II SA/Sz 1485/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Spółki A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1485/15 o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2016 r. o wstrzymaniu w części zaskarżonej przez P. D. decyzji Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 lutego 2016 r., 2) odmówić sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na wniosek skarżącego, postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1485/15 wstrzymał wykonanie zaskarżonej przez P. D. decyzji w części, która obejmuje uchylenie decyzji Starosty P. z dnia [...] r. i umorzenie postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru rozbiórki zespołu murowanych garaży oznaczonych numerami [...], znajdującego się na działce nr [...], położonej w P., gm. K. Sąd podał, iż mając na uwadze, że garaż skarżącego nr [...] , tworzy konstrukcyjnie nierozłączną całość z zespołem murowanych parterowych garaży od numeru [...] do [...] oraz od numeru [...] do [...], w celu uniknięcia następstw, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wstrzymaniu wykonania winna podlegać decyzja organu odwoławczego, w części umożliwiającej rozbiórkę całego zespołu garażowego o powołanych numerach. Pismem z dnia 31 stycznia 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o sprostowanie ww. orzeczenia w oznaczeniu numeracji zespołu garażowego, którego rozbiórka podlegała wstrzymaniu wykonania. Wyjaśnił, że jego garaż nr [...] należał do kompleksu garaży od numeru [...] do [..]. Umiejscowienie garażu przedstawił na załączonej dokumentacji fotograficznej oraz zaznaczył na mapce. Stwierdził, że nie wie, jakim numerem został oznaczony przez inwestora jego garaż oraz kompleks, w którym się garaż znajduje, dlatego wnosi o sprostowanie postanowienia w ten sposób, aby obejmowało wstrzymanie wykonania rozbiórki jego garażu. Organ zobowiązany do ustosunkowania się do ww. wniosku wskazał, że oznaczenie garażu skarżącego nr [...] wynika z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego wydanej w dniu [...] r. udzielającej pozwolenia na budowę zespołu garaży samochodowych, na działce nr [...], położonej w P., gm. K. Zgodnie z przedstawionym przez inwestora planem sytuacyjnym, garaż skarżącego oznaczony został numerem [...] ([...]). Ten plan sytuacyjny umiejscowienia poszczególnych garaży stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględniając ww. stanowisko skarżącego oraz wyjaśnienia organu, Sąd postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 r. sprostował z urzędu wyżej wskazane postanowienie z dnia 18 stycznia 2016 r. w ten sposób, że w jego sentencji w wersie 17 i 18 od góry w miejsce "oznaczonych numerami [...]," wpisać "oznaczonych numerami [...]," oraz w jego uzasadnieniu, na stronie 3 w wersie 33 i 34 od góry, w miejsce "garażu murowanego skarżącego nr [...]" wpisać "garażu murowanego skarżącego nr [...]", na stronie 4 w wersie 17 od góry w miejsce "garaż skarżącego nr [...]" wpisać "garaż skarżącego nr [...]" oraz w wersie 19 w miejsce "od numeru [...]do [...] oraz od numeru [...] do [...]" wpisać "od numeru [...] do numeru [...]". W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd wyjaśnił, że wskazane przez organ miejsce posadowienia garażu skarżącego, odpowiada miejscu posadowienia garażu na mapce sytuacyjnej załączonej do wniosku skarżącego o sprostowanie postanowienia z dnia 18 stycznia 2016 r., tak więc garaż określony numerem [..], ma według numeracji przyjętej w zaskarżonej decyzji – numer [...]. Uczestnik postępowania Spółka A, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 26 lutego 2016 r. Według uczestnika, Sąd błędnie przyjął, że zaktualizowały się przesłanki uprawniające do skorzystania z instytucji rektyfikacji orzeczenia. "Oczywista omyłka pisarska" będąca następnie przedmiotem sprostowania, powstała nie tyle z winy Sądu, jak mogłoby wynikać z treści skarżonego postanowienia, lecz na skutek wprowadzenia Sądu w błąd przez samego skarżącego. Ujawniona w postanowieniu Sądu niedokładność niewątpliwie miała swoje źródło w skardze P. D., w treści której wyjaśnił, że przysługują mu prawa do garażu murowanego oznaczonego numerem [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, bez konieczności poddania go kontroli instancyjnej sprawowanej przez sąd drugiej instancji. W omawianej sprawie w świetle argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zażalenia uznać należy, że zachodzą podstawy do zastosowania wyżej wskazanego przepisu, co uprawniło Sąd do uchylenia kwestionowanego postanowienia z dnia 26 lutego 2016 r. i ponownego rozpatrzenia wniosku o sprostowanie postanowienia z dnia 18 stycznia 2016 r. Stosownie do art. 156 § 1 P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 P.p.s.a.). Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie podlega sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Żądanie tego rodzaju nie może być w żadnym wypadku uważane za żądanie sprostowania oczywistej omyłki, lecz jest żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OZ 804/11, opubl. w Lex nr 984404). W ocenie Sądu, zażalenie uczestnika postępowania jest zasadne. Rektyfikacja postanowienia Sądu z dnia 18 stycznia 2016 r., prowadziła w istocie do sprostowania okoliczności faktycznych, przyjętych przez Sąd przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które miały wpływ na sposób rozpoznania tego wniosku. Tego rodzaju ingerencja w treść orzeczenia w rzeczywistości zmienia to postanowienie co do istoty. Tym samym zmiany, których domaga się skarżący, nie stanowiły sprostowania oczywistej omyłki, ale dotyczyły merytorycznej treści postanowienia, co należy uznać za niedopuszczalne w świetle art. 156 § 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 oraz art. 195 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł odpowiednio, jak w pkt I i II postanowienia.