II SA/Sz 164/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Starosta, działając na podstawie art. 124 ust. 1, 4 i 7 oraz art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) oraz art. 104 i 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", decyzją znak: [...], z dnia [...] ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości będącej własnością Spółki A., położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Zgodnie z ww. decyzją ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości obejmuje założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji [...]. Zakres inwestycji obejmuje podwieszenie napowietrznych przewodów linii o długości ok. 1.260 m, posadowienie pięciu słupów (wymiana pięciu obecnie istniejących słupów kratowych, o numerach kolejnych od 54 do 58), a także funkcjonowanie linii po jej wybudowaniu. Natomiast powierzchnia zajęcia (ograniczenia) nieruchomości wynosi 1,7645 ha, w tym szerokość pasa technologicznego - 14 m (2 x 7m), długość projektowanej trasy linii - 1.260 m. Integralną częścią decyzji jest załącznik mapowy, przedstawiający przebieg linii napowietrznej 110kV relacji [...], z uwzględnieniem powierzchni zajętej przez pas technologiczny na działce oraz miejsca posadowienia słupów. Ponadto starosta zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu na niej prac, o których mowa wyżej. Starosta wskazał, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny w myśl art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto zawarł w decyzji informację, że dnia [...] została wydana przez Wójta Gminy decyzja nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - utrzymana w mocy (za wyjątkiem ustalenia dotyczącego pasa technicznego inwestycji) decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] znak: [...] - dla przedsięwzięcia, polegającego na przebudowie istniejącej jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] od stanowiska 45 do stanowiska 81. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że wnioskodawca podjął próbę polubownego ustalenia warunków umowy w sprawie udostępnienia nieruchomości w celu wykonania inwestycji. Jednakże do zawarcia porozumienia nie doszło, czego konsekwencją było złożenie przez pełnomocnika inwestora wniosku o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W wyniku przeprowadzonej analizy sprawy starosta uznał, że zostały spełnione przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Od decyzji starosty odwołanie wniósł właściciel nieruchomości Spółka A., zwana dalej "Spółką". Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zwanej dalej "u.g.n.", nieuwzględnienie przez organ uzasadnionego interesu właściciela oraz poprzez błędne przyjęcie, że zostały spełnione łącznie przesłanki, warunkujące możliwość zastosowania ograniczenia, w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Ponadto zarzuciła brak należytego i wszechstronnego uzasadnienia i oceny okoliczności w sprawie, niewyjaśnienie zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji. Zdaniem strony odwołującej się, organ nie uwzględnił w sposób kompleksowy potrzeb i interesów obu stron, w całości uwzględnił postulaty wnioskodawcy, bez uwzględnienia słusznego interesu właściciela nieruchomości. Organ błędnie przyjął, że przebieg linii i szerokość pasa technologicznego stanowi minimalne, niezbędne obciążenie nieruchomości. Tym samym, organ nie wyjaśnił dostatecznie w decyzji motywów swojego rozstrzygnięcia i ograniczył się w większości do przytoczenia stanu faktycznego i uwzględnienia jedynie racji wnioskodawcy. Wojewoda decyzją nr [...], z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że podstawę materialnoprawną ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowi rozdział 4, działu III u.g.n. Umieszczony we wskazanym dziale art. 124 ust. 1 u.g.n. umożliwia staroście, wykonującemu zadanie z zakresu administracji publicznej, ograniczenie w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei na podstawie art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Powołane wyżej przepisy wskazują zatem przesłanki, jakie winny być spełnione zanim zostanie podjęty tryb administracyjny w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Wnioskiem z dnia [...] Spółka B. wystąpiła o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...], gmina [...], w związku z zamiarem realizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na założeniu i przeprowadzeniu przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...], a także funkcjonowaniu linii po jej wybudowaniu. Do wniosku dołączono, między innymi, dokumentację z rokowań, mapę z przebiegiem inwestycji, stosowne pełnomocnictwa. Wykonawcą robót budowlanych dla ww. inwestycji jest Spółka C. W aktach sprawy znajduje się kopia dokumentacji, potwierdzającej przyjęcie [...] do eksploatacji linii 110 kV, będącej dwutorowym wprowadzeniem do stacji 110/15 kV [...]. Dotychczasowa linia 110kV [...] została rozcięta i wprowadzona do stacji [...], przez co powstały dwie nowe linie 110 kV, tj. [...] z odczepem do stacji [...] oraz [...] do granicy z [...]. Ponadto dokumentacja sprawy potwierdza, że ówczesnym inwestorem były Zakłady [...], których następcą prawnym jest Spółka B. Zgodnie z informacją zawartą na stronie internetowej Urzędu Regulacji Energetyki (stan na 3 grudnia 2014 r.) obszar działania operatora systemu dystrybucyjnego Spółki B. wynika z udzielonej temu przedsiębiorstwu koncesji na dystrybucję energii elektrycznej z 28 czerwca 2007 r. (data ważności koncesji: 1 lipca 2017 r.) obejmującej sieci własne zlokalizowane m.in. na obszarze gminy [...] (wydruk w aktach sprawy). We wniosku inwestor przedstawił zakres ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej działki. Jak przedstawia dokumentacja sprawy, przedsięwzięcie polega na przebudowie jednotorowej linii napowietrznej 110 kV [...], w ramach którego nastąpi podwieszenie napowietrznych przewodów linii, o długości ok. 1.260 m i posadowienie pięciu słupów kratowych, poprzez ich wymianę na nowe. Planowana inwestycja projektowana jest w związku z potrzebą zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego regionu, jak również poprawy niezawodności zasilania w energię elektryczną województwa. Wskazano ponadto niezbędny obszar dla realizacji powyższego, tj. 1,7645 ha, przy zachowaniu pasa technologicznego o szerokości 14 m oraz długości projektowanej trasy linii - 1.260 m. Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym w rozumieniu ustawy jest także budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Pod pojęciem przebudowa - zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) - należy rozumieć "wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji." Zdaniem organu orzekającego, planowane prace mieszczą się w zakresie wskazanym w art. 6 pkt 2 u.g.n., bowiem "(...) przebudowa linii to nowe roboty budowlane, dla wykonania których niezbędne jest - wobec braku zgody właścicieli nieruchomości - uzyskanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy. (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. II SA/Lu 278/10 z dnia 09.09.2010 r.). Zatem, sam fakt, że linia energetyczna istnieje, nie oznacza, że inwestor nie może prowadzić nowych prac budowlanych związanych z jej przebudową. Należy zaznaczyć, że cel publiczny to nie tylko budowa obiektów lub urządzeń, lecz również ich utrzymywanie, czyli podejmowanie działań mających na celu zapewnienie ich ciągłej, niezakłóconej eksploatacji. Wyjaśnić bowiem należy, iż przedmiotem planowanych prac jest przebudowa istniejącej linii energetycznej, czyli w istocie nowa inwestycja. Bowiem zakres prac obejmuje założenie i przeprowadzenie - w miejsce wyeksploatowanych - nowych przewodów i urządzeń, co jest zgodne z art. 124 ust. 1 u.g.n. W świetle powyższego, w ocenie Wojewody, nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Decyzją z [...], utrzymaną w mocy (z wyjątkiem ustalenia dotyczącego pasa technicznego inwestycji) decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...], Wójt Gminy ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla niniejszego przedsięwzięcia. Zgodnie z przedstawioną dokumentacją przez działkę nr [...] przebiega jednotorowa linia 110 kV oraz usytuowanych jest na niej pięć słupów od nr 54 do nr 58. Ponadto przebieg trasy linii wraz z umiejscowieniem słupów wskazany w załączniku graficznym do decyzji starosty jest zgodny z załącznikiem graficznym do decyzji lokalizacji celu publicznego. W odwołaniu od decyzji starosty zarzucono nieuwzględnienie uzasadnionego interesu właściciela, bowiem decyzja nie ustanawia przebiegu inwestycji w sposób najmniej uciążliwy, zaś ingerencja w prawo własności nie została sprowadzona do niezbędnego minimum. W ocenie Wojewody, powyższy zarzut jest bezzasadny. Na tym etapie istotne jest, że skarżona decyzja przedstawia obszar niezbędny do przeprowadzenia prac i wykonania czynności utrzymania linii w należytym stanie, jak również, fakt, że wskazana część nieruchomości została objęta zajęciem na dokładnie określony cel. W wyniku przebudowy linii nie zmieni się aktualny sposób korzystania z nieruchomości, jak również trasa linii oraz jej napięcie. Ewentualne ograniczenia jakie mogą wystąpić związane są z zagospodarowaniem terenu w otoczeniu linii, z uwagi na konieczność zachowania wymaganych przez odrębne regulacje odpowiednich odległości. Inwestor – Spółka B. - jako przedsiębiorstwo energetyczne, zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.), jest zobowiązany zapewnić ciągłość i niezawodność dostaw energii, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Ponadto, jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie "podkreślenia wymaga, że każdy z etapów procesu inwestowania (m.in. planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, uzyskanie tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektowanie obiektu budowlanego) stanowi autonomiczną, w zakresie orzekania, procedurę w ramach której zapadają rozstrzygnięcia wynikające z przepisów prawa materialnego regulujących daną fazę realizacji przedsięwzięcia. Cały zatem proces technologiczny prowadzonej inwestycji pozostaje poza decyzją, o której mowa w powyższym przepisie" (Wyrok NSA w Warszawie sygn. I OSK 357/11 z 22 lutego 2012 r.). Z dokumentacji sprawy wyraźnie wynika, że wnioskodawca przed złożeniem wniosku, jak i organ w toku prowadzonego postępowania, podjęli próbę prowadzenia rozmów z właścicielem odnośnie realizacji przedmiotowej inwestycji (dowód: m.in. pisma z [...] jak również protokół z rozprawy z [...]). Mając na uwadze fakt, że właściciel odbierał korespondencję w niniejszej sprawie (dowód: zwrotne potwierdzenia odbioru), należy uznać, że posiadał wiedzę odnośnie planowanego przedsięwzięcia, jak również miał możliwość zapoznania się z przebiegiem inwestycji i wniesienia uwag. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, nie skorzystał z tego prawa. Ponadto należy mieć na uwadze, że starosta przed wydaniem decyzji wezwał strony na rozprawę administracyjną (pismo z [...]), zaś właściciel z nieznanych przyczyn nie brał w niej udziału. Przesłanka, jaka winna być spełniona przed wydaniem decyzji administracyjnej w przedmiotowym zakresie, to uprzednie przeprowadzenie rokowań, na co wskazuje art. 124 ust. 3 u.g.n. W przepisach brak jest dokładnie określonego sposobu przeprowadzania rokowań. Treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 lutego 2012 r., sygn. I OSK 357/11 potwierdza, że "strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby, gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć." W aktach sprawy znajduje się stosowne upoważnienia wydane T.N. i T.K. do samodzielnego dokonywania w imieniu inwestora czynności związanych z przygotowaniem i realizacją przedmiotowego zadania inwestycyjnego, w szczególności do prowadzenia negocjacji z osobami fizycznymi i prawnymi odnośnie warunków, dających prawo wejścia na nieruchomość. W postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, pełnomocnik inwestora wystosował do Spółki dwa pisma, tj. z [...]. Powyższe pisma zostały przez właściciela podjęte w terminie (dowód: zwrotne potwierdzenia odbioru). W piśmie z [...] znak: [...] pełnomocnik inwestora przedstawił przedmiot rokowań, tj. uzyskanie zgody na realizację na przedmiotowej nieruchomości inwestycji pn. "Przebudowa dwutorowego odcinka linii napowietrznej 110 kV zasilającej [...] oraz przebudowa jednotorowej linii napowietrznej 110 kV [...] od słupa nr 45 do słupa nr 81". W piśmie tym ponadto poinformowano właściciela gruntu odnośnie części nieruchomości, jaka będzie zajęta pod realizację inwestycji, wraz z powierzchnią pasa technologicznego. W oparciu o sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego opinię o potencjalnym zmniejszeniu wartości nieruchomości w związku z realizacją planowanej przebudowy linii, zaproponowano stronie jednorazowe odszkodowanie w wysokości [...] zł. Ponadto w ww. piśmie zawarto oświadczenie, że wykonawca zobowiązuje się do zapłaty odszkodowania za wszelkie szkody powstałe na gruncie w toku wykonania robót. Poinformowano właściciela, że w przypadku braku porozumienia, jak również stanowiska właściciela odnośnie złożonej propozycji, konieczne będzie podjęcie trybu administracyjnego w oparciu o art. 124 u.g.n. Do pisma załączono m.in. mapę określającą przebieg trasy linii, jak również opinię rzeczoznawcy majątkowego. W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe pismo, pełnomocnik wystosował kolejne pismo z [...] znak: [...] z prośbą o ustosunkowanie się do złożonej propozycji w piśmie z [...] (kopia potwierdzenia odbioru w aktach sprawy). Również i w tej kwestii właściciel nie zajął żadnego stanowiska. Ponadto w celu uzgodnienia warunków związanych z wejściem na przedmiotową nieruchomość starosta wezwał strony na rozprawę administracyjną, które odbyła się [...] w siedzibie Starostwa Powiatowego. Jednakże, mimo skutecznego doręczenia wezwania, właściciel nie pojawił się na rozprawie administracyjnej, jak również nie zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym i tym samym nie wniósł jakichkolwiek uwag w sprawie. Mając na uwadze powyższe Wojewoda stwierdził, że w konsekwencji wnioskodawca nie uzyskał zgody od właściciela na wykonanie na przedmiotowej nieruchomości prac w zakresie planowanej przebudowy linii elektroenergetycznej, a tym samym zaistniały przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne dla możliwości wydania zaskarżonej decyzji, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie i niepodjęcie próby wyjaśnienia przesłanek braku osiągnięcia przez strony konsensusu w przedmiocie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości jak i wysokości odszkodowania za to korzystanie. W związku z powyższym wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Spółka stwierdziła, że w sprawie nie został uwzględniony jej słuszny interes jako właściciela przedmiotowej nieruchomości. Według skarżącej, stanowisko orzecznicze stanowi wprost, iż w przypadku ograniczenie korzystania z nieruchomości, przebieg planowanej inwestycji musi być dla właściciela jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum. Niesłusznie organ w zaskarżonej decyzji przyjął, że przebieg linii i szerokość pasa technologicznego stanowi minimalne, niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości. Organ nie uwzględnił w sposób kompleksowy potrzeb i interesów obu stron, uwzględniając w całości postulaty inwestora, pomijając słuszny interes właściciela nieruchomości oraz wziął pod uwagę wyłącznie zapewnienia wnioskodawcy, iż zrealizowanie inwestycji spowoduje istotną poprawę niezawodności zasilania w energię elektryczną województwa zachodniopomorskiego, jak również pozwoli na zaopatrzenie w energię elektryczną wielu odbiorców, a przede wszystkim będzie służyć poprawie bezpieczeństwa energetycznego regionu. W ocenie Spółki, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia stronie dostateczne motywów swojego rozstrzygnięcia. Ogranicza się ono w większości do przytoczenia podstawy prawnej żądania inwestora, stanu faktycznego i uwzględnienia jedynie racji inwestora, brak natomiast wskazania przesłanek, jakie przemawiały za niezbędnością niniejszej inwestycji. Tymczasem organ był obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącej, organ nie wskazał dlaczego, w przypadku przedmiotowej nieruchomości, konieczne jest wydanie decyzji z art. 124 u.g.n., która jest de facto - co należy podkreślić - decyzją wyjątkową. Skarżąca zauważyła także, że negocjacje pomiędzy nią a inwestorem winny prowadzić do osiągnięcia pewnego konsensusu. Porozumienie nie polega na bezwarunkowym przyjęciu propozycji jednej strony, z pominięciem argumentów drugiej. W szczególności uzyskanie zgodnego stanowiska musi mieć miejsce w przypadku dokonania istotnego ograniczenia prawa własności jednej ze stron, gdy dochodzi do znacznego uszczuplenia władztwa nad jej rzeczą. W niniejszej sprawie inwestor nie wyraził chęci wypracowania kompromisu. Skarżąca wskazała, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy naruszył art. 7, 80 oraz 77 K.p.a., bowiem ustalenia faktyczne oraz analiza zebranego materiału zostały zebrane i przeprowadzone powierzchownie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz.270). W rozpoznawanej sprawie podstawę rozstrzygnięcia organów stanowił przepis art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), w myśl którego starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia winno być przy tym poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym o uzyskanie zgody na wykonanie wnioskowanych prac (art. 124 ust. 3 u.g.n.). Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że udzielenie przez starostę zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie inwestycyjne, zostało uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości może nastąpić wyłącznie w celu zrealizowania celu publicznego, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie zaś, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Jednocześnie podkreślić należy, że z istoty omawianej decyzji, która jest rodzajem wywłaszczenia, wynika, że istotne jest precyzyjne i jednoznaczne określenie przez wydający decyzję organ administracji zarówno przebiegu inwestycji przez nieruchomość, jak również zakresu dokonanego przez organ ograniczenia właściciela w jego prawie do korzystania z nieruchomości. W ocenie sądu, w kontrolowanym postępowaniu trafnie uznano, że inwestycja planowana przez Spółkę B. na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], stanowiącej własność skarżącej Spółki, jest celem publicznym, zgodnym z ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (decyzja Wójta Gminy z dnia [...] utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] – z wyjątkiem pkt 2.1.2. w zakresie wyznaczenia pasa technicznego). Omawiane zamierzenie inwestycyjne, obejmuje przebudowę linii energetycznej mocno wyeksploatowanej, stan taki stwarza niebezpieczeństwo występowania niespodziewanych wyłączeń linii i długotrwałych przerw w dostawie energii, co może wywołać poważne skutki dla ludności i gospodarki regionu. Cele publiczne wymienione zostały w art. 6 u.g.n., w którym, stosownie do treści pkt 2 powołanego przepisu, wskazano, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec faktu, że przedmiotowa sprawa dotyczy przebudowy linii energetycznej, czyli ciągu przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, uznać należy, że stanowi ona inwestycję celu publicznego. W decyzji lokalizacyjnej dokładnie określony został przebieg linii elektroenergetycznej (Spółka była stroną tego postępowania), co powoduje, że obecnie wydając decyzję w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości organ związany był w tym zakresie przebiegiem linii energetycznej ustalonym w decyzji lokalizacyjnej i nie mógł zastosować alternatywnych rozwiązań, uwzględniających w większym zakresie interes strony. Ograniczenie prawa własności wymaga zastosowania instytucji ochrony tego prawa przez zastosowanie ugodowego załatwienia sprawy, prowadząc rokowania. Stosowanie formy władczej może być bowiem jedynie następstwem braku skuteczności prowadzonych rokowań. Wbrew twierdzeniu Spółki organy prawidłowo uznały, że w sprawie, przeprowadzone zostały rokowania, o których stanowi cytowany powyżej art. 124 ust. 3 u.g.n. Za takim wnioskiem przemawia znajdująca się w aktach sprawy korespondencja kierowana przez inwestora do skarżącej, która pomimo tego, że została odebrana przez Spółkę, pozostała bez odpowiedzi. Skarżąca nie uczestniczyła także w przeprowadzonej rozprawie administracyjnej. Sąd stwierdza, że rokowania kończą się niepowodzeniem nie tylko w razie postawienia przez strony wzajemnie takich warunków, które zostały uznane za niemożliwe do przyjęcia, ale także poprzez brak odpowiedzi na przedstawione propozycje. Wobec zatem faktu, że zaskarżona decyzja wskazuje nieruchomość, która jest przedmiotem postępowania, cel publiczny, który realizowany jest w ramach planowanej inwestycji, określa prawo, które podlega ograniczeniu, właściciela któremu prawo rzeczowe przysługuje, podmiot uprawniony, na rzecz którego decyzja jest wydawana oraz zakres jego uprawnionych zachowań, jak również zasadnie stwierdza, że w sprawie zostały przeprowadzone rokowania, uznać należy, iż zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że nie mogły być one uwzględnione. Wbrew zarzutowi skargi zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, został też należycie oceniony, co zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnym z art.107 § 3 K.p.a., a strona miała możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zgromadzonych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zgodnie z art.10 § 1 K.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.