II SA/Sz 208/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] maja 2021 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w S. P. G. W. W. P. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty podwyższonej za okres III kwartału 2018 r. za pobór wód podziemnych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w S. P. G. W. W. P. na rzecz strony skarżącej P. M. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 281 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 poz. 310 ze zm., zwanej dalej: "p.w.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") Dyrektor Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (zwany dalej "Organem") określił Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwo M. (dalej jako: "Nadleśnictwo" lub "Skarżący") za okres III kwartału 2018 r. opłatę podwyższoną w wysokości [...] zł za pobór wód podziemnych na potrzeby Leśniczówki G. , gm. C. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub zintegrowanego. W uzasadnieniu ww. decyzji Organ przedstawił następujące ustalenia stanu faktycznego sprawy. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. Organ, na podstawie art. 281 ust. 5 p.w., ustalił Nadleśnictwu w formie informacji kwartalnej za okres III kwartału 2018 r. opłatę podwyższoną w wysokości[...] zł za pobór wód podziemnych, na potrzeby ww. Leśniczówki, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub zintegrowanego. Informację została doręczona Nadleśnictwu w dniu [...] grudnia 2020 r. W dniu [...] grudnia 2020 r. Nadleśnictwo złożyło reklamację do ww. informacji Organu. Nadleśnictwo podniosło, że nie zgadza się z wysokością naliczonej opłaty podwyższonej, jak również z zasadnością jej naliczenia, ponieważ nie dochodzi do szczególnego korzystania z wód tylko do zwykłego korzystania z wód na zasadach wynikających z art. 33 p.w., które przysługuje właścicielowi gruntu i nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Dodatkowo wskazało, że z wypisu z ewidencji gruntów, które dotyczy Leśniczówki, wynika, że budynek ten ma charakter mieszkalny,a leśniczy wraz z rodziną korzysta z wód na zasadzie zwykłego korzystania. Organ wezwał Nadleśnictwo do złożenia wyjaśnień dotyczących: lokalizacji ujęcia wody, właściciela gruntu, na którym znajduje się ujęcie wody, osób zamieszkujących w leśniczówce (czy są pracownikami Lasów Państwowych), do jakich celów jest pobierana woda oraz czy w leśniczówce jest prowadzona inna działalność niż mieszkaniowa. W dniu [...] stycznia 2021 r. wpłynęła odpowiedź Nadleśnictwa do ww. zadanych pytań Organu. Powołaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2021 r. Organ nie uznał reklamacji Nadleśnictwa przyjmując, że pobór wody na potrzeby leśniczówek zamieszkiwanych przez pracowników Lasów Państwowych wraz z rodzinami nie spełnia wymogów zwykłego korzystania z wód na zasadach określonych w art. 33 p.w. i wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Według Organu, przyjmując, że Lasy Państwowe nie mają statutu przedsiębiorcy w rozumieniu prawa o przedsiębiorcach, nie posiadają osobowości prawnej to i tak są podmiotem korzystającym ze środowiska w rozumieniu przepisów prawa ochrony środowiska, a co za tym idzie podmiotem korzystającym z usług wodnych w rozumieniu przepisów p.w. Organ argumentował dalej, że przepis z art. 33 ust. 3 p.w. wyraźnie wskazuje na potrzeby własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego. Każde inne korzystanie, w tym na cele statutowe jednostki organizacyjnej nie będącej osobą prawną, nie będzie się mieściło w zakresie dyspozycji normy wynikającej z art. 33 p.w., a więc nie można go zakwalifikować jako zwykłe korzystanie z wód. Lasy Państwowe są podmiotem korzystającym ze środowiska, a w konsekwencji podmiotem korzystającym z usług wodnych. Wszelkie korzystanie z wód w celu realizacji zadań ustawowych lub statutowych, czy jego innej działalności będzie skutkowało obowiązkiem, w tym obowiązkiem ponoszenia opłat za usługi wodne. W przedmiotowej sprawie zajmowanie mieszkania służbowego jest związane z zatrudnieniem przez Lasy Państwowe, a więc nie tylko są zaspokajane potrzeby mieszkaniowe osób tam zamieszkujących, ale również potrzeby Lasów Państwowych jako podmiotu prowadzącego swoją działalność statutową, która może być wykonywana poprzez rozlokowanie odpowiedniej ilości pracowników w ramach poszczególnych jednostek organizacyjnych, jakimi są również poszczególne leśnictwa. W związku z tym, że pobór wód podziemnych w rozpatrywanym przypadku nie spełnia warunków zwykłego korzystania z wód, to zdaniem Organu, Nadleśnictwo jest obowiązane ponosić opłatę podwyższoną (art. 280 pkt 1 p.w.). Z tych względów, nie uznając zasadności wniesionej reklamacji, Organ obliczył Nadleśnictwu wysokość opłaty podwyższonej za korzystanie z wód, za okres III kwartału 2018 r. Nadleśnictwo M., zastępowane przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Organu z dnia [...] stycznia 2021 r. wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie, ewentualnie uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi. Nadto skarżące Nadleśnictwo wniosło o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wydanej decyzji Nadleśnictwo zarzuciło naruszenie: 1. przepisów proceduralnych, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 78 art. 107 § 3 k.p.a., polegające na zaniechaniu poczynienia dokładnych ustaleń faktycznych odnośnie celu korzystania z wody podziemnej pobieranej ze spornego ujęcia wody oraz wielkości dobowego poboru wody pod kątem zbadania, czy nie dochodzi do zwykłego korzystania z wody, a tym samym pominięcie dowodu z oględzin na gruncie przedmiotowej studni w celu ustalenia faktycznego sposobu korzystania z niej; 2. art. 7a K.p.a., polegające na zaniechaniu zastosowania tego przepisu w sytuacji wątpliwości co do znaczenia pojęcia "zwykłego korzystania z wody" i "dostarczania wody ludności"; 3. art. 33 w zw. z art. 35 ust. 1 p.w. polegające na błędnym uznaniu, że zwykłe korzystanie z wody nie może dotyczyć podmiotu instytucjonalnego, takiego jakim jest Nadleśnictwo reprezentujące Skarb Państwa, bez szczegółowego odniesienia się do faktycznego sposobu korzystania z wody podziemnej, podczas gdy dokonanie oceny stanu faktycznego, pod kątem występowania przesłanki z art. 33 ust. 3 p.w., powinno przede wszystkim uwzględniać cele, dla których pobierana jest woda podziemna, a ujęcie powstało w 2012 r. i obecnie służy do zaopatrzenia w wodę budynku mieszkalnego leśniczówki, stanowiącej mieszkanie leśniczego; 4. art. 120 pkt. 1 p.w., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie przez organ, że konieczne jest w przedmiotowym stanie uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego zintegrowanego, pomimo że dostarczanie wody nie dotyczy zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi ani zaopatrzenia zakładów wymagających wody wysokiej jakości, ani także nie służy w tym stanie ochronie zasobów wodnych; 5. art. 121 ust. 3 p.w., polegające na błędnym uznaniu, że przedmiotowe ujęcie służy zaopatrzeniu ludności w wodę i nie jest ujęciem służącym zwykłemu korzystaniu z wód. W uzasadnieniu skargi Skarżąca uszczegółowiła ww. zarzuty. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2017 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium legalności, wykazała, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm.) sprawa mogła być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy decyzji określającej skarżącemu Nadleśnictwu opłatę podwyższoną za pobór wód podziemnych. Materialnoprawną podstawę wydania ww. decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 310 ze zm., zwanej dalej: "p.w."). W myśl art. 280 p.w., opłatę podwyższoną ponosi się w razie: 1) korzystania z usług wodnych polegających na: a) poborze wód podziemnych lub wód powierzchniowych, b) wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi - bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego; 2) korzystania z usług wodnych polegających na: a) poborze wód podziemnych lub wód powierzchniowych, b) wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi - z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym Na podstawie art. 281 ust. 1- 7 p.w., wysokość opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 1 prawa wodnego, w przypadku: 1) dokonywania poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego ustala się w wysokości 500% opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych; 2) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się w wysokości 500% opłaty zmiennej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Ustalając wysokość opłaty podwyższonej, uwzględnia się okres rozliczeniowy wynoszący kwartał (art. 281 ust. 3 p.w.). Ustalenia ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych lub ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego dokonują Wody Polskie na podstawie badań, pomiarów lub innych czynności kontrolnych wykonywanych w ramach kontroli gospodarowania wodami. Wysokość opłaty podwyższonej ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat podwyższonych w formie informacji. Podmiot obowiązany do ponoszenia opłaty podwyższonej wnosi tę opłatę na rachunek bankowy Wód Polskich w terminie 14 dni od dnia, w którym doręczono mu informację, o której mowa w art. 281 ust. 5 p.w. Jeżeli podmiot obowiązany do uiszczenia opłaty podwyższonej zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 281 ust. 6 p.w., właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty podwyższonej w drodze decyzji. Przepisy art. 272 ust. 20 oraz art. 273 p.w. stosuje się odpowiednio. W sprawie należy także uwzględnić brzmienie art. 33 ust. 1 p.w., w myśl którego właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wód podziemnych znajdujących się na jego gruncie. Z ust. 2 tego przepisu wynika, że prawo do zwykłego korzystania z wód nie uprawnia do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganej zgody wodnoprawnej. Zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego oraz gospodarstwa rolnego (art. 33 ust. 3). Definicję zwykłego korzystania z wód wprowadza art. 33 ust. 4 p.w., stanowiąc, że zwykłe korzystanie z wód obejmuje: 1) pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 mł na dobę, 2) wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 mł na dobę. Spór w sprawie sprowadza się w zasadzie do wykładni pojęcia "zwykłego korzystania z wód". Organ stoi bowiem na stanowisku, że przez sam fakt, że skoro Lasy Państwowe prowadzą działalność gospodarczą, nie można przyjąć, że należąca do nich leśniczówka powinna być traktowana jak gospodarstwo domowe. Argumentował, że pobór wód podziemnych z miejscowości G. nie stanowi zwykłego korzystania z wód. Zajmowanie mieszkania służbowego jest związane z zatrudnieniem przez Lasy Państwowe, a więc nie tylko zaspokajane są potrzeby mieszkaniowe osób tam zamieszkujących, ale również potrzeby Lasów Państwowych jako podmiotu prowadzącego działalność statutową, która może być wykonywana poprzez rozlokowanie odpowiedniej ilości pracowników w ramach poszczególnych jednostek organizacyjnych, jakimi są również poszczególne leśnictwa. Zdaniem Organu, powyższe powoduje, że Nadleśnictwo obowiązane jest ponosić opłatę podwyższoną, którą zgodnie z art. 280 pkt 1 p.w., ponosi się za korzystanie z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Z kolei, w ocenie Skarżącego, organy dokonały błędnej interpretacji i bezpodstawnego uznania, że zwykłe korzystanie z wody nie może dotyczyć podmiotu instytucjonalnego, takiego jakim jest Nadleśnictwo reprezentujące Skarb Państwa. Powyższe stanowisko skutkowało bezpodstawnym przyjęciem przez Organ, że Skarżąca obowiązana jest ponosić opłatę podwyższoną za korzystanie z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, pomimo że dostarczanie wody nie dotyczy zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi ani zaopatrzenia zakładów wymagających wody wysokiej jakości, ani także nie służy w tym stanie ochronie zasobów wodnych Mając na uwadze tak zarysowany spór wskazać należy, że Sąd podziela powszechnie wyrażany w orzecznictwie pogląd, że zwykłe korzystanie z wód przysługuje nie tylko osobom fizycznym, ale także osobom prawnym. Świadczy o tym treść art. 33 ust. 1 p.w., która w sposób wyraźny przyznaje prawo zwykłego korzystania z wód każdemu właścicielowi gruntu, a nie tylko takim właścicielom gruntów, którzy są osobami fizycznymi. Inne brzmienie tego przepisu prowadziłoby do oczywistej sprzeczności z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, który nakazuje tak samo traktować prawo własności należne różnym podmiotom prawa. W wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie – m.in. z 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1391/18 i sygn. akt II SA/Rz 1389/18 Sąd przyjął, że sformułowanie "potrzeby własnego gospodarstwa domowego", jakim posługuje się ustawodawca, obejmuje również potrzeby własne osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w takim rozmiarze, który nie narusza ograniczeń dostępu do wód, wynikających z art. 33 ust. 4 p.w. - pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 mł na dobę, wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 mł na dobę (zob. także wyrok WSA w Rzeszowie z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1351/19). Sąd orzekający w niniejszej sprawie aprobuje zaprezentowaną w powołanych wyrokach wykładnię "zwykłego korzystania z wód", wskazując, że pojęcie to było również tak rozumiany w poprzednim stanie prawnym - pod rządami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1121, ze zm.), gdzie odpowiednikiem obecnego art. 33 był art. 36 (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2919/16). Skarb Państwa jest właścicielem nieruchomości stanowiących Lasy Państwowe, zaś zarząd tym mieniem wykonuje specjalistyczna jednostka organizacyjna jaką jest Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe". Skarżąca działa więc w ramach osobowości prawnej Skarbu Państwa, co oznacza, że jej działania są działaniami ww. osoby prawnej. Przepisy ustawy o lasach powierzając Lasom Państwowym zarząd składnikami mienia państwowego, decydują o możliwości wykonywania przez tą jednostkę organizacyjną uprawnień właścicielskich, w tym co oczywiste czerpania z uprawnień wypływających z przepisów Prawa wodnego, a przewidujących zwykłe korzystanie z wód. W świetle prawa Skarbowi Państwa przysługują te uprawnienia, które w jego imieniu wykonuje podmiot publiczny jakim są jednostki organizacyjne Lasów Państwowych. Dlatego słusznie strona skarżąca podnosi brak prawnej możliwości wyłączenia z zarządu lasami państwowymi prawa do zwykłego korzystania z wód. Nadleśnictwo wykonując swe ustawowe zadania, zobligowane jest zachowywać się jak właściciel, w imieniu którego zarządza nieruchomościami stanowiącymi lasy państwowe. Dlatego Nadleśnictwo pomimo, że nie posiada osobowości prawnej, z racji wykonywania czynności zarządu składnikami leśnymi mienia Skarb Państwa może być adresatem przepisów definiujących korzystanie zwykłe z wód, tj. art. 33 ust. 1 Prawa wodnego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 17 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 558/19). Jak wskazuje się w doktrynie, organy administracji leśnej są terenowymi organami rządowej administracji specjalnej łączącymi funkcje z zakresu administracji państwowej ze specjalistycznymi zadaniami spoza obszaru stosunków administracyjnych (J. Boć (red.:), Prawo administracyjne, Wrocław, 1993 r.). Taki status prawny Lasów Państwowych nie pozwala ujmować ich działalności wyłącznie jako nastawionej na działalność gospodarczą (zarobkową). Z treści skargi wynika, że pobierana woda podziemna służy zaopatrzeniu w wodę gospodarstwa domowego leśniczego, któremu, jako pracownikowi Nadleśnictwa, zapewniono lokal mieszkalny usytuowany w osadzie leśnej na działce w miejscowości G., P. gm. C., gdzie znajduje się sporne ujęcie wody podziemnej. W świetle tej argumentacji musiały znaleźć potwierdzenie te zarzuty skargi, które kwestionują przeprowadzony przez organy proces dochodzenia do prawdy materialnej - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. Organ nieprawidłowo, bo z naruszeniem przepisów prawa materialnego, z góry założył, że Nadleśnictwo prowadzi działalność gospodarczą, której nie da się pogodzić z ustawowymi celami korzystania zwykłego z wód. Jak wykazano wyżej, Lasy Państwowe nie są podmiotem, którego działalność zamyka się wyłącznie w czynnościach zarobkowania, stąd należało dokładnie wyjaśnić potrzeby funkcjonowania leśniczówki, której mieszkańcy dokonują poboru wody podziemnej. Ze względu na pełnienie przez Lasy Państwowe funkcji administracyjnych, zbliżonych zresztą do tych jakimi posługują się organy "Polskich Wód" (w obu tych sytuacjach mamy do czynienia z instytucjami administrującymi dostępem do dóbr publicznych), trudno było bezkrytycznie założyć wykorzystywanie pobieranej wody podziemnej dla celów działalności gospodarczej, która w świetle art. 280 pkt 1, generuje potrzebę uiszczania opłaty podwyższonej za korzystanie z usług wodnych. Tym bardziej, że Organ nie dokonały żadnych ustaleń na okoliczność ilości pobranych wód oraz tego czy może się ona mieścić w dozwolonych właścicielowi granicach korzystania, tj. w ilości 5 mł średniorocznie na dobę. Dopiero przeprowadzenie dokładnych ustaleń i rozważań na temat tej kluczowej dla sprawy kwestii, umożliwi odpowiedź na pytanie o dopuszczalność określenia skarżącemu Nadleśnictwu opłaty za korzystanie z usługi wodnej z tytułu poboru wody ze studni w miejscowości G., P. gm. C.. Skoro Organ nie wyjaśnił czy Nadleśnictwo korzysta z wód w ramach przysługującego Skarbowi Państwa korzystania zwykłego, to jego decyzja o ustaleniu opłaty podwyższonej za korzystanie z wód podziemnych, obejmującej teren studni przy leśniczówce w ww. punkcie, została wydana przedwcześnie. Dokładne wyjaśnienie kwestii przesądzających o zwykłym korzystaniu przez Nadleśnictwo z wód podziemnych w ramach prowadzonej leśniczówki, pozwoli rozstrzygnąć organom o możliwości ustalenia przedmiotowej opłaty. Stwierdzone przez Sąd uchybienia w zakresie stosowania przepisów k.p.a. dotyczących obowiązku dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy w postaci art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mogły mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem nie wykazano przesłanek pozwalających na zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego w postaci art. 281 ust. 5 p.w., a więc przepisu stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Z tych powodów należało orzec jak w pkt I sentencji wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono, jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.