II SA/Sz 1507/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia zagospodarowania terenu do stanu poprzedniego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nakładającą na M.M. i I.M. obowiązek doprowadzenia zagospodarowania terenu do stanu poprzedniego poprzez przywrócenie lokalizacji miejsca do gromadzenia odpadów stałych w m. [...] zgodnej z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją Starosty nr [...] r. M.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skargę na opisaną wyżej decyzję organu drugiej instancji, wnosząc przy tym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie spowoduje całkowicie nieuzasadnione obciążenie skarżącego kosztami oraz konieczność wykonania utwardzenia terenu na odpady stałe w miejscu, które w ocenie skarżącego jest nieodpowiednie i zbędne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, aby sąd rozpatrując wniosek, nie musiał z urzędu dokonywać własnych ustaleń, założeń, czy też domniemań (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 961/12 publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, zawarty w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nie został umotywowany zgodnie z wymogami wynikającymi z treści powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentacja skarżącego wspomina tylko o nieuzasadnionych kosztach, lecz przede wszystkim manifestuje niezgodę na nakaz organu zawarty w decyzji. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować dla niego trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Podkreślić należy, że w ramach rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, gdyż przesłanki umożliwiające wstrzymanie decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania administracyjnego. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.