II SA/Sz 204/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk -Meder po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. w przedmiocie wydalenia ze służby p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu [...] r.( data nadania w urzędzie pocztowym) B. S., powołując się na art. 124j ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12 poz. 68), art. 77 ust.1, art. 8 ust.2, art. 177 Konstytucji RP i postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 200 r. SK 15/98/Z.U.2000/4/113 wniósł, za pośrednictwem [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] , skargę na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] r. oraz poprzedzającego go orzeczenia Dowódcy Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, gdyż sprawa objęta niniejszą skargą została już prawomocnie osądzona: sygn. akt II SA/Sz 1083/05, II SA/SZ 78/09 oraz z uwagi na jej niedopuszczalność z innych przyczyn. Komendant wskazał, że przepisy ustawy o Państwowej Straży Pożarnej obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia oraz przepisy obowiązującego wówczas rozporządzenia do tej ustawy tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 52 poz. 243 ze zm.) nie nakładały na organy orzekające w sprawach dyscyplinarnych obowiązku odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ani nie przewidywały sądowej kontroli orzeczeń dyscyplinarnych. Organ wskazał, że możliwość sądowej kontroli orzeczeń dyscyplinarnych wydawanych w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej została wprowadzona z dniem 8 listopada 2001 r. na mocy art. 7 pkt 28 ustawy zmieniającej m. in. ustawę o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 81 poz. 877). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Stosownie do art. 52 § 1 i art. 53 § 1 tej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zasady ponoszenia przez strażaków Państwowej Straży Pożarnej odpowiedzialności dyscyplinarnej zostały uregulowane w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12 poz. 68 ze zm.). Zgodnie z art. 124j tej ustawy na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne w drugiej instancji stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Jednak, jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, przepis ten obowiązuje od dnia 8 listopada 2001 r. W dacie wydania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego tj. w dniu 2 marca 1993 r. przepisy ustawy o Państwowej Straży Pożarnej nie przewidywały możliwości wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na orzeczenie dyscyplinarne. Także przepisy obowiązującej w dacie wydania orzeczenia dyscyplinarnego ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 4 poz. 8 ze zm.) nie przewidywały sądowej kontroli takich rozstrzygnięć jak orzeczenie dyscyplinarne dotyczące funkcjonariusza Państwowej Straży Pożarnej. W tym stanie prawnym, wniesienie skargi na orzeczenie dyscyplinarne do Naczelnego Sądu Administracyjnego powodowałoby jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Należy wskazać, że skarga na przedmiotowe orzeczenie dyscyplinarne jak i wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi były już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 1083/05 odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, postanowieniem z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 1083/05 odrzucono skargę, postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2009 r. ponownie odrzucono skargę sygn. akt II SA/Sz 78/09. W uzasadnieniu wskazanych orzeczeń Sąd stwierdzał już, że przedmiotem skargi jest orzeczenie, które w dniu jego wydania nie podlegało kognicji sądu administracyjnego. Orzeczenie będące przedmiotem skargi nie podlegało zaskarżeniu do sądu administracyjnego w dacie jego wydania. W tej sytuacji skarga na to orzeczenie nie przysługuje także dzisiaj, pomimo że obecnie obowiązujące przepisy prawa umożliwiają wniesienie skargi do sądu. Mają one jednak zastosowanie do orzeczeń dyscyplinarnych wydanych po dniu 8 listopada 2001 r. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.