nadzwyczajność przejawia się m.in. w tym, że ustawodawca określił ściśle przesłanki, których wystąpienie może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (tzw. przesłanki pozytywne), jak i przesłanki negatywne, które mimo wystąpienia tych pierwszych, uniemożliwiają stwierdzenie nieważności decyzji. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) stała skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W tym miejscu celowym jest zwrócenie uwagi, że w pojęciu rażącego naruszenie prawa nie mieści się jakiekolwiek naruszenie prawa. Musi ono mieć postać kwalifikowaną (rażącą), która zachodzi w przypadku naruszenia przepisów niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Można o nim mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki lub też odmówiono ich nadania. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nadaje się do zastosowania w tzw. bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawa, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. K. Glibowski w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, wyd. z 2018 r., s. 1193 wraz z przywołanym orzecznictwem, oraz M. Jaśkowska w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. A. Wróbel, M. Jaśkowska, wyd. z 2018 r., s. 1055). 9. Podstawę materialnoprawną w sprawie zakończonej decyzją środowiskową stanowiły przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wg stanu prawnego na dzień wydania kwestionowanej decyzji, tj. na dzień 30 września 2009 r. Zgodnie z art. 71 ustawy u.o.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia kwalifikuje się do odpowiedniej kategorii na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikacja przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko wiąże się z rodzajem dokumentów, jakie należy załączyć do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli planowane przedsięwzięcie zakwalifikowane jest jako mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, wówczas takim dokumentem stanowiącym, co do zasady, podstawę do wydania decyzji środowiskowej jest tzw. Karta Informacyjna Przedsięwzięcia (art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy u.o.o.ś.). Natomiast w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko dokumentem tym będzie Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy u.o.o.ś.). Przebieg postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzależniony jest od rozstrzygnięcia przez organ właściwy, czy konieczne będzie przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organ stwierdza w drodze postanowienia, kierując się ustawowymi kryteriami, po zasięgnięciu opinii właściwych organów. Zgodnie z art. 63 ust. 2 u.o.o.ś., postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (przepis ten został uchylony dopiero z dniem 24 września 2019 r. na mocy art. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2019 r., poz. 1712). W postępowaniach, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma charakter fakultatywny, społeczeństwo będzie miało zagwarantowany udział od momentu wydania postanowienia ustalającego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania. Dopiero od tego momentu aktualizują się obowiązki informacyjne organu określone w art. 33 ust. 1, art. 44, art. 79 ust. 1, a także uprawnienia społeczeństwa, w tym także organizacji ekologicznych z art. 44 u.o.o.ś. W przeciwnym razie, gdy nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania, postępowanie nie wymaga udziału społeczeństwa. Wynika to wprost z art. 79 ust. 1 u.o.o.ś., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 74 ust. 3 u.o.o.ś., jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 20 (w aktualnym stanie prawnym - 10), stosuje się art. 49 k.p.a., który stanowi, że jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Warto dodać, że jest to zasada odrębna, dotycząca wyłącznie ustalonych stron postępowania, niezwiązana z obowiązkiem podawania określonych informacji do publicznej wiadomości w celu realizacji udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zgodnie z art. 30 u.o.o.ś., organy administracji właściwe do wydania decyzji lub opracowania projektów dokumentów, w przypadku których przepisy niniejszej ustawy lub innych ustaw wymagają zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa, zapewniają możliwość udziału społeczeństwa odpowiednio przed wydaniem tych decyzji lub ich zmianą oraz przed przyjęciem tych dokumentów lub ich zmianą. Według art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c u.o.o.ś., przez podanie informacji do publicznej wiadomości - rozumie się: a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu właściwego w sprawie, b) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. 10. W kontrolowanej sprawie środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia dotyczyły gruntów znajdujących się na terenie gminy D. w obrębach J. i J., ale kwestionowaną decyzję wydał Wójt Gminy S. którego do rozpoznania tej sprawy wyznaczyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie postanowieniem z dnia 28 lipca 2009 r. nr SKO.4200/1807/09 wydanym w trybie art. 26 § 2 pkt 2 w zw. z art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. Postanowienie to zostało wydane w wyniku rozpoznania wniosku Wójta Gminy D., bowiem sprawa dotyczyła interesu majątkowego osoby sprawującej funkcję Wójta Gminy D.. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wskazano, że wydanie przez Wójta Gminy S. w dniu 30 września 2009 r. decyzji nr RG.7624-31/09 nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ Wójt nie wykonał obowiązku dokonania obwieszczenia o wydaniu decyzji zgodnie z art. 30, 33, 39, 79 i art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c u.o.o.ś., tj. nie opublikował zawiadomień o wszczęciu postępowania, o przystąpieniu do oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz o wydaniu decyzji w prasie o zasięgu odpowiednim do rodzaju dokumentu. W skardze podniesiono, że rażące naruszenie prawa polega także na braku publikacji stosownych ogłoszeń na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy D. oraz sołectw J. i J.. 11. Jak wynika z akt sprawy, Organ prowadzący postępowanie ogłosił informację o rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia obwieszczeniem z dnia 10 sierpnia 2009 r. na stronie BIP Urzędu Gminy S. na stronie internetowej Urzędu Gminy S. [...], na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy S. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy D.. Obwieszczenie to zostało przesłane do sołtysów wsi J. i J. i w dniu 10 sierpnia zostało wywieszone na tablicach ogłoszeń (jak wynika z adnotacji zamieszczonych przez sołtysów). Obwieszczenie Wójta Gminy Sławno z dnia 10 sierpnia 2009 r. zostało także umieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy D., do dnia 12 września 2009 r. Ogłoszenie Wójta Gminy S. z dnia 30 września 2009 r. informujące na podstawie art. 38 i art. 85 ust. 3 u.o.o.ś. o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji farmy wiatrowej [...] w gminie D. zostało umieszczone na stronie BIP Urzędu Gminy S. , na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy S. na stronie BIP Urzędu Gminy D., na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy D., a także na tablicach ogłoszeń sołectw J. i J.. Sąd zauważa, że Organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji powiadamiał społeczność lokalną zarówno o wszczęciu postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i o wydaniu decyzji, a także o możliwości i trybie zapoznania się z całością dokumentacji, w tym treścią decyzji, uzgodnieniami dokonanymi przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S.. Informacje zostały podane do publicznej wiadomości na stronie BIP organu prowadzącego postępowanie, w sposób zwyczajowo przyjęty organu prowadzącego postępowanie (tablica ogłoszeń), a także w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscach planowanego przedsięwzięcia (tablice ogłoszeń sołectw J. i J.). 12. Oceniając ważkość zarzutu dotyczącego prawidłowości zastosowania przez organ przepisów nakładających obowiązek informowania społeczeństwa o toku postępowania wymagającego jego udziału, w orzecznictwie zwraca się uwagę, że mimo iż art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c u.o.o.ś. przewiduje jako sposób podania informacji do publicznej wiadomości w odniesieniu do projektu dokumentu wymagającego ogłoszenia informacji w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, to nie można uznać, że jest to wymóg bezwzględny, którego niespełnienie w każdym wypadku musi automatycznie skutkować uznaniem, że społeczeństwo nie zostało należycie poinformowane o toku postępowania wymagającego jego udziału. Jeżeli w sprawie, w której udział społeczeństwa w toku postępowania jest niezbędny, organy administracji publicznej zastosowały pozostałe formy podania informacji związanych z przebiegiem tego postępowania do publicznej wiadomości, nawet zaniechanie realizacji sposobu informowania społeczeństwa przewidzianego w art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c u.o.o.ś. nie oznacza, że nie został spełniony obowiązek zapewnienia udziału społeczeństwa w tym postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 974/16). Obwieszczenia ogłaszane na tablicach oraz na stronie internetowej z pominięciem prasy lokalnej w sposób zwyczajowo przyjęty w rozumieniu art. 3 pkt 11 lit. c u.o.o.ś. jest uchybieniem lecz nie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2003/13). W tej sprawie, jak trafnie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, Organ nie miał obowiązku podawania informacji w prasie o odpowiednim zasięgu, ponieważ ogłoszenie nie dotyczyło przedsięwzięcia wymagającego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W myśl art. 46 u.o.o.ś. dokumenty wymagające przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko to koncepcje zagospodarowania przestrzennego kraju, studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, strategie rozwoju regionalnego, polityki, strategie i plany rozwoju przemysłu, energetyki, transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami itp. Planowana inwestycja nie należała do inwestycji wymagających przeprowadzenia strategicznej oceny odziaływania na środowisko, a zatem podania wiadomości o projekcie dokumentu w prasie o odpowiednim zasięgu stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 11 lit c u.o.o.ś. Natomiast informacja o wszczęciu postępowania i o wydaniu decyzji środowiskowej została ogłoszona w miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania tj. w sołectwach J. i J., co wypełnia dyspozycję art. 3 ust. 1 pkt 11 lit d u.o.o.ś. Podanie informacji przez ogłoszenie w prasie o którym mowa w tym przepisie ma charakter fakultatywny, nie jest konieczne. Wobec realizacji obowiązku informowania społeczności lokalnej w innych formach, takich jak umieszczenia ich w na stronie BIP, na tablicach ogłoszeń, nie jest uzasadnionym przyjęcie, że zasada zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu została naruszona w stopniu który skutkować miałby stwierdzeniem nieważności decyzji Organu pierwszej instancji. 13. Niezasadny jest zarzut naruszenia 9 i art. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, które w dniu wydania kwestionowanej decyzji tj. w dniu 30 września 2009 r. już nie obowiązywały, zostały bowiem uchylone przez art. 144 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 227), z dniem 15 listopada 2008 r. 14. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 u.o.o.ś. który dotyczy odmowy udostępnienia informacji o środowisku na podstawie art. 17 pkt 1 tej ustawy, a więc informacji o środowisku w postaci dokumentów lub danych będących w opracowywaniu podmiotom innym niż strony postępowania. Udzielenie takich informacji następuje na wniosek (art. 19 ust. 2 u.o.o.ś.), a odmowa udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie następuje w drodze decyzji (art. 20 ust. 1). Skarżący zaś był stroną postępowania, przepis ten nie mógł mieć do niego zastosowania. 15. Podkreślić raz jeszcze należy, że w ramach procedury stwierdzenia nieważności decyzji nie chodzi o wykazanie jakiegokolwiek, subiektywnie postrzeganego przez stronę naruszenia prawa, ale o wykazanie takiego naruszenia konkretnych norm prawnych, które wpisuje się w jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., np. poprzez rażące naruszenie prawa. Skarżący nie wykazał by jakakolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie faktycznie zaistniała, w szczególności nie wykazał, by decyzja Wójta Gminy S. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. 16. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie opiera się na uzasadnionych podstawach i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.