II SA/Sz 187/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...]wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.), art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.); po rozpatrzeniu odwołania Spółki A. od decyzji Dyrektora Izby Celnej nr [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika, że decyzją [...] Dyrektor Izby Skarbowej udzielił Spółce A. zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W dniu 19 marca 2009 r. Spółka A. wniosła na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego o zmianę lokalizacji miejsca urządzania gry na automatach o niskich wygranych, objętego wydanym przez Dyrektora Izby Skarbowej zezwoleniem poprzez zastąpienie dotychczasowego punktu gier w lokalu " ( poz. 125 załącznika do ww. decyzji) na punkt w lokalu "" . Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] wydaną na podstawie art. 253 a ustawy Ordynacja podatkowa, art. 8, art. 118, art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 1 i ust. 2 ustawy o grach hazardowych, odmówił dokonania zmiany decyzji z dnia [...]. Od powyższej decyzji, Spółka A. wniosła odwołanie. Po rozpatrzeniu tego odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a w uzasadnieniu wskazał, że art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, jako przepis szczególny, ogranicza zakres możliwości dokonywania zmian zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych poprzez wprowadzenie zakazu zmiany miejsc urządzania takich gier, w tym poprzez objęcie zezwoleniem nowych miejsc. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. (akt II SA/Sz 1246/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...]. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd stwierdził, że w sprawie zasadnicze znaczenie ma kwestia oceny technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, a w szczególności jej art. 129, art. 135 i art. 138 ust. 1, stanowiących m.in. przedmiot pytania prejudycjalnego objętego wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., wydanym w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, w kontekście obowiązku notyfikacji projektu tej ustawy Komisji Europejskiej. Dyrektor Izby Celnej nie analizował kwestii technicznego charakteru zakwestionowanych przepisów ustawy o grach hazardowych pod kątem późniejszego, a miarodajnego w tym względzie stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażonego w omawianym wyroku. A zatem pod tym kątem, niejako od początku, organ winien rozpoznać sprawę. Po przeprowadzeniu ponownie postępowania Dyrektor Izby Celnej jako organ I instancji decyzją z dniu [...], umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 19 marca 2009 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organ wskazał, że przedmiotowe zezwolenie utraciło ważność w dniu 4 czerwca 2013 r. a tym samym brak jest przedmiotu postępowania w sprawie zmiany lokalizacji punktu gier. Wobec powyższego organ stwierdził, iż z uwagi na brak tego przedmiotu zachodzą przeszkody formalnoprawne do merytorycznego rozstrzygania w sprawie i postępowanie jako bezprzedmiotowe należy umorzyć, na co wskazuje jednoznacznie dyspozycja art. 208 § 1 O.p. Jednocześnie organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy wskazując na związanie oceną prawną i wskazaniami WSA co do dalszego postępowania, wyrażonymi w prawomocnym wyroku dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1246/13 zawarł w uzasadnieniu decyzji argumentację dotyczącą ustalenia, czy uregulowania u.g.h. mają charakter przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i wobec tego wymagały uprzedniej notyfikacji przed Komisją Europejską i wykazał, że: 1) warunki dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wprowadzone ustawą o grach hazardowych, nie mają istotnego wpływu na właściwości oraz sprzedaż automatów o niskich wygranych, a zatem nie stanowią one "przepisów technicznych" w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., 2) wprowadzone przez ustawę o grach hazardowych z 2009 r. ograniczenia same przez się nie oznaczają, że jej przepisy (w tym art. 135 ust. 2 ustawy) mają charakter norm technicznych. Krajowy środek ograniczający swobody przepływu był uzasadniony, został on zastosowany w sposób niedyskryminacyjny, odpowiedni do zapewnienia realizacji zamierzonego celu i nie wykraczający poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia. Od powyższej decyzji Spółka A. wniosła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości, ewentualnie w zakresie w jakim jej uzasadnienie odnosi się do kwestii przepisów technicznych oraz stwierdzenie, że normy ustawy o grach hazardowych (dalej u.g.h.), w tym art. 135 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., pozostające w związku ze sprawą są przepisami technicznymi. Spółka A. zarzuciła naruszenie przepisów art. 208 § 1 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 180 w zw. z art. 187 § 1 i § 3 w zw. z art. 191 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm., dalej O.p.) w zw. z art. 8 w zw. z art. 135 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 20, s. 337; zm. Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 21, s. 8, dalej dyrektywa 98/34/WE) w zw. z § 2 pkt 3 i pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039, z późn. zm., dalej rozporządzenie w sprawie notyfikacji), poprzez nieprawidłowe stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, że art. 135 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., tj. przepis zakazujący zmiany miejsca urządzania gier nie jest przepisem technicznym i w konsekwencji jego zastosowanie, w sytuacji, gdy stanowi on nienotyfikowany przepis techniczny w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz w rozumieniu § 2 pkt 3 i pkt 5 rozporządzenia w sprawie notyfikacji, a zatem nie mógł być stosowany i nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia organu wydanego w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że abstrahując od kwestii umorzenia postępowania z uwagi na fakt wygaśnięcia zezwolenia, którego dotyczy wniosek, dla strony zasadnicze znaczenie ma przede wszystkim ocena kwestii dotyczącej przepisów technicznych. Odwołująca się wskazała, że jest w stanie zaakceptować konieczność umorzenia postępowania, natomiast z całą mocą i w całym zakresie kwestionuje ocenę prawną u.g.h. w kontekście problemu przepisów technicznych dokonaną przez organ. Rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Celnej , działając jako organ odwoławczy, w uzasadnieniu decyzji z dnia 9 grudnia 2014 r. wskazał, że u podstaw utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji legło ustalenie, że wydane na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn.) zezwolenie - zgodnie z art. 36 ust. 1 tej ustawy - udzielone było na okres 6 lat, a zatem bezpowrotnie utraciło ważność z upływem 4 czerwca 2013 r. Zastosowanie w tej sytuacji przez organ art. 208 § 1 O.p. w związku z art. 8 u.g.h., ocenił jako prawidłowe. W świetle wygaśnięcia pierwotnej decyzji o wydaniu zezwolenia, dopuszczalne było w postępowaniu o zmianę tego zezwolenia wydanie wyłącznie decyzji o skutku formalnoprawnym, procesowym, poprzez umorzenie postępowania, a nie zaś merytorycznym, załatwiającym sprawę co do jej istoty, gdyż do takiego załatwienia sprawy organ był zobligowany treścią art. 208 § 1 O.p. wobec stwierdzenia, że przedmiot postępowania w postaci zezwolenia przestał istnieć. Organ stwierdził dalej, wskazując na art. 170 i 153 P.p.s.a., że przy ponownym rozpoznaniu sprawy był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym orzeczeniu Sądu. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma wprawdzie charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że organ administracji publicznej orzekając ponownie w tej samej sprawie nie może nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż jest nimi związany. Jednakże ciążący na organie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000r. sygn. I SA/Ka 2408/98, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. FSK 1576/04, wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2005 r. sygn. OSK 1403/04). W rozpatrywanej sprawie na organie administracji publicznej ponownie rozpoznającego sprawę dotyczącą wniosku o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych spoczywał zatem obowiązek uwzględnienia zmiany stanu faktycznego wyrażającej się tym, że w toku kontroli sądowej posiadane przez stronę zezwolenie wygasło z dniem 4 czerwca 2013 r. Ustalenie bowiem, że istnieje nadal przedmiot postępowania jest jednym z warunków prawidłowości podejmowanej decyzji merytorycznej. W razie braku tego przedmiotu zachodzą przeszkody formalnoprawne do merytorycznego rozstrzygania w sprawie a postępowanie winno się zakończyć jego umorzeniem na wskazuje jednoznacznie dyspozycja art. 208 § 1 O.p. W sytuacji zatem upływu terminu, na który wydane zostało zezwolenie, a w konsekwencji wygaśnięcia zezwolenia z mocy prawa, nie zachodziły podstawy do merytorycznego orzekania o zmianie zezwolenia w trybie wyznaczonym normą prawa materialnego tzn. art. 135 ust. 2 u.g.h. Tym samym problematyka notyfikacji powołanego przepisu w ocenie Dyrektora Izby Celnej, nie ma znaczenia prawnego dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Jednakże dostosowując się do zaleceń WSA ujętych w wyroku II SA/Sz 1246/13 z dnia 11 grudnia 2013 r. oraz mając na uwadze zarzuty odwołania Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że po pierwsze, przepisami u.g.h. nie wprowadzono zakazu prowadzonej przez przedsiębiorców działalności na podstawie dotychczasowych zezwoleń czasowych (6 letnich) pozwalając zakończyć tę działalność zgodnie z zezwoleniem do czasu jego wygaśnięcia, po drugie, postępowania w niniejszych sprawach rozpoczętych wnioskami strony skarżącej o zmianę miejsc urządzania gry na automatach o niskich wygranych, złożonymi w 2009 r., z uwagi na to, że nie zostały zakończone do dnia 31 grudnia 2009 r., powinny się toczyć i toczyły na podstawie ustawy o grach hazardowych, po trzecie, z przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h. wynika ustawowy zakaz zmiany miejsc urządzania gry na automatach o niskich wygranych. Przyznając, że ustawa o grach hazardowych nie była notyfikowana, po przeprowadzeniu obszernej analizy przepisów ustawy i dyrektywy notyfikacyjnej, Dyrektor Izby Celnej doszedł do wniosku, że ustawa o grach hazardowych obowiązuje obecnie w Polsce w sposób w pełni legalny i prawnie wiążący. Organy administracyjne nie mogą odmówić stosowania przepisów, które nie zostały usunięte z porządku prawnego, czy to na mocy przepisu prawnego, czy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Nie ulega wątpliwości, że przepisy u.g.h. aktualnie obowiązują, a zatem korzystają z domniemania konstytucyjności. Sytuacja taka oznacza zaś, że obowiązkiem organów administracji jest stosowanie tych przepisów, albowiem zgodnie z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu, organy władzy podatkowej działają na podstawie i w granicach prawa. Tym samym zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP organ uznał za niezasadny i dodatkowo powołał się na postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt KZP 15/13 oraz na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lipca 2013 r., P 4/11, w którym Trybunał orzekł, że "art. 135 ust. 2 u.g.h. jest zgodny z art. 2 Konstytucji R. P." Co do zagadnienia czy art. 135 ust. 2 u.g.h. (stosowany w związku z art. 129 ust. 1 tej ustawy), jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 204, s.37) i czy przed wejściem w życie powinien podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że: 1. sama konstrukcja przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, nie zawiera żadnych elementów normatywnych wpływających na właściwości lub sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Uniemożliwienie bowiem zmiany miejsc usytuowania punktów gier nie stanowi bariery w dalszym prowadzeniu działalności przez przedsiębiorcę w miejscach dotychczasowych, przy użytkowaniu tej samej liczby automatów i o tych samych właściwościach (patrz - wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: z dnia 22 listopada 2013 r. sygn. akt Ul SA/Łd 556/13, z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt I SA/Po 743/13, z dnia 30 września 2013 r. sygn. akt II SA/Op 102/13), 2. art. 135 ust. 2 u.g.h. był przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, który w wyroku z 23 lipca 203 r., o sygn. akt P 4/11, uznał ten przepis za zgodny z Konstytucją RP, 3. art. 135 jest przepisem obowiązującym w porządku prawnym i winien być stosowany, 4. warunki dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wprowadzone u.g.h., nie mają istotnego wpływu na właściwości oraz sprzedaż automatów o niskich wygranych, a zatem nie stanowią one "przepisów technicznych" w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. 5. wprowadzone przez ustawę hazardową z 2009 r. ograniczenia same przez się nie oznaczają, że jej przepisy (w tym art. 135 ust. 2 ustawy) mają charakter norm technicznych. Krajowy środek ograniczający swobodny przepływ był uzasadniony, został on zastosowany w sposób niedyskryminacyjny, odpowiedni do zapewnienia realizacji zamierzonego celu i nie wykraczający poza to. co niezbędne do jego osiągnięcia. 6. zwolnienie z obowiązku notyfikacji kwestionowanych przepisów ustawy o grach hazardowych jest możliwe w oparciu o klauzulę przewidzianą w pkt 4 preambuły oraz w art. 10 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE. Wobec powyższego, zdaniem Dyrektora Izby, bezzasadne i nie do zaakceptowania jest stanowisko o bezskuteczności przepisów u.g.h. ze względu na naruszenie w trakcie uchwalania tego aktu prawnego procedury notyfikacji określonej w Dyrektywie 98/34/WE. Przepisy dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (w tym art. 129 ust. 2, art. 135ust. 2, art. 138 ust. 1 u.g.h.) nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu wspomnianej dyrektywy i takiego stanowiska nie neguje wcale powołany wyżej wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. W świetle powyższego za bezzasadne należy uznać zarzuty Odwołującej. Dyrektor Izby Celnej nie znalazł również podstaw do uznania za zasadne zarzutów naruszenia art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 oraz art. 191 O.p. powyższych ustaleń należy uznać również za niezasadny zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p.. Podkreślił ponadto, że w niniejszej sprawie przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. nie został zastosowany, a organ oparł rozstrzygnięcie w decyzji wyłącznie na normie prawa procesowego (art. 208 § 1 O.p.), co jest zabiegiem zgodnym z prawem. Z tych też względów uznał, że zarzuty strony odwołującej się eksponujące wątki merytoryczne, nie przystają do treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Konkludując – stwierdził, że bezsprzecznie Spółka A. nie legitymuje się ważnym zezwoleniem na prowadzenie działalności na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zachodniopomorskiego, ani nie przedłużono tego zezwolenia w odrębnym trybie. Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] odmówił Spółce przedłużenia na okres kolejnych sześciu lat zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej nr [...], która została utrzymana przez organ II instancji w mocy decyzją nr [...]. Decyzja ta jest zatem ostateczna, a wobec tego nie istnieją elementy materialnoprawne, o których ewentualnej zmianie można orzekać. Spółka A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżając wyżej opisana decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie: 1. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 221 w zw. z art. 180 w zw. z art. 187 § 1 i 3 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 121 § 1 i 2, art. 122, 124 ustawy z 29.08.1997 r. "Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 nr 749 ze zm., dalej o.p.) w zw. z art. 8 w zw. z art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540 z późn. zm., dalej ustawa o grach hazardowych, u.g.h.) w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa technicznych (Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 20, s. 337; zm. Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 21, s. 8, dalej dyrektywa 98/34/WE) w zw. z § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia Rady Ministrów z 23.12.2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 z późn. zm., dalej rozporządzenie w sprawie notyfikacji) poprzez nieprawidłowe stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, że art. 135 ust. 1 i 2 u.g.h., tj. przepis zakazujący zmiany zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest przepisem technicznym, w sytuacji, gdy stanowi on nienotyfikowany przepis techniczny w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz w rozumieniu § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia w sprawie notyfikacji, 2. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 221 w zw. z art. w zw. z art. 180 w zw. z art. 187 § 1 i 3 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2, art. 122, 124 o.p. w zw. z art. 8 w zw. z art. 135 ust. 1 i 2 ust. 2 w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia w sprawie notyfikacji w zw. z art. 8 w zw. z art. 135 ust. 1 i 2 u.g.h. poprzez błędną ocenę dowodów przedłożonych przez stronę w toku postępowania i niedostrzeżenie, że potwierdzają one, że art. 135 ust. 1 i 2 u.g.h. stanowi nienotyfikowany przepis techniczny w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz w rozumieniu § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia w sprawie notyfikacji. Skarżąca Spółka A. wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego je rozstrzygnięcia w całości, 2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je rozstrzygnięcia w części dotyczącej uzasadnienia i wskazanie, że art. 135 ust. 1 i 2 u.g.h. stanowi nienotyfikowany przepis techniczny w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz w rozumieniu § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia w sprawie notyfikacji, 3. zasądzenie od organu na rzecz strony obowiązku zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Ponadto skarżąca w skardze zawarła wniosek o zawieszenie postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy o sygnaturze II GSK 686/13 wszczętej na skutek pytania prawnego skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji R P, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji R P? Dyrektor Izby Celnej , odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 16 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten prawa nie narusza, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie, w związku z wnioskiem skargi, ukierunkowanym na wywołanie sądowej kontroli prezentowanego w zaskarżonej decyzji stanowiska organu w kwestii charakteru prawnego art. 135 ust. 2 w związku z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i obowiązku ich notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa technicznych, należy zauważyć, że przepisy te nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli zgodności z prawem jest decyzja o charakterze procesowym, gdyż na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej umarza postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Jak trafnie dostrzegły to organy obu instancji orzekające w sprawie, zaistniała w toku postępowania administracyjnego istotna zmiana stanu faktycznego w stosunku do stanu faktycznego objętego decyzją ostateczną z dnia [...] będącego przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 11 grudnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Sz 1246/13), spowodowała, że związanie oceną prawną wyrażoną w tym wyroku, przestało obowiązywać zarówno te organy, jak i Sąd obecnie orzekający. Oznacza to, że nie ma podstawy prawnej do kontrolowania zaskarżonej obecnie decyzji w kontekście wskazanej wyżej dyrektywy i zajmowania przez Sąd stanowiska co do wywodzonego w skardze charakteru przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych i konsekwencji prawnych braku ich notyfikacji. Co prawda, Dyrektor Izby Celnej wykazał się brakiem konsekwencji, skoro mimo trafnie dostrzeżonego i zinterpretowanego w okolicznościach sprawy, odpadnięcia związania na podstawie art. 153 P.p.s.a. powyższym wyrokiem WSA , w obu decyzjach zawarł jednak swoje stanowisko co do zagadnienia technicznego charakteru wskazanych przepisów o grach hazardowych, jednakże w ocenie sądu, ta wada zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. W konsekwencji powyższych spostrzeżeń za bezprzedmiotowe uznać należy zarzuty skargi sformułowane w jej pkt 1 i 2. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zawartego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia stwierdzić trzeba, że poprzedzone ono zostało prawidłowo ustalonymi okolicznościami faktycznymi co do wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielonego Spółce A. decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] na okres 6 lat. Faktu tego strona skarżąca nie kwestionuje. W takiej sytuacji faktycznej nie narusza prawa przyjęcie w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji ja poprzedzającej, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. Oczywiste jest bowiem, że brak w obrocie prawnym decyzji stanowiącej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, powoduje niemożność merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zmianę tej decyzji. Konsekwencją tego stanu faktycznego jest umorzenie postępowania administracyjnego. Wobec powyższego, decyzja organu pierwszej instancji orzekająca o umorzeniu postępowania administracyjnego wydana na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, została prawidłowo oceniona w postępowaniu odwoławczym jako zgodna z prawem, a zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej utrzymująca ją w mocy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. również prawa nie narusza. Dlatego należało, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.