II SA/Sz 191/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Służby Więziennej w S. z dnia [..] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę. II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego M. W. kwotę [...] złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. W dniu [...] do Dyrektora Aresztu Śledczego w C. wpłynął wniosek R.P. z dnia [...], w którym powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się o udzielenie "informacji dot. funkcjonariuszy tj S., M. oraz funkcjonariusza, który pełnił służbę w dniu [...], jako dowódca zmiany w OZ C. , zgodnie z § 8 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29.07.2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w SW i zgodnie z przytoczonym rozporządzeniem wnoszę o udostępnienie odbytych badań zgodnie z § 8 pkt 4 w formie ksero w/w funkcjonariuszy". Rozpoznając wniosek, Dyrektor Aresztu Śledczego w C. decyzją z dnia [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę danych tzw. "wrażliwych". Według organu "dokumentacja medyczna należy do ochrony i stanowi wyłącznie informację o danej osobie, która nie może być bez jej zgody udzielona. Stan zdrowia, predyspozycje są oceniane przez lekarza medycyny pracy i podlegają ochronie choćby z ustawy o prawach pacjentach. Informacje te są prawnie chronione i należą do podstawowych praw konstytucyjnych, zatem nie mogą być udostępniane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej". Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, R.P. złożył odwołanie do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w S. Odwołujący zaskarżył w całości decyzję, zarzucając : 1) naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, 2) błędną interpretację w zakresie danych wrażliwych. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji i zobowiązanie Dyrektora Aresztu śledczego w C. do podjęcia działań zgodnych z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. R.P., stwierdził także, że żądana informacja dotycząca badań psychologicznych, nie stanowi danych wrażliwych. Przywołał także treść § 8 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury (...) Według odwołującego ma on prawo wglądu do dokumentów, w tym dotyczących zdrowia psychicznego funkcjonariuszy. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S., decyzją [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." w związku z art. 5 ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz.782 ze zm.) oraz art. 1 i art. 27 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2015 r., poz.2135 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku z [...]. Organ stwierdził , że decyzja organu pierwszej instancji winna być uchylona, jednak z innych powodów niż podnosił R.P. w swoim odwołaniu. Przede wszystkim organ odwoławczy zwrócił uwagę, że uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji, powinno zawierać dokonaną przez organ wykładnię przepisów zastosowanych w konkretnej sprawie oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Organ natomiast w osnowie decyzji, powołał jako podstawę swojego rozstrzygnięcia przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który odnosi się do informacji publicznej przetworzonej i w rzeczonej sprawie nie ma zastosowania. W uzasadnieniu decyzji z kolei, powołał się na odmowę udzielenia informacji publicznej z powodu "ochrony danych wrażliwych", nie podając przy tym żadnych konkretnych przepisów prawa, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że stan zdrowia podlega ochronie "choćby z ustawy o prawach pacjenta". Organ podkreślił, że w podstawie prawnej decyzji winny być powołane wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy, które legły u podstaw wydania decyzji. Z wyjaśnieniem podstawy prawnej wiąże się podanie treści przepisu, na który organ administracji się powołuje ora przedstawienie przyjętej przez organ wykładni danego przepisu. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S. stwierdził także, że niedopuszczalna jest odmowa, w której organ zobowiązany nie powołuje konkretnego przepisu, będącego podstawą rozstrzygnięcia lub powołuje się na ogólnie na tajemnicę zawartą w jakimś akcie prawnym, co w rzeczonej decyzji miało miejsce. Dlatego też, mając na względzie powyższe istotne wady wydanej przez organ pierwszej instancji, wynikające z wadliwości procedury, uchylenie decyzji jest konieczne i uzasadnione. Nadto, w zaskarżonej decyzji, brak jest również podania imion, nazwisk i funkcji osób, które zajmowały stanowisko w toku postepowania o udostępnienie informacji. Równocześnie Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S. stwierdził, że żądane informacje publiczne nie mogą zostać udostępnione, a zarzuty zawarte w odwołaniu, dotyczące naruszenia art. 61 Konstytucji RP oraz błędnej interpretacji w zakresie danych wrażliwych, należy uznać za nieuzasadnione. Organ podkreślił, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, jak twierdzi skarżący. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, do której odwołuje się także art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, zawiera szczegółowe przepisy regulujące tryb udzielania informacji publicznych. Stosownie do art.5 ust. 2 ww. ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, natomiast zgodnie z ust. 1 tego artykułu prawo to, podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych między innymi w przepisach o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie z art. 1 ustawy o ochronie danych osobowych każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. Dodatkowo art. 27 tej ustawy wskazuje, ze zabrania się przetwarzania danych tzw. wrażliwych (sensytywnych) ujawniających między innymi pochodzenie rasowe, etniczne, nałogi, życie seksualne, przynależność czy dane o stanie zdrowia osoby, której dotyczą. Organ zacytował także art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, który wskazuje przypadki, w których przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S. stwierdził, że z analizy powyższych uregulowań bezsprzecznie wynika prawo ochrony danych o stanie zdrowia – wynikach badań psychologicznych funkcjonariuszy, o których udostępnienie wnosi R.P. Zdaniem organu, żądanie danych tzw. wrażliwych nie mieści się w katalogu wyłączeń, o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Ponadto organ stwierdził, że udostępnianie dokumentacji medycznej generalnie reguluje ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r., poz. 159), w której art. 23 wskazuje, ze dane zawarte w dokumentacji medycznej pacjenta, podlegają ochronie określonej w ustawie oraz w przepisach odrębnych. Art. 26 ww. ustawy wskazuje przypadki, w których dokumentacja medyczna jest udostępniana innym osobom i podmiotom niż pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta. Organ wskazał także na tajemnicę zawodową pielęgniarek, lekarzy i psychologów rodzącą obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z klientem, uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu, a następnie stwierdził, że mając na uwadze powyższe na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy. Od powyższej decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. R.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. w której podniósł, iż informacja publiczna winna mu być udostępniona, ponieważ "osoby przebywające w izolacji mają nie tylko prawo ale i nawet obowiązek zapoznania się z faktem zdolności psychicznych f-szy, tym bardziej, że mają do czynienia, z tymi funkcjonariuszami na codzień". Na potwierdzenie swoich twierdzeń podał wyrok WSA w S. z dnia 5 lutego 2015 r. o sygn. akt II SAB/Sz 122/14 , w którym , jak pisze sąd rozpatrywał analogiczną kwestię . Powołał się także na wyrok NSA z dnia 14 listopada 2003 r. sygn. akt II SAB 199/03. W odpowiedzi na skargę Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. wniósł o jej oddalenie podnosząc, że szczegółowo wyjaśnił swoje stanowisko w sprawie powodów uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i wydania orzeczenia o odmowie udostępnienia informacji publicznej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ stwierdził, że wskazany przez skarżącego wyrok WSA w S. z dnia 5 lutego 2015 r., dotyczy zupełnie innej sprawy oraz odmiennego stanu faktycznego i prawnego, aczkolwiek dotyczy również R.P. Myli się jednak skarżący, iż z cytowanego wyroku wynika, iż organ zobowiązany jest do udostępnienia mu żądanej we wniosku z dnia [...] informacji publicznej. Organ, w rzeczonej sprawie nie kwestionuje, jak organ w powoływanym przez skarżącego wyroku, że żądana we wniosku informacja jest informacją publiczną. Podobnie jak WSA uznaje , że informacja dotycząca aktualności badań psychologicznych funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz daty ich odbycia stanowią informację publiczną i gdy informacje te, są w posiadaniu organu, winny być wnioskodawcy udostępnione. Nie mogą natomiast być udostępnione wyniki tych badań , z uwagi na prawo ochrony danych o stanie zdrowia (dane sensytywne). Organ zgadza się i w żadnej mierze nie kwestionuje wyroku WSA w S. z dnia 5 lutego 2015 r. , w którym sąd słusznie uznał, że informacja dotycząca aktualności badań psychologicznych funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz daty ich odbycia stanowią informację publiczną. Myli się także skarżący uznając, że organ narusza przepisy kodeksu pracy i podaje nieprawdziwe informacje, iż nie jest w posiadaniu dokumentacji będącej przedmiotem wniosku. Według skarżącego " zgodnie z kodeksem pracy, to pracodawca posiada niezbędną dokumentację z zakresu wiedzy o stanie zdrowia swojego pracownika (..) i musi wiedzieć, kiedy ponownie skierować pracownika na badania" . Przede wszystkim, należy wskazać, że do funkcjonariuszy Służby Więziennej, w zakresie wskazanym przez skarżącego, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu pracy lecz ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2014 r. poz. 1415 z późn.zm). Dyrektor zakładu karnego i aresztu śledczego posiadają niezbędną wiedzę o stanie zdrowia podległych im funkcjonariuszy, która w każdym przypadku znajduje potwierdzenie w aktach osobowych danego funkcjonariusza. Ponieważ jednak w stosunku do funkcjonariuszy wymienionych we wniosku skarżącego z dnia [...] , nie stosowano procedur, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 143, poz. 966 ) i nie byli kierowani na badania psychologiczne, w ich aktach osobowych brak jest ocen psychologicznych i sporządzonych na ich podstawie opinii końcowych, określających predyspozycje do służby na określonych stanowiskach służbowych lub w określonych komórkach organizacyjnych. Z powyższego, bardzo szczegółowego rozpoznania rzeczonej sprawy, bezsprzecznie wynika, że organ nie był w posiadaniu żądanych przez R.P> informacji, w związku z czym nie było możliwe jej udzielenie, o czym organ odwoławczy dodatkowo poinformował wnioskodawcę w zaskarżonej decyzji. Organ drugiej instancji pragnie zwrócić uwagę, że oczywistym jest , że o braku posiadania informacji publicznej powiadamia się wnioskodawcę w zwykłej formie pisemnej, jednak dla jasności sprawy dla R.P., rozpatrując wszechstronnie odwołanie skarżącego, organ udzielił tej informacji w swojej decyzji, co nie miało wpływu na rozstrzygnięcie podjęte w decyzji. Nietrafne jest także powołanie przez skarżącego wyroku NSA z dnia 14 listopada 2003 r. II SAB 199/03 ( niepublikowany ), z uwagi na to, iż organ w swoim rozstrzygnięciu nie stosował wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w sposób zawężający, jak sugeruje skarżący. Skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, w piśmie procesowym z dnia [...] wniósł o; - uchylenie zaskarżonej Decyzji nr [...] Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S., - zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Podniósł, ze organ odmawiając udzielenia takiej informacji naruszył jego prawo do dostępu do informacji publicznej . Skarżący nie wnosił o udostępnienie mu wyników badań albowiem te faktycznie zawierają dane wrażliwe, których udostępnianie jest ograniczone przepisami innych ustaw, ale żądał potwierdzenia odbytych badań w opisanym wyżej zakresie wskazując, że przybywając w izolacji ma prawo wiedzieć, czy funkcjonariusze służby więziennej posiadają zdolności psychiczne do wykonywania swoich obowiązków . W odpowiedzi na powyższe pismo Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S., podkreślił, że skarżący w swoim wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jak i odwołaniu od decyzji oraz w skardze do Sądu Administracyjnego, żądał ksero odbytych badań psychologicznych przez wskazanych we wniosku funkcjonariuszy, co jednoznacznie oznacza, że nie dochodził jedynie " potwierdzenia odbytych badań w opisanym zakresie" , jak twierdzi pełnomocnik skarżącego, w piśmie precyzującym skargę. Tylko w przypadku, gdyby wnioskodawca pisał we wniosku, że wnosi o informację, czy funkcjonariusze posiadają aktualne badania psychologiczne, można byłoby uznać, że nie chodzi mu o przekazanie ksero odbytych badań, które to informacje stanowią dane wrażliwe i nie podlegają udostępnieniu, zgodnie z art. art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z powyższych względów doprecyzowanie przedmiotu żądania na etapie trwającego postępowania sądowego, jest nieuzasadnione i spóźnione. Z ostrożności organ wyjaśnił, że w swojej decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę danych wrażliwych, dodatkowo poinformował R.P. i szczegółowo wyjaśnił, że wskazani we wniosku funkcjonariusze posiadają nadal ważne badania psychologiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł co następuje : Przedmiotem skargi rozpoznawanej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. w sprawie załatwienia wniosku R.P. z dnia [...] o udzielenie informacji publicznej "dot. funkcjonariuszy tj S., M. oraz funkcjonariusza, który pełnił służbę w dniu [...], jako dowódca zmiany w OZ C. , zgodnie z § 8 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29.07.2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w SW i zgodnie z przytoczonym rozporządzeniem wnoszę o udostępnienie odbytych badań zgodnie z § 8 pkt 4 w formie ksero w/w funkcjonariuszy". W pierwszej kolejności sąd ocenił treść wniosku skarżącego i przychylił się do stanowiska organu, iż skarżącemu chodziło w niniejszej sprawie nie o otrzymanie informacji, czy wskazani funkcjonariusze posiadają aktualne badania psychologiczne, lecz o udostępnienie (przesłanie) skarżącemu kserokopii odbytych badań przez funkcjonariuszy, a więc oceny psychologicznej, w pełnym zakresie określonym w § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej (Dz.U. z 2010 r. Nr 143, poz. 966). Wskazuje na to nie tylko samo sformułowanie żądania, ale także powołanie się na § 8 ust. 4 ww. rozporządzenia. Poza sporem pozostaje w tej sprawie kwestia, iż żądane przez skarżącego informacje obejmowały swym zakresem informacje o charakterze publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), zwanej dalej "ustawą". Nie ulega również wątpliwości, że funkcjonariusze Służby Więziennej są funkcjonariuszami publicznymi, a jednym z warunków przesądzających o zdolności funkcjonariusza Służby Więziennej do służby jest spełnienie określonych wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej (art. 110 ustawy o Służbie Więziennej), które określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej (Dz. U. Nr 20, poz. 108). W sytuacji, gdy organ jest w posiadaniu informacji publicznej, wówczas zobligowany jest do jej udostępnienia w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, jeśli umożliwiają to środki techniczne, którymi dysponuje (art. 14 ust. 1 ustawy), a także w terminie o którym mowa w art. 13 ust. 1 tej ustawy. Według tego przepisu, udostępnienie informacji następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W razie niemożliwości dochowania tego terminu, podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Z kolei w razie niemożliwości udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, na zasadzie art. 14 ust. 2 ustawy, organ powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się, co następuje w formie decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 1 ustawy). W tej samej formie podmiot dysponujący informacją publiczną może również odmówić udostępnienia informacji z uwagi na przesłanki ograniczające jej dostępność (art. 5 ust. 1, 1a i 2 ustawy, art. 3 ust. 1 pkt 1). W sytuacji natomiast, gdy organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji (art. 4 ust. 3) lub obowiązuje inny tryb jej udostępnienia (art. 1 ust. 2), nie ma podstaw do stosowania trybu określonego w art. 14 ust. 2 ustawy, stąd odmowa następuje w formie czynności materialno-technicznej, tj. pisma, zawierającego informację o braku możliwości zastosowania do wniosku przepisów ustawy. Przy czym informacja ta jest również informacją publiczną i winna być udzielona w określonych przepisami terminach. W niniejszej sprawie, zarówno organ I instancji – Dyrektor Aresztu Śledczego w C., jak i organ odwoławczy - Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S., wydał decyzje o odmowie udostępnienia informacji. Do kwestii poprawności wydanych decyzji sąd powróci w dalszej części uzasadnienia. Natomiast dla skarżącego, zdaniem sądu, najistotniejsza jest odmowa udostępnienia żądanej informacji. Sąd zauważa, że kwalifikacja żądanych informacji jako publicznych w rozumieniu ustawy nie skutkuje automatycznym ich udzieleniem zainteresowanemu. Konieczna jest bowiem ocena, czy nie zaistniała przypadkiem przesłanka dostęp taki wyłączająca. W tym zakresie stwierdzić należy, że wyniki badania psychologicznego przeprowadzonego na podstawie przepisów art.114 ustawy o Służbie Więziennej i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej, stanowią, również w ocenie sądu, dane wrażliwe i które nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Prywatność osoby fizycznej może co do zasady stanowić podstawę odmowy udzielenia informacji publicznej, jednakże ograniczenie prawa do prywatności nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Odmowa udzielenia informacji publicznej z powołaniem się na ograniczenia do tego prawa, wynikające z przepisów o ochronie tajemnic ustawowo chronionych i prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, jest możliwa w trybie art. 16 ust. 1 ustawy, tj. poprzez wydanie decyzji. Z pełnieniem funkcji zawodowej, tj. funkcjonariusza Służby Więziennej, związany jest jedynie fakt czy funkcjonariusz odbył stosowne badania, czy są one w danym czasie obowiązujące oraz czy uzyskał stosowną zdolność do służby, określoną w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej, wydanym na podstawie art. 110 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Badania te warunkują przyjęcie służby, a następnie jej pełnienie. Obowiązkowo przechodzą je wszyscy kandydaci do służby, a także, w miarę potrzeby funkcjonariusze. W ocenie sądu, informacja tylko w tym właśnie zakresie stanowi informację publiczną, podlegającą udostępnieniu na wniosek i taka informacja została udzielona skarżącemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (wymienieni we wniosku funkcjonariusze odbyli badania psychologiczne stwierdzające zdolność do służby i badania te są nadal ważne, bowiem przepisy nie określają w tym zakresie żadnego terminu). Z wniosku skarżącego jednak wynika, że chodzi mu o badania psychologiczne, o których mowa w § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej., a więc w pełnym zakresie badań. Przepisy tego rozporządzenia, wydanego w oparciu o art. 114 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej, służą celom wewnętrznym, tj. ustaleniu predyspozycji funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej z uwzględnieniem zapewnienia ochrony zdrowia funkcjonariusza w sposób umożliwiający prawidłowe wykonywanie obowiązków. Mają one charakter oceny dla przełożonych, umożliwiający, przede wszystkim, jak najbardziej właściwe wykorzystanie kadry i zdaniem sądu, co do zasady, w całości ich wyniki nie podlegają udostępnieniu w trybie informacji publicznej ze względu na prywatność funkcjonariuszy. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych( art. 110 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej), w trybie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. Badania przeprowadzane w trybie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. są wnioskowane przez właściwego przełożonego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w Areszcie Śledczym w C. badania takie nie były zlecane, a więc nie zostały również przeprowadzone funkcjonariuszom wymienionym we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stąd organ nie jest w posiadaniu ich wyników. Odnosząc się do wydanych decyzji, sąd stwierdza, że faktycznie nie zachodziła potrzeba ich wydania. Ponieważ w stosunku do wskazanych przez skarżącego funkcjonariuszy nie były zlecane badania psychologiczne w oparciu o art. 114 ustawy o Służbie Więziennej i rozporządzenia wykonawczego z dnia 29 lipca 2010 r., organ – Dyrektor Aresztu Śledczego w C., w dacie rozpatrywania wniosku skarżącego, nie posiadał żądanej informacji publicznej. Taka informacja została skarżącemu udzielona w decyzji organu odwoławczego. Dla załatwienia wniosku wystarczające więc było udzielenie odpowiedzi w formie pisma organu. Wydana decyzja organu I instancji odmawiająca skarżącemu udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę danych wrażliwych nie jest pozbawiona wad. Podstawa prawna tej decyzji została określona w sposób nie do końca prawidłowy, a ponadto jej uzasadnienie jest co najmniej niewystarczające i naruszające art. 16 ust.2 pkt 2 ustawy. Należy zwrócić uwagę, że skoro do decyzji wydanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy rozpatrując odwołanie w trybie art. 138 K.p.a., rozpoznaje sprawę w jej całokształcie. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać jedynie decyzje wyliczone enumeratywnie w ww. przepisie. Za nieprawidłowe należy uznać uchylenie decyzji organu I instancji i ponowne wydanie decyzji takiej samej decyzji przez organ odwoławczy. Ponadto uzasadnienie decyzji organu odwoławczego winno być sporządzone zgodnie z art. 107 K.p.a. i wskazywać konkretną podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia, a nie wiele różnych wariantów. Pomimo stwierdzonych uchybień w wydanych w sprawie decyzjach sąd uznał, że powyższe błędy co do zasady nie wpłynęły na sytuację prawną skarżącego. W efekcie bowiem skarżący otrzymał informację, która stanowi właściwą odpowiedź na jego wniosek – badania psychologiczne wskazanych funkcjonariuszy w trybie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. nie były przeprowadzane, a więc organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej (strona 6. decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S.). W ocenie sądu, skutek odmowy udzielenia informacji ze względu na ochronę danych wrażliwych i skutek nieposiadania żądanej informacji jest dla skarżącego jednakowy, bowiem w obydwu przypadkach nie uzyskał on żądanej informacji. Natomiast uchylenie przez sąd wydanych decyzji i nakazanie ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] o udzielenie informacji publicznej w sytuacji, gdy odpowiedź na wniosek już w decyzji została udzielona, a sprowadzałaby się ona do sporządzenia przez organ kolejnego pisma, sąd uznał za bezcelowe, tym bardziej, że gdyby organ informację taką posiadał istniałyby podstawy do odmowy jej udzielenia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił. O przyznaniu wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu sąd orzekł w oparciu o art.250 § 1 ww. ustawy.