II SA/Sz 193/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza G. z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) w zw. z art. 2 – 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 966 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. S. od decyzji z dnia [...] r. nr [...] wydanej z upoważnienia Burmistrza utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja organu odwoławczego zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną z upoważnienia Burmistrza, na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 5, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734 z późn. zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. nr 156, poz. 1817), przyznano P. S. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji, na podstawie art. 147, art. 149 § 1 i 2, art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 7 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego na rzecz P. S, zakończonej opisaną wyżej decyzją ostateczną z dnia [...] r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zaistniały nowe okoliczności, które wskazują na to, że we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, skarżący "w skład gospodarstwa domowego wykazał syna M. S.", który – jak wynika z uzyskanych informacji – nigdy nie zamieszkiwał ze skarżącym ani nie pozostawał pod jego opieką. Dziecko od urodzenia mieszka i pozostaje pod opieką matki I. O., przy czym wykazanie dodatkowej osoby w gospodarstwie domowym ma wypływ na wysokość dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji, po wznowieniu postępowania, uchylił w całości opisaną wyżej decyzję z dnia 4 stycznia 2012 r. i odmówił P. S. przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r., wskazując, że z protokołu przesłuchania matki M. S. wynika, iż wymieniony nigdy nie zamieszkiwał z ojcem, pozostawał pod jej opieką, a ojca odwiedzał w weekendy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania P. S., decyzją z dnia[...] r. uchyliło w całości opisaną powyżej decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji ponownie odmówił skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ zaznaczył, że w obecności matki M. S. oświadczył, że nigdy na stałe nie zamieszkiwał u ojca , przebywał tam jedynie czasami w weekendy. Nigdy ze szkoły nie dojeżdżał do ojca, ojciec nie odbierał go ze szkoły ani nie dowoził. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzją z dnia [...] r., po rozpoznaniu odwołania P. S, uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję ograniczył się jedynie do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, tj. odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r., nie uchylając decyzji dotychczasowej. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji po raz kolejny uchylił w całości decyzję z dnia [...] r. i odmówił P. S. przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn.. akt II SA/Sz 1321/13 po rozpoznaniu skargi P. S. na opisaną powyżej decyzję Kolegium, uchylił zaskarżoną decyzję, a także poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] r. oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w sytuacji gdy przeprowadzone w sposób nieprawidłowy przesłuchanie małoletniego pozostaje w sprzeczności z przedłożonym przez stronę oświadczeniem tego małoletniego, organ nie może przejść nad tym do porządku dziennego, ale zobowiązany jest w uzasadnieniu swojej decyzji, dokonać wszechstronnej oceny tych dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić przedstawioną ocenę Sądu i uzupełnić postępowanie dowodowe. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z upoważnienia Burmistrza ponownie uchylono w całości decyzję z dnia [...] r. i odmówiono P. S. przyznania dodatku mieszkaniowego w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w związku z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 kwietnia 2014 r. organ ponownie przeprowadził postępowanie administracyjne, w trakcie którego ponownie przesłuchał świadka I.O. Wymieniona oświadczyła, że nie jest spokrewniona z P. S. i nigdy nie była z nim w związku małżeńskim. Wyrokiem Sądu Rejonowego , sygn. akt [...] z dnia [...] r. P. S. został zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz małoletniego syna M. S. Podczas ustalania alimentów przez sąd nie było ustalone miejsce zamieszkania syna M.. Sąd nie ograniczył władzy rodzicielskiej żadnemu z rodziców. M. S. zawsze pozostawał pod opieką matki i nigdy nie ustalała ona z ojcem dziecka zmiany miejsca zamieszkania syna. Jego ojciec nigdy nie występował do sądu z żądaniem zmiany orzeczenia dotyczącego obowiązku alimentacyjnego w związku z opieką nad synem i zmianą miejsca pobytu dziecka. Syn odwiedzał ojca w [...], ale nigdy nie zamieszkiwał z nim na stale. Centrum życiowe dziecka było u matki. Organ I instancji dodał, że w trakcie tego postępowania przesłuchano także G. L., która oświadczyła, iż nie jest spokrewniona z P. S., I. O., jak również uczniem M. S. W roku szkolnym 2011/2012 była wychowawczynią M. S. w Gimnazjum nr [...] w [...]. Uczeń mieszkał z matką, w dokumentacji szkolnej potwierdzał jako miejsce zamieszkania – adres matki. Nie znajdował się na wykazie uczniów dojeżdżających tym samym nie był brany pod uwagę przy zakupie miesięcznego biletu szkolnego. Ojciec interesował się synem, brał udział w zebraniach, ale centrum życiowe ucznia znajdowało się u matki w [...]. Organ I instancji rozpatrując sprawę po raz kolejny uznał za wystarczające dowody zeznania świadków: matki M. S. oraz jego wychowawcy, a także pismo Dyrektora Gimnazjum nr [...] w [...] i odstąpił od przesłuchania M. S. Organ zaznaczył, że I. O. nigdy nie była w związku małżeńskim z P. S, a z materiału dowodowego wynika, że władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom. Nie było przy tym ustalane przez sąd miejsce zamieszkania dziecka. Wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. to P. S. został zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz małoletniego syna. Organ zacytował art. 26 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którym jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego stale przebywa. Zdaniem organu I instancji, za tym, że M. S. mieszkał stale przy matce przemawia wyrok, na mocy którego to ojciec dziecka został zobowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania małoletniego syna. Z powyższego wynika, że dziecko stale zamieszkuje z matką. Rodzice małoletniego nie uzgadniali wspólnie zmiany miejsca zamieszkania syna, przy czym w razie braku takiego porozumienia – o miejscu pobytu dziecka rozstrzyga sąd opiekuńczy, zgodnie z treścią art. 97 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. P. S. z żądaniem w tym zakresie nigdy nie występował do sądu. Organ I instancji podkreślił, że w piśmie dyrektor Gimnazjum nr [...] w [...] potwierdził fakt, że M. S. w okresie od czerwca 2011 r. do czerwca 2012 r. wskazywał adres zameldowania – lokal mieszkalny, w którym zamieszkiwała jego matka i nie znajdował się w wykazie uczniów dojeżdżających. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji uznał, że skarżący prowadził jednoosobowe gospodarstwo domowe. Od powyższej decyzji odwołał się P. S, podnosząc, że w okresie za który został mu przyznany dodatek mieszkaniowy jego syn był zameldowany w jego miejscu zamieszkania w [...]. Dodatkowo, syn złożył w dniu 31 grudnia 2012 r. oświadczenie, w którym wycofał wcześniej złożone zeznania przed pracownikami OPS w [...], z uwagi na to, że złożył je pod przymusem i był zastraszany, że przez ojca jego matka nie otrzyma dodatku mieszkaniowego. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, zeznania te nie powinny być dowodem w spawie. Skarżący podkreślił, że jego syn sprecyzował oświadczenie, że jego "centrum życiowe" w tym okresie było w [...]. Pracownicy OPS w czasie wywiadu środowiskowego nie mogli zastać syna w domu gdyż był wówczas u siostry skarżącego. Było wówczas uzgodnione z matką, że to skarżący sprawował opiekę nad synem. Była to ostatnia III klasa gimnazjum więc nie było potrzeby zmieniać zapisów w dzienniku. Zdaniem skarżącego ostatnie zeznania świadka G.L. budzą wątpliwości ponieważ nie potwierdziła ona, że to skarżący był na wszystkich spotkaniach z rodzicami w roku szkolnym 2011/2012 i to on opłacał komitet rodzicielski, a także ubezpieczenie syna. Skarżący dołączył także oświadczenie z dnia 11 listopada 2014 r., w którym Z. W. wycofała swoje zeznania złożone przed pracownikami OPS w [...] i oświadczyła, że nie chce więcej zeznawać w tej sprawie ponieważ nie pouczono jej o prawie do odmowy złożenia zeznań i odpowiedzi na pytania. Jak wskazał skarżący zadając temu świadkowi pytania, sugerowano jednocześnie odpowiedzi. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, gdyż ujawnione zostały nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję i były istotne dla sprawy. Zdaniem Kolegium, z materiału dowodowego sprawy wynika, że M. S. nie był w deklarowanym przez skarżącego okresie osobą pełnoletnią, wobec czego miejscem jego zamieszkiwania powinien być lokal, w którym zamieszkuje jego matka – w [...]. Wprawdzie oboje rodzice mogą ustalić inne miejsce zamieszkania dziecka, lecz jak wynika z oświadczenia I. O, złożonego po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 Kodeksu karnego za fałszywe zeznania, syn M. mieszkał z nią na stałe i tam było jego centrum życiowe. To ona otrzymywała alimenty na syna. Skarżący twierdzi, że uzgodnił z matką dziecka, iż to on będzie sprawował opiekę, jednak na potwierdzenie powyższego nie przedłożył żadnego wiarygodnego dowodu. Nie zwrócił się też do sądu o uregulowanie tej kwestii. Kolegium podkreśliło, że w dokumentach szkolnych M. S. nie znajdował się w wykazie uczniów dojeżdżających. Co roku potwierdzał miejsce zamieszkiwania w mieszkaniu matki w [...]. Fakt ten potwierdziła także G. L. – wychowawczyni M. S. Wymieniona podała, że uczeń w latach 2011/2012 mieszkał u matki I. O. W ocenie Kolegium, nie może mieć znaczenia prawnego argument skarżącego, że ponosił koszty utrzymania mieszkania za dwie osoby. Zarządca nie sprawdza bowiem ile osób faktycznie zamieszkuje w danym lokalu mieszkalnym, a jedynie nalicza czynsz w oparciu o dane jakie podaje właściciel czy najemca lokalu. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem organu odwoławczego, w świetle art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych P. S. prowadził jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skoro - przy uwzględnieniu powyższej okoliczności -powierzchnia lokalu skarżącego wynosi więcej niż dopuszczalna granica powierzchni zatem dodatek mieszkaniowy skarżącemu nie przysługuje. P. S. zaskarżył opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , podnosząc, że w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. jego syn był zameldowany w jego mieszkaniu, a skarżący korzystał w 2011 r. z ulgi z tytułu wychowywania dziecka przez 8 miesięcy (przez 4 miesiące z ulgi korzystała matka dziecka). Zdaniem skarżącego świadek G. L., która zeznała że M. S. mieszkał u matki, mogła potwierdzić jedynie to co wynika z zapisków szkolnych bowiem, jak sama wcześniej podała, nigdy nie była w domu I. O ponieważ nie było takiej potrzeby. Ponadto, w ocenie skarżącego, doszło do naruszenia art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego bowiem strona powinna być zawiadomiona o terminie i miejscu przesłuchania świadka przynajmniej na 7 dni przed terminem. Skarżący otrzymał pismo w tej sprawie zaledwie na dwa dni przed terminem, a ponieważ miał zaplanowany wyjazd nie mógł uczestniczyć w przesłuchaniu. Skarżący podkreślił, że zawarł umowę ustną z I. O, z której wynikało, iż będzie on zajmował się synem, a więc sprawował nad nim opiekę. Przy zameldowaniu syna w miejscu zamieszkania skarżącego, w urzędzie nikt nie żądał żeby skarżący występował w tej sprawie do sądu, a jedynie pytano czy podpis złożony pod wnioskiem został złożony przez syna. Ponadto, ani organ I instancji ani Kolegium nie biorą pod uwagę oświadczenia syna skarżącego z dnia 23 marca 2014 r. To jest nowy dowód w sprawie, nie uwzględniony w decyzjach wydanych przez te organy. Skarżący podał, że oświadczenie to przesłał wraz z odwołaniem od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Dołączył także oświadczenie Z. W. z dnia 11 listopada 2014 r., w którym wycofuje ona swoje zeznania zatem dowód ten nie powinien być brany pod uwagę. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) zaskarżone orzeczenie podlega wówczas wyeliminowaniu z obrotu prawnego, sąd administracyjny nie ma natomiast kompetencji do merytorycznego orzekania w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organy obu instancji przepisów art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec tego, że w niniejszej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego , jak i poprzedzająca je decyzja Burmistrza z dnia [...] r., zapadły po uprzednim wypowiedzeniu się o przedmiocie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1321/13, którym to Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] r., należy odnieść się do kwestii mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania, zawartych w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowanie w rozpoznawanej sprawie. Dotyczy ona zatem właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie. Wskazania natomiast co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mają one na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz nakreślenie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie w celu uniknięcia wadliwości tegoż postępowania (por. Bogusław Dauter: Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, wydanie 1, Warszawa 2008 str.289-290). Z treści przytoczonego przepisu wynika, że zarówno organy administracyjne, których działanie było przedmiotem skargi, jaki i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawne na podstawie, których ten sąd orzekał. Jeśli więc strona z taką oceną i wskazaniami się nie zgadza, to powinna zakwestionować za pomocą właściwych środków odwoławczych dane orzeczenie, w którym zawarta jest ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się zaś tego orzeczenia, zawarte w nim stanowisko, będzie wiążące m.in. wobec organów wymienionych w art. 153 cytowanej ustawy. Oceniając kwestię wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartych w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r. należy uznać, że nie zostały one zrealizowane w toku ponownie prowadzonego postępowania. Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu wspomnianego wyroku, w sprawie tej skarżący nie był zawiadomiony o żadnym przeprowadzonym przesłuchaniu świadków, choć protokoły z tych przesłuchań stanowią dowody, na podstawie których zapadły rozstrzygnięcia obu organów. Zaznaczył, że w sprawie jako świadek występowała między innymi była żona skarżącego oraz jego niepełnoletni w tym czasie syn. Przesłuchanie tych osób bez zachowania wymogu zawartego w art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji gdy przeprowadzone w sposób nieprawidłowy przesłuchanie małoletniego pozostaje w sprzeczności z przedłożonym przez stronę oświadczeniem tego małoletniego, organ nie może przejść nad tym do porządku dziennego, ale zobowiązany jest w uzasadnieniu swojej decyzji, dokonać wszechstronnej oceny tych dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić przedstawioną ocenę Sądu i uzupełnić postępowanie dowodowe. O ile organ I instancji powtórzył przesłuchanie świadka I. O, ustalając, że nie pozostawała ona w związku małżeńskim z P. S. o tyle całkowicie zignorował zalecenia Sądu dotyczące wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy przesłuchaniem małoletniego a przedłożonym w trakcie postępowania oświadczeniem, w którym M. S. podał, że jego centrum życiowe od dnia zameldowania tj. 31 maja 2011 r. do końca czerwca 2012 r. to miejsce zamieszkania jego taty w [...]. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy całkowicie przemilczały tę kwestię pomimo jednoznacznego zalecenia Sądu, o którym mowa powyżej. Co więcej, do odwołania od decyzji z dnia [...] r. skarżący dołączył dodatkowe dowody, w tym m.in. oświadczenie M. S. z dnia 23 marca 2014 r., w którym wymieniony podał, że miejsce zameldowania zgłaszał w Gimnazjum nr [...] w [...] tyko raz, gdy przenosił się z innego gimnazjum, tj. we wrześniu 2010 r. Natomiast gdy został zameldowany w [...], w miejscu zamieszkania taty, od 31 maja 2011 r. faktu tego nie zgłaszał, bo nie było takiej potrzeby. Ponadto nikt w szkole nie informował go, że takie okoliczności wymagają "zmiany zapisków w szkole". Skarżący dołączył ponadto oświadczenie M. S. z dnia 31 grudnia 2012 r., w którym wymieniony wycofał swoje oświadczenia i zeznania złożone przed pracownikami Ośrodka Pomocy Społeczne. Kolegium w żaden sposób do tych dowodów nie odniosło się, wskazując, że w dokumentach szkolnych M. S. nie znajdował się w wykazie uczniów dojeżdżających. Co roku potwierdzał miejsce zamieszkiwania w mieszkaniu matki w [...]. Kolegium powołało się także na twierdzenia świadka G. L. – wychowawczyni M. S, która podała, że uczeń w latach 2011/2012 mieszkał u matki I. O. W dokumentacji szkolnej uczeń potwierdził miejsce zamieszkania u matki tj. w [...], nie był ujęty w wykazie uczniów dojeżdżających. Wobec oświadczenia M. S, o którym mowa powyżej niewątpliwie organ także i tę kwestię powinien wyjaśnić. W szczególności organ powinien ustalić czy informacje podawane przez świadka G. L. pochodzą jedynie z dokumentów, którymi dysponuje Gimnazjum, czy też z innych źródeł, a jeśli takt to jakich. Zgodnie z treścią art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienia decyzji zarówno organu I instancji jak i Kolegium nie spełniają tego wymogu, zwłaszcza, że – na co zwracał uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia10 kwietnia 2014 r. – rozstrzygnięcie ma zapaść w postępowaniu wznowieniowym, a zatem fakt będący podstawą wdrożenia tego trybu postępowania musi być wykazany w sposób nie budzący wątpliwości. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać, że w dalszym ciągu w sprawie nie wyjaśniono stanu faktycznego w stopniu umożliwiającym przesądzenie, czy skarżący prowadził gospodarstwo jednoosobowe, czy też zamieszkiwał z nim syn. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uzupełni postępowanie celem jednoznacznego wyjaśnienia powyższej kwestii, uwzględniając przestawioną ocenę Sądu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie I wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 cytowanej ustawy.