II SA/Sz 180/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. (dalej: "ZWITD w S.") decyzją z dnia [...] nr [...] nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł na Z. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. T. M.-T. Z. C. w K., za naruszenie określone w lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (zwanej dalej: "u.t.d."), ujawnione podczas kontroli drogowej, przeprowadzonej w dniu [...] r. Decyzja ta, z uwagi na niewniesienie przez stronę odwołania w ustawowym terminie, stała się ostateczna. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 104 oraz art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku Z. C., ZWITD w S. odmówił zmiany ww. własnej decyzji z dnia [...] r. Organ wyjaśnił, że w dniu [...] r. wpłynął wniosek strony oparty na art. 155 k.p.a. o zmianę decyzji z dnia [...] r. Strona wskazała, że okoliczności związane z wydaniem przedmiotowej decyzji i podstawa prawna nałożenia kary pieniężnej są nieprawidłowe. Wzruszenie rozstrzygnięcia jest niezbędne z uwagi na słuszny interes strony. Organ wydając decyzję z dnia [...] r. rażąco naruszył prawo penalizując inny czyn od stwierdzonego podczas kontroli. Organ stwierdził bowiem naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów regularnych specjalnych, a zastosował sankcję z lp. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., dotyczącą wykonywania przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu drogowego albo bez potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym. Strona argumentowała, że wobec przytoczonej treści ww. lp., wykonywanie przewozów regularnych specjalnych bez zezwolenia nie podlega penalizacji. Stwierdziła, że doszło do "rażącego naruszenia przepisów postępowania". Nadto strona została obciążona karą pieniężną niezasadnie, a odmowa wzruszenia decyzji będzie naruszała zasady określone w art. 7 k.p.a. w zakresie obowiązku rozstrzygania spraw administracyjnych z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. Zdaniem strony, nieskorzystanie z możliwości wniesienia odwołania nie może utrwalać decyzji administracyjnej sprzecznej z przepisami prawa. Uzasadniając decyzję z dnia [...] r. organ przedstawił brzmienie art. 155 k.p.a. oraz powołał się na zasadę trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 § 1 k.p.a.). Wyjaśnił, że działanie organu w trybie art. 155 k.p.a. nie polega na ponownym badaniu sprawy pod względem merytorycznym. Istotne jest jedynie ustalenie, czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Z ww. względu organ stwierdził, że na treść przedmiotowego rozstrzygnięcia o odmowie zmiany decyzji nie mogą mieć wpływu zarzuty strony odnośnie rażącego naruszenia przepisów prawa przejawiającego się zastosowaniem nieprawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i wydaniem decyzji za czyn, który w ocenie strony nie podlega penalizacji. Ponadto organ wskazał, iż wnioskodawca nie wykazał, że za zmianą rozstrzygnięcia przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Skoro ustawodawca za popełnienie ujawnionego czynu przewidział w u.t.d. sankcję w postaci kary pieniężnej, nie można uznać, że zmiana decyzji w tym zakresie byłaby zgodna z interesem społecznym. Nadto, zmiana decyzji skutkowałaby pozbawieniem Skarbu Państwa dochodu, jakim jest ww. kara, co byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Z. C. złożył odwołanie od ww. decyzji organu z dnia [...] Wydanej decyzji zarzucił: - rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oparcie decyzji na części materiału dowodowego, - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewykonanie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że organ rozpatrzył jej wniosek uwzględniając jedynie interes Skarbu Państwa. Organ wydając decyzję z dnia [...] r. rażąco naruszył prawo, poprzez penalizację innego czynu, niż stwierdzony podczas kontroli drogowej. Ustawodawca nie przewidział penalizacji za czyn polegający na wykonaniu przewozów regularnych specjalnych bez wymaganego zezwolenia. W oparciu o orzecznictwo sądownictwa administracyjnego oraz sądownictwa powszechnego, odwołujący się wskazał, że nałożenie na niego kary pieniężnej za inne naruszenie, niż faktycznie popełnione, stanowi kwalifikowaną wadę zakończonego postępowania. Natomiast odmowa wzruszenia decyzji wydanej w tym postępowaniu będzie naruszała art. 7 k.p.a. Zdaniem strony, nałożenie na nią kary za czyn niepodlegający penalizacji narusza jej interes. Odwołujący się podkreślił, że organ nie może odmawiać uchylenia decyzji ze względu na sprzeczność takiej decyzji z interesem społecznym, bowiem interes społeczny nie może być utożsamiany z interes ekonomicznym lub fiskalnym Państwa tak, jak to uczynił organ w kwestionowanej decyzji. Powołując się na stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1693/97, strona podkreśliła, że nałożenie na nią kary pieniężnej za czyn, którego nie popełniła stanowi ewidentne naruszenie interesu prawnego strony. Tym samym organ naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. (dalej: "GITD w W.") utrzymał w mocy decyzję ZWITD w S. z dnia [...] r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzje wydane na podstawie art. 155 k.p.a., mają charakter uznaniowy. Organ może, lecz nie musi zmienić decyzji w wypadku wypełnienia się przesłanek interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Podkreślił, że celem postępowania z art. 155 k.p.a. nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy, lecz weryfikacja decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w tym przepisie. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 i art. 155 k.p.a., jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem, w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) – nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Wskazał, że tylko wyjątkowe i nadzwyczajne względy mogą być podstawą do zmiany decyzji ostatecznej. W przeciwnym razie każdy wnioskujący spełniałby przesłankę uprawniającą do zmiany decyzji ostatecznej. Dlatego ważne jest wykazanie nadzwyczajności tej sytuacji, w której powinna nastąpić zmiana decyzji ostatecznej. Za powyższą interpretacją przemawia również brzmienie art. 16 k.p.a., wprowadzającego zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Bez wyraźnej podstawy ustawowej nie można zmienić lub też uchylić decyzji ostatecznej. Nie można też przesłanek zmiany decyzji ostatecznej intepretować w sposób rozszerzający. Wyjaśnił, że przy ocenie czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony, przemawiający za uchyleniem decyzji, należy brać pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o jej pokrzywdzeniu, lecz okoliczności dotyczące strony, które pozwalają stwierdzić, że jej żądanie uchylenia (zmiany) decyzji jest słuszne i zasługuje na społeczną aprobatę. Nie jest dopuszczalne uchylenie decyzji wyłącznie z uwagi na przekonanie strony, która nie przedstawiając żadnych nowych argumentów, dąży do uzyskania odmiennego stanowiska organu w tym samym stanie faktycznym i prawnym, w którym nie jest możliwe uzyskanie innej oceny prawnej. Organ podniósł, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest możliwa tylko w przypadku decyzji uznaniowych i na którą pozwalają przepisy prawa. Wyjaśnił, że decyzje wydawane na gruncie przepisów u.t.d. nie mają charakteru uznaniowego. W przypadku stwierdzenia zaistnienia określonego naruszenia, organ administracyjny nie może wydać innego rozstrzygnięcia, jak tylko nakładające karę pieniężną, przewidzianą w przepisach tej ustawy za określone naruszenie. W ocenie organu odwoławczego, kwestionowana decyzja jest prawidłowa, ponieważ nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wskazane w art. 155 k.p.a., stanowiące podstawę do zmiany lub uchylenia decyzji. Z. C. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję GITD w W. z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - rażące naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z nałożeniem kary pieniężnej za inne naruszenie niż wskazane w treści protokołu kontroli, - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez porzucenie obowiązku rozpatrzenia sprawy. W ocenie skarżącego, organ rozpatrzył złożony wniosek o wzruszenie decyzji ostatecznej w sposób nieobiektywny mając na względzie wyłącznie interes Skarbu Państwa, nie dokonując szczegółowej analizy podstawy wniosku i przywołanej przez stronę szczegółowej argumentacji. Przy wydawaniu decyzji z dnia [...]. o nałożeniu kary pieniężnej i w jej uzasadnieniu organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, poprzez penalizację innego czynu, jak ten stwierdzony w toku kontroli drogowej. Organ w toku kontroli stwierdził naruszenie polegające na nie posiadaniu zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. Tymczasem zastosowana sankcja określona w lp. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., definiuje karę pieniężną za czyn polegający na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym. Wskazana sankcja dotyczy zupełnie innych okoliczności faktycznych niż te, które są wynikiem kontroli drogowej. Ustawodawca nie przewidział penalizacji za czyn polegający na wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego, zaś organ stosując niejako podstawę "zastępczą, podobną" ewidentnie wyraził brak zainteresowania rozstrzygnięciem sprawy w granicach obowiązującego prawa. W przypadku przewozów regularnych specjalnych ustawodawca nie sprecyzował szczególnych warunków świadczenia tego typu usług (pozostawiając to do umownych ustaleń pomiędzy zleceniodawcą a przewoźnikiem), to i naturalną konsekwencją jest brak uregulowania sankcji finansowych w przypadku niestosowania się przewoźnika do obowiązków określonych w ustawie dot. uzyskania zezwolenia na linię regularną specjalną. Zdaniem skarżącego, organ zastosował sankcję określoną w lp. 2.1 wyłącznie w celu mylnie rozumianego zaspokojenia interesu Skarbu Państwa i w celu uzupełnienia statystyk kontrolnych, ignorując zasady określone w art. 6 k.p.a. W przepisach u.t.d. nie istnieje możliwość ukarania przedsiębiorcy na podstawie załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 92a u.t.d., na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego bez zezwolenia. Jedyna możliwość nałożenia sankcji wynika z lp. 1.1 załącznika nr 2 do u.t.d., który to przepis jednak nie był zastosowany w toku procedowania sprawy. Skarżący przedstawił rozumienie pojęcia "rażące naruszenie prawa", przyjęte w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Według skarżącego, odmowa przez organ wzruszenia decyzji nakładającej karę pieniężną będzie naruszała zasady określone w art. 7 k.p.a., w zakresie obowiązku rozstrzygania spraw administracyjnych z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. Skarżący podał, że zdaje sobie sprawę z faktu, że wszelkie ww. kwestie możliwe były do zaskarżenia w standardowym trybie, poprzez złożenie odwołania (art. 15 oraz art. 127 § 1 k.p.a.). Jednakże nieskorzystanie przez stronę z tego rodzaju środka zaskarżenia nie może utrwalać decyzji administracyjnej, stojącej w jawnej sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Przyjęcie takiego rozumowania prowadziłoby do akceptacji rozstrzygnięcia wydanego z naruszeniem art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Kierując się stanowiskiem z wyroku NSA z dnia 13 grudnia 1996 r., sygn. akt III SA 1214/95, skarżący podniósł, że w art. 155 k.p.a. chodzi o takie decyzje, które organ administracji z różnych względów uważa za niecelowe lub sprzeczne z zakreśloną linią postępowania w sprawach danego rodzaju. Według skarżącego, w komentowanym przypadku naruszono interes strony, poprzez dokonanie dotkliwej penalizacji za czyn, który penalizacji nie podlega. Tymczasem organ I instancji jako argument przeciwny wskazuje, że uchylenie decyzji byłoby sprzeczne z interesem społecznym, z uwagi na uszczuplenie dochodów Skarbu Państwa z opłaconej kary pieniężnej. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1993 r., sygn. akt III ARN 33/93 pojęcie "interesu społecznego" nie może być utożsamiane z interesem ekonomicznym lub fiskalnym państwa. Skarżący uważa, że organ analizując okoliczności stosowania przepisów art. 155 k.p.a., nie uwzględnia faktu, że nie jest to norma autonomiczna, której zastosowanie nie uwzględnienia innych norm procesowych. Przeciwnie, organ analizując sprawę w aspekcie art. 155 k.p.a., jest zobowiązany do przestrzegania przepisów m.in. art. 7 i 9 k.p.a. Każdorazowe nakierowanie sprawy na priorytet nałożenia kary pieniężnej bez rzeczowej i obiektywnej analizy, czy faktycznie kara została nałożona za właściwe naruszenie, z pewnością nie stanowi wypełnienia przesłanek określonych w art. 8 § 1 k.p.a. GITD w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, przewidującym możliwość odstąpienia od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", tj. w oparciu o art. 155 k.p.a. Przepis art. 155 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie z zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie sądowym i w doktrynie przyjmuje się, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 k.p.a. jest stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, tj. wystąpienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony, przy braku sprzeciwu przepisów szczególnych, które przemawiają za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej. W przypadku, gdy organ administracji publicznej ustali istnienie tych przesłanek, może uchylić lub zmienić dotychczasową decyzję ostateczną. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Przy tym, decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych, zaś ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. I OSK 607/10, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2013 r., II OSK 756/12, A. Wróbel w A. Wróbel, M. Jaśkowska "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. z 2016 r., s. 858 i nast.). Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1810/09). Przenosząc przedstawione uwagi na realia niniejszej sprawy uznać należy, iż zasadnie organy orzekające w sprawie przyjęły, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia [...] r. i zawartej w nim argumentacji o zmianę decyzji ostatecznej Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. z dnia [...] W uzasadnieniu wniosku o wzruszenie ww. decyzji skarżący podał, że w jego ocenie, przy wydawaniu tej decyzji organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, poprzez penalizację innego czynu niż ten stwierdzony w toku kontroli drogowego. Organ zastosował bowiem sankcję przewidzianą dla przewozu regularnego dla naruszenia w postaci braku zezwolenia na przewóz regularny specjalny. Zdaniem skarżącego, ustawodawca nie przewidział sankcji za czyn polegający na wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego a nałożenie kary dotknięte było kwalifikowaną wadą zakończonego postępowania. Skarżący stwierdził, że nie wnosi o ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, a jedynie wskazuje, że kara pieniężna została nałożona w oparciu o wadliwą podstawę prawną, wskutek czego uznać należy za niesporne, że organ dopuścił się w niniejszej sprawie rażącego naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do tak przedstawionej argumentacji Sąd wyjaśnia, że ugruntowanym jest pogląd, iż uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. może nastąpić jedynie wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmiany w trybie wznowienia postępowania lub do stwierdzenia nieważności (wyrok SN z dnia 6 stycznia 1999 r., sygn. akt III RN 101/98, OSNAP 1999, nr 20, poz. 637). W trybie art. 155 k.p.a. nie można dokonywać zmiany decyzji dotkniętej wadą nieważności w celu jej sanowania (wyrok NSA z dnia 26 lipca 1003 r., sygn. I SA 1892/92, ONSA 1994, nr 3, poz. 116). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący jako przesłankę zmiany decyzji podnosi istnienie kwalifikowanej wady decyzji z dnia [...] r., tj. wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, nie jest dopuszczalne uchylenie decyzji w trybie art. 155 k.p.a. w powołaniu się na którąkolwiek z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji (np. wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), bowiem temu służy odrębny tryb postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto, jak wynika z akt sprawy skarżący inicjował już dwukrotnie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r., nie osiągając jednak oczekiwanego skutku. Decyzją z dnia [...]. Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., a rozpoznając ponowny wniosek w tym przedmiocie, postanowieniem z dnia [...] r. organ odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego. Analizując wystąpienie słusznego interesu strony, który miałby przemawiać za uchyleniem decyzji, trafnie organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że słuszny interes strony nie może sprowadzać się jedynie do wystąpienia subiektywnego przekonania strony o tym, że decyzja nakładająca nań karę pieniężną jest niezgodna z prawem. Nie można postępowania w trybie art. 155 k.p.a. traktować jako kolejnej instancji służącej naprawianiu błędów popełnionych we wcześniejszych etapach postępowania. Słuszny interes strony, o którym mowa w art. 155 k.p.a. nie oznacza samej woli czy chęci strony do uchylenia decyzji. W przedmiotowej sprawie należy także uwzględnić związany charakter decyzji z dnia [...] r. o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (zwanej dalej: "u.t.d."), której zmiany lub uchylenia domagał się skarżący. Nie jest bowiem dopuszczalna zmiana decyzji administracyjnych o charakterze związanym w trybie art. 155 k.p.a. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, o tym czy decyzja o nałożeniu kary pieniężnej wydana na podstawie przepisów u.t.d. ma charakter decyzji związanej, czy też wydanej w ramach administracyjnego uznania, przesądza jej art. 92 ust. 1 oraz załącznik zawierający wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ww. przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, nie zaś kompetencyjny przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 u.t.d. (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II GSK 159/09, opubl. w Lex nr 653470). Przedmiotowe zagadnienie normuje art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 92 ust. 4 u.t.d., nadając decyzji, tego rodzaju jak decyzja z dnia [...] r. charakter decyzji związanej, a więc nakładającej na organ obowiązek nałożenia kary pieniężnej w określonej prawem wysokości. Podsumowując Sąd stwierdza, że organ zebrał w pełni i prawidłowo ocenił materiał dowodowy sprawy, na podstawie którego ustalił okoliczności faktyczne istotne dla podjęcia rozstrzygnięcia, mając na względzie przesłanki, o których mowa w art. 155 k.p.a. Organ uwzględnił w swych wywodach zarzuty i argumentację skarżącego, które przedstawił w uzasadnieniu decyzji spełniającej wymogi z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Tym samym organ nie naruszył przepisów procesowych, o których mowa w zarzutach skargi, tj. z art. 6, art. 8 i art. 9 oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. W szczególności organ nie naruszył rażąco art. 92a ust. 1 oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z nałożeniem kary pieniężnej, bowiem organ zaskarżoną decyzją nie rozstrzygał merytorycznie o nałożeniu ww. kary. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie stwierdził naruszeń prawa, które przemawiałyby za uchyleniem decyzji objętej przedmiotem skargi, co oznacza, że skarga okazała się niezasadna. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.