II SA/Sz 1520/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi B. P. na orzeczenie Komendanta Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę. Orzeczeniem nr [...]. Komendant Powiatowy Policji uznał B. P. za winnego zarzucanych mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynów. Za popełnione przewinienia dyscyplinarne wymierzona wobec obwinionego została kara nagany. B.P. odwołał się od wyżej wskazanego orzeczenia. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: * art. 135g ustawy o Policji poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść, a w szczególności uznanie, iż nie dopełnił obowiązków służbowych, czym naruszył dyscyplinę służbową; * art. 135j ustawy o Policji poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób rażąco dowolny, w szczególności wobec braku wnikliwej analizy okoliczności sprawy, potwierdzonej zaniechaniem jakiegokolwiek odniesienia się do zeznań przesłuchanych w sprawie osób, co doprowadziło do wniosków rażąco niesprawiedliwych dla obwinionego, a ponadto wymierzenia zbyt surowej kary, nawet w przypadku ewentualnego przewinienia; * art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez uznanie, iż obwiniony nie dopełnił obowiązków służbowych, czym naruszył dyscyplinę służbową podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w powiązaniu z obowiązującymi przepisami prawa i wytycznymi skierowanymi do policjantów nie pozwala uznać, ażeby obwiniony dopuścił się któregokolwiek z zarzucanych mu czynów; * art. 132 a ust.1 ustawy o Policji poprzez brak ustalenia zawinienia popełnienia przez obwinionego przewinienia dyscyplinarnego, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania art. 134 h ust. 3 ustawy o Policji, pomimo iż w sprawie istniały przesłanki mające wpływ na złagodzenie kary i uznanie czynu, za czyn mniejszej wagi uzasadniający ewentualne odstąpienie od ukarania. W związku z powyższymi zarzutami B.P. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie go od zarzucanych czynów. Orzeczeniem nr [...] r. Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2015r., poz. 355 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B.P. , obwinionego o to, że: w dniu [...] przy ul[...] podczas prowadzenia czynności wobec H.S., która popełniła wykroczenie w ruchu drogowym z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń, nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że nie dokonał sprawdzenia zgodnie z § 71 ust. 1 i 2 Decyzji nr [...]Komendanta Głównego Policji z dnia [...] roku w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informatycznego Policji, czy osoba legitymowana posiada rejestrację w systemie KSIP, a następnie wbrew obowiązkowi wynikającemu z § 4 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 lit. e wytycznych nr Komendanta Głównego Policji z dnia [...] roku w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, zaniechał odnotowania w notatniku służbowym faktu zastosowania wobec wyżej wymienionej, jako sprawcy wykroczenia, środka oddziaływania wychowawczego w postaci pouczenia, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji; w dniu [...] przy ul. [...] podczas legitymowania uczestnika ruchu drogowego J. A. nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że nie dokonał sprawdzenia zgodnie z § 71 ust. 1 i 2 Decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji [...] w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informatycznego Policji, czy osoba legitymowana posiada rejestrację w systemie KSIP, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony wart. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji; będąc zobowiązanym w każdej sytuacji do dbałości o społeczny wizerunek Policji oraz dbałości o schludny wygląd, co wynika z załącznika do zarządzenia nr [...]Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w sprawie regulaminu musztry w Policji, a także będąc zobowiązanym § 15 pkt 1 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...]r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji do terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych określonych w karcie opisu stanowiska pracy oraz poleceń przełożonego, w dniu [..] r. podczas pełnionej służby na ul. [...] posiadał rozpiętą i krzywo założoną kamizelkę ostrzegawczą z napisem Policja oraz wbrew poleceniu nakazującemu posiadanie podczas pełnionej służby czapki gabardynowej z białym otokiem, nie posiadał takiej czapki, czym ruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji; będąc zobowiązanym § 15 pkt 1 zarządzenia nr[...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...]w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji do terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych określonych w karcie opisu stanowiska pracy oraz poleceń przełożonego, wbrew poleceniu nakazującemu posiadanie kompletnego wyposażenia policjanta ruchu drogowego niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych na drodze wydanemu przez. P.B. przełożonego odprawiającego go do służby, w dniu [...]. podczas pełnionej służby na ul. [...] nie posiadł tarczy STOP do zatrzymywania pojazdów oraz gwizdka sygnałowego niezbędnych do wykonywania powierzonych mu obowiązków służbowych, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia organ II instancji wskazał, że przesłuchany w charakterze świadka P.B., kierownik Referatu Ruchu Drogowego KPP , który jest bezpośrednim przełożonym B.P. zeznał, że w dniu [...] r., w ramach kontroli realizacji zadań zleconych policjantom ruchu drogowego, dokonał sprawdzenia patrolu w składzie M.S. i B.P. w czasie wykonywania czynności przy ulicy [...] . W wyniku kontroli P.B. ujawnił u B.P. brak czapki służbowej z białym otokiem wyróżniającym służbę ruchu drogowego, którą miał podczas odprawy do służby. P.B. wydał policjantom polecenie posiadania takiej czapki podczas pełnienia służby odpowiednio wcześniej, jednak obwiniony wymaganej czapki nie posiadał w czasie kontroli. B.P. ubrany był w czapkę letnią służbową w kolorze ciemnogranatowym. Na uwagę P. B. o nieprawidłowości umundurowania w zakresie rodzaju posiadanej czapki obwiniony stwierdził, że jego zdaniem posiadana przez niego czapka jest zgodna z przepisami, a polecenia przełożonego nie zapamiętał. Przesłuchany w charakterze świadka M. S., Naczelnik Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP , potwierdził fakt wydania polecenia służbowego dotyczącego konieczności noszenia czapki służbowej z białym otokiem przez policjantów ruchu drogowego. Polecenie to zostało wydane przez niego podczas szkolenia, które odbyło się w świetlicy Nadleśnictwa w [...]. W szkoleniu tym na pewno uczestniczył obwiniony. Wydanie polecenia co do noszenia w służbie czapki służbowej z białym otokiem potwierdził w swoich zeznaniach st. post. M.S.. Załącznik nr 9 do rozporządzenia MSWiA z 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów określa zestawy przedmiotów umundurowania. Tabela nr 1 określa ubiór służbowy policjanta w okresie letnim, a w tabeli nr 2 służbowy policjanta w okresie zimowym. W uwagach do obu tabel wskazano, że policjanci komórek organizacyjnych ruchu drogowego zamiast czapki letniej służbowej mogą nosić czapkę gabardynową z pokrowcem w kolorze białym. Z wyżej wskazanych przepisów wynika, że policjanci komórek organizacyjnych ruchu drogowego posiadają uprawnienie do noszenia czapki gabardynowej z pokrowcem w kolorze białym zamiast czapki letniej służbowej. Jednakże, zgodnie z § 15 pkt 1 zarządzenia nr [..] Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach opisów i opisach stanowisk pracy, oraz poleceń przełożonego. Zatem wydanie polecenia przez przełożonego w zakresie nakazu noszenia w służbie czapki gabardynowej z pokrowcem w kolorze białym tworzy obowiązek policjanta w tym zakresie. Nie do przyjęcia jest tłumaczenie B.P., iż nie zapamiętał polecenia przełożonego. Policja jest bowiem umundurowaną i uzbrojoną formacją hierarchiczną w której obowiązuje szczególna dyscyplina, a stan jej wewnętrznego zorganizowania polega na systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków (§ 1 pkt 6 zarządzenia nr [..] Komendanta Głównego Policji z dnia [..] r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji). W związku z tym każdy policjant jest obowiązany wykonywać polecenia i rozkazy przełożonych zgodne z przepisami prawa. Brak jest możliwości wybiórczego wykonywania rozkazów i poleceń. W związku z tym, zdaniem organu II instancji, należy stwierdzić, że stanowisko zawarte w odwołaniu jakoby policjantom pozostawiało się dowolność co do wyboru czapki nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w tym przypadku obowiązek wykonania polecenia przełożonego, tj. noszenia czapki gabardynowej z pokrowcem w kolorze białym miał pierwszeństwo przed uprawnieniem do noszenia czapki wynikającej z przepisu regulującego zestaw przedmiotów umundurowania. Do obwinionego należało zapamiętanie i wykonanie polecenia M. S. oraz . P.B. Ponadto należy zauważyć, że w czasie odprawy do służby obwiniony posiadał wymaganą czapkę, podczas gdy w czasie kontroli służby nosił czapkę służbową ciemnogranatową tłumacząc się tym, jak wskazał w zeznaniach P.B., że czapka gabardynowa jest dla niego za duża i spada mu. Zdaniem Komendanta, nie sposób przyjąć tłumaczenia obwinionego w zakresie zamiany czapki, bowiem zgodnie z § 33 rozporządzenia MSWiA z 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów użytkowane przedmioty umundurowania powinny być należycie dopasowane, czyste i wyprasowane, a zgodnie z § 44 tego rozporządzenia policjanci są obowiązani do posiadania kompletu umundurowania zapewniającego wykonywanie obowiązków służbowych. Zatem B.P. jako policjant Referatu Ruchu Drogowego miał obowiązek posiadania dobrze dopasowanej czapki gabardynowej z pokrowcem w kolorze białym tak, aby był w stanie prawidłowo wykonywać obowiązki służbowe, w tym polecenia przełożonych. Organ II instancji stwierdził ponadto, że P.B. w toku postępowania dyscyplinarnego zeznał, że B.P. w czasie przeprowadzanej przez niego kontroli miał krzywo założoną i rozpiętą kamizelkę odblaskową, która winna być ubrana w sposób prawidłowy i schludny. Obwiniony odnosząc się do tego faktu stwierdził natomiast, że celowo miał rozpiętą kamizelkę odblaskową z uwagi na wysoką temperaturę powietrza. Zgodnie z załącznikiem do zarządzenia nr [..] Komendanta Głównego Policji z dnia [..] w sprawie regulaminu musztry w Policji policjant w każdej sytuacji powinien mieć na uwadze dbałość o społeczny wizerunek Policji oraz jest obowiązany przestrzegać zasad etyki zawodowej policjanta, w tym zasad poprawnego zachowania, kultury osobistej i kultury języka, oraz dbać o schludny wygląd. Zgodnie z § 7 załącznika do zarządzenia nr [..] Komendanta Głównego Policji z dnia [..] r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" policjant powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania, kultury osobistej i dbać o schludny wygląd. Natomiast § 23 cytowanego załącznika stanowi, że policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Mając powyższe na uwadze Komendant stwierdził, że nawet w niekorzystnych warunkach atmosferycznych, w których noszenie kamizelki odblaskowej może być niekomfortowe (z uwagi na materiał z którego została uszyta) policjant jest zobowiązany zachować schludny wygląd oraz dbać w ten sposób o wizerunek Policji, czemu nie sprzyja rozpięcie i krzywe założenie kamizelki. Ujawnienie wyżej wymienionych nieprawidłowości dotyczących umundurowania obwinionego nie było podstawą do niezwłocznego odsunięcia go od służby, jednakże obwiniony dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego w tym zakresie. Obwiniony został dopuszczony do służby posiadając podczas odprawy wymagane wyposażenie, natomiast decyzję o wyborze czapki służbowej, rozpięciu kamizelki odblaskowej oraz nieposiadaniu w rejonie służbowym wymaganego wyposażenia podjął już sam. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również, że B.P. podczas pełnienia służby nie posiadał przy sobie tarczy do zatrzymywania pojazdów oraz gwizdka będącego na wyposażeniu policjanta. Z zeznań P.B. wynika, że sprawdzał wyposażenie policjantów i na stanie posiadali m.in. gwizdek i tarczę do zatrzymywania pojazdów. Nadto z zeznań M.S. wynika, że w czasie szkolenia prowadzonego w [..] roku, w którym uczestniczył obwiniony wydawał polecenie dotyczące wyposażenia do służby, które należy posiadać już podczas odprawy. Jak zeznał st. post. M.S. w czasie kontroli posiadał przy sobie tarczę stop oraz gwizdek. Jednakże B.P. w tym czasie nie posiadał tych przedmiotów oraz stwierdził, że nie są mu potrzebne, ponieważ jak wyczytał w jakimś rozporządzeniu policjant ma prawo do zatrzymywania pojazdu ręką. Zgodnie z zarządzeniem nr [..] Komendanta Głównego Policji z dnia [..] r. w sprawie sposobu używania gwizdka sygnałowego przez policjantów wskazuje się, że policjanci noszą gwizdek sygnałowy w kieszeni kurtki, spodni lub płaszcza, niezależnie od użytkowanego zestawu ubiorczego. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia MSWiA dnia 18 lipca 2008r. w sprawie kontroli ruchu drogowego policjant umundurowany w warunkach dostatecznej widoczności podaje sygnały tarczą do zatrzymywania pojazdów lub ręką a w warunkach niedostatecznej widoczności - latarką ze światłem czerwonym albo tarczą do zatrzymywania pojazdów ze światłem odblaskowym lub światłem czerwonym. Wyżej wskazane przepisy określają sposób noszenia gwizdka sygnałowego przez policjantów wszystkich służb oraz sposób w jaki można dokonać zatrzymywania pojazdów do kontroli przez policjantów umundurowanych. Przepisy te nie przewidują, że przedmioty takie jak gwizdek, czy tarcza sygnałowa należą do obligatoryjnego wyposażenia policjanta. Mając na względzie treść cytowanego wyżej § 15 pkt 1 zarządzenia nr [..] Komendanta Głównego Policji z dnia [..] r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji wydanie polecenia przez przełożonego w zakresie nakazu posiadania gwizdka i tarczy sygnałowej w czasie służby tworzy obowiązek policjanta w tym zakresie. Nie do przyjęcia jest, zdaniem organu II instancji, tłumaczenie B.P., iż tarcza sygnałowa nie jest mu potrzebna, bowiem może zatrzymywać pojazdy ręką. Z cytowanych wyżej przepisów wynika, iż policjantowi przysługuje uprawnienie do zatrzymywania pojazdów ręką jednakże obwiniony otrzymał polecenie posiadania podczas wykonywania obowiązków służbowych takiej tarczy oraz gwizdka. Zatem nie wykonał on polecenia przełożonego, a przedstawiony w postępowaniu dyscyplinarnym zarzut nie dotyczył sposobu zatrzymywania przez obwinionego pojazdów, a niewykonania polecenia przełożonego w zakresie posiadania w czasie służby tarczy i gwizdka. P.B. przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że w trakcie kontroli policjantów sprawdził notatnik służbowy obwinionego. Ujawnił w nim brak istotnego zapisu dotyczącego przeprowadzonych czynności, tj. pouczenia kierującej H.S. za popełnione przez nią wykroczenie - niezastosowanie się do zakazu ruchu. Obwiniony kierującą wylegitymował i wyciągnął konsekwencje w stosunku do innego popełnionego przez nią wykroczenia - braku wymaganych podczas kontroli drogowej dokumentów. Tę czynność udokumentował. Jednakże w notatniku służbowym nie odniósł się do drugiego popełnionego przez kierującą wykroczenia. B.P. w obecności P.B. stwierdził, że kierującą pouczył za drugie wykroczenie natomiast nie umieścił zapisu w notatniku, bowiem nikt tak nie robi. Analiza kserokopii stron notatnika służbowego B.P. ujawniła zapisy dotyczące kontroli kierującej H.S., w tym legitymowania i ukarania mandatem karnym za brak w czasie kontroli dowodu rejestracyjnego pojazdu. Natomiast brak jest w notatniku wzmianki na temat rozstrzygnięcia w zakresie wjazdu kierującej w ulicę z obowiązującym zakazem ruchu. Obwiniony nie umieścił w notatniku również dopuszczalnego symbolu literowego - P (§ 6 ust. 1 pkt 12 wytycznych nr 2 KGP z 26 czerwca 2007r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych) oznaczającego zastosowanie środka oddziaływania pozakarnego na podstawie art. 41 k.w. - pouczenie). Obwiniony wyjaśnił, że brak takowego zapisu był spowodowany cyt.: "oczekiwaniem kolejki osób". Takie wyjaśnienia obwinionego nie mogą być, zdaniem organu II instancji, uwzględnione, bowiem zgodnie z § 26 ust. 1 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów policjant pełniący służbę w komórkach ruchu drogowego na drodze, dokumentuje przebieg własnej służby w notatniku służbowym. Zgodnie z § 4 ust. 1 wytycznych nr Komendanta Głównego Policji z dnia roku w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników, w notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby. Paragraf 4 ust. 2 pkt 2 lit. e stanowi natomiast, że zapisy w notatniku dotyczą wykonywanych czynności służbowych, a w szczególności czynności związanych z ujawnionym wykroczeniem. Należy przy tym zauważyć, że ust. 4 pkt 2 tego przepisu wskazuje, że wpisy dotyczące poszczególnych czynności powinny być krótkie, rzeczowe i zawierać dane niezbędne do opracowywania innej dokumentacji, a w szczególności m.in. zastosowania środków oddziaływania wychowawczego. Zatem B.P. dokonując kontroli drogowej H.S. był zobligowany do umieszczenia w notatniku służbowym informacji o pouczeniu kierującej w zakresie dopuszczenia się przez nią wykroczenia w postaci naruszenia zakazu ruchu. Komendant podkreślił, że umieszczenie takiej informacji w notatniku jest niezbędne, bowiem zgodnie z § 27 ust. 1 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów, każdorazowo po zakończeniu służby efekty pracy policjanta wpisuje się do karty statystycznej czynności policjanta ruchu drogowego lub wprowadza do ewidencji komputerowej. Załącznik nr 1 do tego zarządzenia - statystyczna karta czynności policjanta ruchu drogowego - przewiduje m.in. liczbę pouczeń z podziałem na pieszych, kierujących i pasażerów. Zatem brak wpisów o pouczeniu w notatniku służbowym uniemożliwia właściwe rozliczenie policjanta z efektów służby i prawidłowe wypełnienie obowiązków wynikających z wyżej wskazanego przepisu. Z zeznań P.B. wynika również, że podczas kontroli patrolu ujawnił, iż B.P. podczas legitymowania dwukrotnie nie dokonał sprawdzenia kierujących w systemie KSIP (H.S. i J. A.). Obwiniony tłumaczył mu swoje zachowanie tym, iż patrol był wyposażony tylko w jedną radiostację, która i tak do końca nie jest sprawna, a w chwili prowadzenia kontroli znajdowała się w użytkowaniu st. post. M. S. B.P. składając wyjaśnienia wskazał, iż powodem braku sprawdzenia w KSIP osób legitymowanych było oczekiwanie grupy osób, która popełniła wykroczenie i cyt.: "była do rozliczenia", a także dokonywanie sprawdzenia w tym czasie przez st. post. M.S. Zgodnie z § 71 ust. 1 decyzji nr Komendanta Głównego Policji z dnia roku w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informatycznego Policji, w przypadku wykonywania przez policjantów m.in. czynności legitymowania osób i pojazdu, sprawdzenia czy osoba lub rzecz jest zarejestrowana w KSIP oraz uzyskania informacji o osobach rzeczach ze zbiorów danych KSIP, z Ewidencji oraz ze zbiorów określonych w § 6 ust. 1 pkt 1-5 oraz pkt 7 i 9 dokonuje się przez Ekran Dyżurnego lub aplikację Patrol lub poprzez Punkt Sprawdzeń w SWD. Ustęp 2 pkt 3 przytoczonego przepisu stanowi, że sprawdzenie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje osobę legitymowaną lub kontrolowaną oraz posiadane dokumenty stwierdzające jej tożsamość. W przypadku kontroli pojazdu sprawdzenie w zbiorach KSIP informacji o czynnych rejestracjach dotyczących sprawdzanej osoby, rzeczy lub pojazdu obejmuje w szczególności osobę kierującą pojazdem oraz jej uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Zatem zgodnie z wyżej wskazanymi regulacjami obwiniony powinien dokonać każdorazowo sprawdzenia kierującego w systemie KSIP, a ewentualne przesłanki wyłączające ten obowiązek stanowiące przeszkodę techniczną lub okoliczności nadzwyczajne nie dotyczą czynności, które prowadził obwiniony. Korzystanie bowiem z jednej radiostacji przez dwóch policjantów nie zwalnia ich z obowiązku dokonania sprawdzeń osób legitymowanych w KSIP. Organ II Instancji zauważył przy tym st. post. M.S. pełniący służbę w patrolu wspólnie z B. P. dokonywał sprawdzeń wszystkich legitymowanych przez siebie osób. Organ II instancji wskazał również, że policjant powinien podczas realizacji czynności służbowych zachować także przewidziane przepisami środki ostrożności. Zgodnie bowiem z § 20 zarządzenia nr Komendanta Głównego Policji z dnia r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów, policjant asystujący przy czynnościach kontrolnych obowiązany jest do ubezpieczania policjanta, który je wykonuje. Zatem dopuszczenie do wytworzenia się "kolejki osób" wskazuje na brak zachowania przez B.P. zasad bezpieczeństwa. Nadto oczekiwanie "kolejki osób" do załatwienia wymagałoby od policjanta zwrócenia się do dyżurnego o pomoc i o wsparcie. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw, aby uznać przyczyny braku sprawdzeń osób przez obwinionego w KSIP za wiarygodne, bowiem st. post. P.S. dokonywał sprawdzeń, a radiostacja była sprawna. Nie ma bowiem znaczenia ewentualny czas poświęcony na załatwienie interwencji i konieczność "rozliczenia" innych osób z uwagi na to, iż sprawdzenia w KSIP mają służyć np. wykrywaniu osób poszukiwanych, uzyskiwaniu informacji o zakazie prowadzenia pojazdu. W związku z powyższym należało uznać, iż B.P. naruszył dyscyplinę służbową poprzez zaniechanie dokonania sprawdzeń w KSIP. Zgodnie z art. 132a pkt 1 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, wtedy gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. W ocenie organu II instancji, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że obwiniony wykazał się lekkomyślnością i nierespektowaniem poleceń przełożonego. Świadomie nie zabrał z jednostki wyposażenia, które powinien mieć przy sobie podczas pełnienia służby zgodnie z poleceniem przełożonych. Nie dokonał zapisu w notatniku służbowym odnośnie pouczenia kierującej, cyt.: "bo inni tak robią" oraz nie sprawdził osób w systemie KSIP wbrew obowiązującym przepisom. Zatem w sposób świadomy i rażący naruszył dyscyplinę służbową w zarzucony mu sposób. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego zebrania materiału dowodowego i braku realizacji wniosku dowodowego Komendant wskazał, że w dniu [...] r. obwiniony złożył wnioski dowodowe o uzupełnienie dowodu z zeznań M.S., P.B. oraz Szt. M.S., a także konfrontacji P.B. i B.P. Przedmiotowe wnioski dowodowe zostały prawidłowo odrzucone postanowieniem z [...] r. Organ II instancji stwierdził, że okoliczności zawinienia B.P. dostatecznie wyjaśniono, co czyniło zbędnym ponowne przesłuchiwanie świadków, czy prowadzenie przesłuchań w formie konfrontacji. W ocenie organu Ii instancji, wymierzona B.P. kara jest w pełni adekwatna do popełnionych przewinień. Policjant wstępując do służby zobowiązuje się bowiem m.in. do pilnego przestrzegania prawa, przestrzegania dyscypliny służbowej oraz wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych. Zaniedbania, których dopuścił się obwiniony rzutowały na efektywność i bezpieczeństwo wykonywanych czynności służbowych oraz na ogólny wizerunek Policji. Całokształt wykonanych ustaleń w przedmiotowej sprawie świadczy o braku okoliczności wpływających na złagodzenie kary, tym bardziej, że kara nagany jest najmniej dotkliwą z przewidywanego katalogu kar dyscyplinarnych i oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a ustawy o Policji). B.P. pomimo wytknięcia mu przez P.B. w trakcie kontroli nieprawidłowości jakich dopuścił się podważał ich prawidłowość oraz lekceważył skutki. Dlatego też słuszne było uznanie przez organ pierwszej instancji, że należy wymierzyć obwinionemu karę dyscyplinarną, nie zaś korzystać z innych, nierepresyjnych środków oddziaływania, przewidzianych w przepisach rozdziału 10 ustawy o Policji, np. możliwości uznania winy policjanta i odstąpienia od jego ukarania (art. 135j ust. 5). Pismem z dnia 1 grudnia 2015 r. B.P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na wyżej opisane orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Skarga została oparta na zarzutach naruszenia: art. 135 g ustawy o Policji, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego i rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść, a w szczególności uznanie, iż nie dopełnił obowiązków służbowych, czym naruszył dyscyplinę służbową; art. 135 j ustawy o Policji poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób rażąco dowolny, w szczególności wobec braku wnikliwej analizy okoliczności sprawy, potwierdzonej zaniechaniem jakiegokolwiek odniesienia się do zeznań przesłuchanych w sprawie osób, co doprowadziło do wniosków rażąco niesprawiedliwych dla skarżącego, a ponadto wymierzenia zbyt surowej kary, nawet w przypadku ewentualnego przewinienia; art. 132 ust 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez uznanie, iż skarżący nie dopełnił obowiązków służbowych, czym naruszył dyscyplinę służbowa, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w powiązaniu z obowiązującymi przepisami prawa i wytycznymi skierowanymi do policjantów nie pozwala uznać, ażeby skarżący dopuścił się któregokolwiek z zarzucanych mu czynów; art. 132 a ust. 1 ustawy o Policji poprzez brak ustalenia zawinienia popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania art. 134 h ust. 3 ustawy o Policji, pomimo iż w sprawie istniały przesłanki mające wpływ na złagodzenie kary i uznanie czynu, za czyn mniejszej wagi uzasadniający ewentualne odstąpienie od ukarania; art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, poprzez pominięcie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, w szczególności okoliczności dotyczących stażu w pełnieniu służby i braku jakichkolwiek negatywnych zachowań zarówno w czasie wykonywania obowiązków służbowych jak również w życiu prywatnym, które to okoliczności powinny zostać uwzględnione przy wydaniu zaskarżonego rozkazu. W odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sądowa kontrola legalności zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego wykazała, wbrew odmiennym zarzutom skargi, że akt ten prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli sądowej orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji o ukaraniu posterunkowego B.P. karą dyscyplinarna nagany za przypisane mu trzy przewinienia dyscyplinarne. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Z treści zaskarżonego aktu administracyjnego wynika, że skarżący uznany został za winnego popełnienia czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej. Z art. 132 ust. 2 ustawy wynika, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Przykładowy katalog naruszeń dyscypliny służbowej ustawodawca zawarł w ust. 3 wyżej wymienionego artykułu. Z art. 132a wynika, że policjant ponosi winę zarówno za umyślne popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym (pkt 1) jak i za jego nieumyślne popełnienie, gdy "nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo ze możliwość taka przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć" (pkt 2). Z powyższych przepisów wynika, że w związku z zarzutami skargi kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w niniejszej sprawie wymaga w szczególności oceny, czy w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym wykazano takie działanie lub zaniechanie policjanta, które stanowi naruszenie dyscypliny służbowej, czy ustalone przewinienie dyscyplinarne jest zawinione (umyślnie lub nieumyślnie) oraz czy wymierzona kara mieści się w katalogu kar przewidzianych w art. 134 ustawy o Policji, a jej wymiar odpowiada dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 134 h. W ramach tej oceny mieści się także konieczność zbadania czy zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów art. 132 ust. 4a i 4b przewidujących w określonych w nich warunkach możliwość nie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub umorzenia postępowania wszczętego (ust. 4a), odstąpienia od wszczęcia postępowania w przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi (ust. 4b). Niezależnie zaś od zarzutów skargi Sąd, poddał ocenie zaskarżony również w zakresie nie podniesionym w skardze, a wynikającym z zasady oficjalności określonej w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.). Analiza uzasadnienia rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji dokonana w kontekście zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego nie pozwala na uznanie za trafne podnoszonych skargą zarzutów procesowych. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wskazany w pkt 5 (według systematyki zarzutów skargi) zarzut naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. jest całkowicie chybiony, skoro przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w stosunku do policjantów na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355). Ustawa ta w Rozdziale 10 kompleksowo reguluje odpowiedzialność dyscyplinarną policjantów zarówno w zakresie prawa materialnego jak i prawa procesowego, a w zakresie nią nieuregulowanym odsyła, zgodnie z art. 135p do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego, dotyczących wezwań, terminów, doręczeń, i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz art. 184 K.p.k co do świadków. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 135 g ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego ( ust. 1), a obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2). Wbrew wywodom skargi, w sprawie nie wystąpiły żadne nie dające się usunąć wątpliwości, które organ wyłożył na niekorzyść obwinionego. W szczególności wątpliwości takich nie kreuje fakt nie przyznania się obwinionego do popełnienia zarzuconych przewinień lub kwestionowanie przezeń istnienia obowiązku określonego zachowania się. Należy mieć na uwadze, że sformułowany w art. 135g ust. 2 zd. 2 ustawy o Policji obowiązek rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego po pierwsze wątpliwości istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a po drugie odnosi się do wątpliwości, których nie można usunąć w drodze wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego poddanego ocenie z zastosowaniem wskaz wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Organ I instancji zebrał materiał dowodowy, który nie był jednorodny, skoro skarżący nie przyznał się do winy. Jednakże w zaskarżonej decyzji, jak wynika to z jej uzasadnienia przywołano dowody wskazujące na sprawstwo B.P., co do wszystkich zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Zauważalne jest przy tym, że skarżący nie kwestionował faktów, lecz kontestował ich znaczenie dla oceny jak, w konkretnym przypadku, kształtowały się jego obowiązki. Zważywszy na powyższe oraz mając na uwadze , że w zaskarżonej decyzji przytoczono zarówno wyjaśnienia obwinionego jak i dowody przeciwne oraz logicznie wykazano z odwołaniem się do obowiązujących przepisów dotyczących zasad pełnienia służby przez policjanta podczas patrolu drogowego, obowiązków w zakresie dokumentowania podjętych czynności, a także ubioru służbowego i obowiązkowego wyposażenia oraz wskazano na podstawie jakich dowodów został ustalony stan faktyczny oraz jakich dokonano na jego podstawie ocen prawnych brak jest podstaw nie tylko do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 135 g ustawy o Policji, ale także naruszenia art. 135 j tej ustawy. Z powyższych względów również zarzut naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji nie jest trafny, skoro niedopełnienie obowiązków służbowych przez skarżącego było ewidentne. W świetle prawidłowo i bezbłędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy nie sposób jest w szczególności zgodzić się ze skarżącym, że w sprawie doszło do naruszenia art. 132 a pkt 1 (mylnie oznaczonego w zarzucie z pkt 4 skargi jako art. 131 a ust. 1) ustawy o Policji. Przepis ten, jak już to zostało wskazane na wstępie niniejszych motywów, określa postaci winy umyślnej Kwestionowanie w niniejszej sprawie umyślności działania obwinionego jest niezasadne. Należy przypomnieć, że obwiniony wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów resortowych nie sprawdził w dwóch przypadkach czy osoba legitymowana będąca sprawcą wykroczenia drogowego jest zarejestrowana w systemie KSIP oraz w jednym z tych przypadków nie odnotował w notatniku służbowym sposobu załatwienia sprawy poprzez zastosowanie środka oddziaływania wychowawczego w postaci pouczenia ( czyny z pkt 1 i 2 orzeczenia dyscyplinarnego) oraz nie zastosował się do wymogu noszenia określonej przez przełożonego czapki, posiadał niekompletne wyposażenie (czyny z pkt 3 i 4). Takie zaniechania stanowią efekt zamierzonego uchylania się od obowiązków, co trafnie przyjęto w zaskarżonej decyzji i nie mogą być uznane za przejaw nieostrożności będącej cechą winy nieumyślnej określonej w art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Nie wystąpiła zatem określona w art. 134 h ust. 3 ustawowa okoliczność łagodząca polegająca na nieumyślności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Umyślność naruszenia obowiązków służbowych przez obwinionego, a przede wszystkim okoliczności wskazujące na jego szczególną niesubordynację, zdaniem sądu pozbawiają zarzuty i wywody skargi siły przekonywania. W sytuacji, gdy skarżący podczas odprawy z przełożonym poprzedzającej wyjście patrolu w teren posiadał czapkę służbową wymagana rozkazem przełożonego, a także wyposażony był w tarczę stop do zatrzymywania pojazdów oraz gwizdek sygnałowy, a już w toku czynności patrolowych miał inne nakrycie głowy, nie posiadał tarczy stop i gwizdka sygnałowego, dokonaną zaskarżoną decyzją ocenę stopnia zawinienia oraz szkodliwości przewinień dyscyplinarnych wyrażającą się w zastosowaniu kary dyscyplinarnej uznać trzeba za w pełni zasadne. Nie do przyjęcia byłoby bowiem stwierdzenie w tych realiach przypadku mniejszej wagi wobec osoby lekceważącej swoje obowiązki z premedytacją. Oczywiste jest, że w zestawieniu z wynikającym z doświadczenia zawodowego organu orzekającego, rozstrzygającego niejednokrotnie poważniejsze naruszenia dyscypliny służbowej przez policjantów, zasadnie ocenione zostały przewinienia skarżącego jako niosące w sobie niższy ładunek szkodliwości, co znalazło swoje odzwierciedlenie w wymiarze kary dyscyplinarnej. W przeciwnym bowiem razie, wymierzenie kary najłagodniejszej, tj kary nagany, nawet przy uwzględnieniu wskazanego przez organ małego doświadczenia zawodowego obwinionego, raziłoby nadmierną łagodnością. Mając powyższe na uwadze należało na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić skargę.