II SA/Sz 191/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania identyfikatora uprawniającego do korzystania z przeprawy promowej [...] postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Wnioskiem z dnia [...] C.R. zwrócił się do Prezydenta Miasta o wydanie identyfikatora uprawniającego do korzystania z przeprawy promowej samochodem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] nr [...] (doręczonym w dniu [...]) Prezydent Miasta poinformował wnioskodawcę o negatywnym załatwieniu jego prośby. W dniu [...] wpłynęły do organu dwa pisma z daty [...], o jednobrzmiącej treści, wzywające organ do usunięcia naruszenia prawa. Jedno z pism zostało podpisane przez C.R., z kolei drugie przez radcę prawnego K.K., do którego zostało dołączone pełnomocnictwo z dnia [...], dla wskazanego profesjonalnego pełnomocnika, podpisane przez C.R., będącego jednocześnie członkiem zarządu Spółki A., upoważnionego do jednoosobowej reprezentacji spółki. Pismem z dnia [...] nr [...] doręczonym pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu [...], Prezydent Miasta udzielił odpowiedzi na wezwanie. Dnia [...] wpłynęła do sądu skarga podpisana przez radcę prawnego K.K., nadana bezpośrednio na adres sądu w dniu 29 stycznia 2014 r. (vide: data stempla pocztowego k. 21 akt sądowych). Wobec takiego sposobu złożenia skargi do sądu, skarga została zarejestrowana w dzienniku Korespondencji ogólnej pod nr II Ko 16/14 i przesłana do Prezydenta Miasta – celem nadania biegu, o czym poinformowano pisemnie pełnomocnika strony. Zarządzeniem z dnia 5 marca 2014 r. sąd zobowiązał radcę prawnego K.K. do jednoznacznego wskazania kto jest stroną skarżącą, czy jest nią osoba prawna – Spółka A., czy też osoba fizyczna – C.R. W piśmie z dnia 24 marca 2014 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie sądu, profesjonalny pełnomocnik wyjaśnił, że stroną skarżącą jest osoba prawna – Spółka A. Kolejnym zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2014 r. sąd zwrócił się do pełnomocnika Prezydenta Miasta o wyjaśnienie, czy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie z dnia 12 grudnia 2013 r. (złożone przez C.R. oraz radcę prawnego K.K.) do usunięcia naruszenia prawa – czynnością Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania identyfikatora uprawniającego do korzystania z przeprawy promowej, jednocześnie sąd wezwał do wykazania daty odbioru tej odpowiedzi poprzez nadesłanie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Pełnomocnik organu w odpowiedzi na wezwanie sądu podał, że na dwa identyczne wezwania z dnia 12 grudnia 2013 r. (złożone odrębnie przez C.R. oraz radcę prawnego K.K.) udzielił odpowiedzi jednym pismem z dnia 23 grudnia 2013 r. opatrzonego wspólnym oznaczeniem: [...], którego kopia została dołączona do skargi. Dodatkowo wyjaśnił, że odpowiedź została przesłana zarówno C.R. i doręczona dnia 27 grudnia 2013 r., jak również pełnomocnikowi, któremu doręczono ją dnia 30 grudnia 2013 r. (kopie dowodów doręczeń pism zostały dołączone do odpowiedzi na skargę). W dalszej części pisma pełnomocnik organu wskazał, że wobec identycznej treści wniosków z dnia 12 grudnia 2013 r. - identyczna była treść odpowiedzi organu z dnia 23 grudnia 2013 r. opatrzona nr [...]. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowa korespondencja dotyczyła tej samej kwestii i tego samego podmiotu (występującego zarówno samodzielnie, jak i za pośrednictwem pełnomocnika) organ odstąpił od dalszego stosowania w korespondencji zbędnego podwójnego oznaczenia. Inaczej rzecz ujmując pełnomocnik organu podał, że dowodem doręczenia odpowiedzi na pismo oznaczone [...] jest pismo i korespondencja oznaczana dalej łączną sygnaturą: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że przedmiotem skargi jest odmowa organu zarządzającego ruchem wydania stronie skarżącej identyfikatora uprawniającego do korzystania z przeprawy promowej, w oparciu o organizację ruchu drogowego zatwierdzoną przez ten organ zarządzeniem nr [...] z dnia [...]. W związku z tym, że czynność ta ma charakter indywidualny, bowiem została skierowana do konkretnej osoby i dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa, należy dopuścić możliwość zaskarżenia tej czynności do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 powołanej ustawy). W takim przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 1 P.p.s.a.). Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak wynika z dokumentów załączonych do skargi oraz odpowiedzi na skargę – czynnością z dnia [...] Prezydenta Miasta nie uwzględnił wniosku C.R. z dnia [...] i odmówił wydania identyfikatora uprawniającego do korzystania z przeprawy promowej. Kwestionując wskazaną czynność wnioskodawca (będący jednocześnie członkiem zarządu skarżącej spółki) oraz jego pełnomocnik w terminie określonym w art. 52 § 3 P.p.s.a., pismami z dnia 12 grudnia 2013 r., wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 23 grudnia 2013 r., które zostało skierowane na podany przez skarżącego adres do doręczeń oraz na adres kancelarii pełnomocnika wnioskodawcy. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w sytuacji, gdy strona reprezentowana jest przez pełnomocnika to stosownie do art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) pisma doręcza się pełnomocnikowi. Uwzględniając powyższe należy przyjąć, że doręczenie odpowiedzi organu nastąpiło skutecznie dnia 30 grudnia 2013 r., bowiem w tej dacie została ona doręczona pełnomocnikowi. Na marginesie podkreślenia wymaga, że uwzględnienie przez organ wniosku zawartego w wezwaniu z dnia 12 grudnia 2013r., a w konsekwencji przesłanie odpowiedzi również na adres zamieszkania wnioskodawcy należy potraktować jako doręczenie pisma do wiadomości. Skoro odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona pełnomocnikowi strony dnia 30 grudnia 2013 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu upływał w dniu 29 stycznia 2014 r., który to dzień nie był sobotą ani dniem wolnym od pracy. Tymczasem skarga została bezpośrednio nadana na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który po jej otrzymaniu przesłał skargę do organu właściwego, czyli Prezydenta Miasta w dniu 31 stycznia 2014 r., jak wynika z dołączonego do akt sprawy (k. 66) wydruku komputerowego ze strony internetowej Poczty Polskiej zawierającej informacje dotyczące przesyłek (http://emonitoring.poczta-polska.pl). Stosownie do poglądu wyrażonego w orzecznictwie sądów administracyjnych w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd lub organ pod adres właściwego organu (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2008 r. I FSK 631/08, LEX nr 505351). W tej sytuacji należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie data 31 stycznia 2014 r. jest datą wniesienia skargi przez stronę skarżącą. Wobec powyższego należy uznać, że przedmiotowa skarga została wniesiona po terminie. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w postanowieniu. W przedmiocie kosztów orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.