II SA/Sz 21/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 8 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Wójt Gminy D. postanowieniem z dnia 6 września 2023 r. znak [...], wydanym na podstawie art. 119 § 1, art. 121 § 2 i art. 122 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.), dalej jako "u.e.g.z.", nałożył na D. J. (dalej jako: "Strona", "Skarżący") grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł w związku z uchylaniem się od obowiązku wykonywania czynności określonej w tytule wykonawczym z dnia 6 września 2023 r. nr [...] oraz wezwał Stronę od jej uiszczenia w terminie 60 dni od dnia doręczenia postanowienia oraz do wykonania obowiązku określonego w ww. tytule wykonawczym, tj. usunięcia składowanych nielegalnie odpadów o kodzie 17 05 04 z działki nr [...] obręb B., w terminie 60 dni od dnia doręczenia postanowienia. Pismem z dnia 13 września 2023 r. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył zażalenie od powyższego postanowienia. W uzasadnieniu powołał się na błąd w poczynionych przez organ ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, a polegający na wskazaniu innego odpadu, do którego usunięcia nigdy nie był zobowiązany. Jednocześnie Skarżący wskazał, że przekazał odpady podmiotowi uprawnionemu, co w jego ocenie, stanowi wykonanie obowiązków nałożonych na niego decyzją z dnia 27 stycznia 2022 r. Ponadto nadmienił, że kontrola w zakresie usunięcia odpadów została przeprowadzona nierzetelnie, nie dokonano należytej analizy w zakresie usunięcia odpadów. Podniósł, że fakt wykonania decyzji został stwierdzony protokołem sporządzonym w dniu 30 czerwca 2023 r., w którym pracownicy organu stwierdzili, że działka została obsiana i jest przerośnięta zbożem, a między rzędami zalegają elementy pokruszonych cegieł, betonu. Podkreślił, że nie stwierdzono w protokole, aby na działce znajdowały się odpady o kodzie 17 05 04. Końcowo wskazał, że zobowiązanie do przedłożenia dokumentacji potwierdzającej fakt przekazania odpadów, tj. kart przekazania odpadów podmiotowi uprawnionemu, nie znajduje uzasadnienia w art. 69 ust. 4 ustawy o odpadach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie postanowieniem z dnia 8 listopada 2023 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i przywołał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. art. 2 § 1 pkt 10, art. 119 § 1 i 2, art. 122 § 2, art. 121 § 1, 2, 3 i 4 u.p.e.a. Następnie Kolegium wskazało, że stanowisko Skarżącego sprowadzające się do twierdzenia, że wykonał on obowiązek usunięcia odpadów o kodzie 17 05 04, a tym samym zaskarżone postanowienie nie ma usprawiedliwionych podstaw, należy uznać za bezzasadne. W ocenie organu, nie sposób bowiem tracić z pola widzenia faktu, że Skarżący powołuje się na protokół z dnia 30 czerwca 2023 r. w sposób wybiórczy. Z powyższego protokołu faktycznie wynika, że teren działki został obsiany i jest porośnięty zbożem, ale między masami ziemi zalegają liczne elementy pokruszonych cegieł i betonu. Kolegium zaznaczyło, że protokół zawiera jednoznaczne stwierdzenie, że nie widać by odpady określone w decyzji Wójta zostały usunięte, co wskazuje jednoznacznie, że obowiązki określone w tej decyzji nie zostały wykonane. Dalej na działce zalega gruz, który objęty jest kodem 17 05 04. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 69 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.) faktycznie dopuszcza niesporządzanie karty przekazania odpadów, jeżeli jeden z posiadaczy odpadów nie jest objęty obowiązkiem prowadzenia ewidencji odpadów. Niemniej jednak zobowiązany powinien wykazać, że obowiązek wykonał wskazując organowi chociażby dane podmiotu, któremu rzeczone odpady - jak twierdzi - przekazał, tj. podmiotu posiadającego zezwolenie na zbieranie lub przetwarzanie odpadów zgodnie z art. 27 ust. 2 ww. ustawy. W takiej sytuacji organ miałby możliwość zweryfikowania twierdzeń Skarżącego poprzez zwrócenie się do właściwego podmiotu o podanie informacji z karty ewidencji odpadów. W przypadku bowiem, gdy jeden z posiadaczy odpadów jest zwolniony z ewidencji na podstawie art. 69 ust. 4, przy przyjmowaniu odpadów w karcie ewidencji odpadów rubryka pozostaje niewypełniona w miejscu, gdzie należy podać numer karty przekazania odpadów. Zdaniem Kolegium, w tym stanie rzeczy Skarżący nie wykazał, że wykonał obowiązek przekazania odpadów. Co więcej odmówił podania danych podmiotu, któremu odpady miał przekazać, co wynika z protokołu z dnia 30 czerwca 2023 r . Odnosząc się do wysokości zastosowanej grzywny, Kolegium wskazało, że ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania i zasady niezbędności. Wynika z nich obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Jednocześnie grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku, która ma na celu skłonienie zobowiązanych, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. W niniejszej sprawie, zdaniem Kolegium organ I instancji ustalił wysokość grzywny adekwatnie do koniecznego wykonania obowiązku. W ocenie Kolegium organ I instancji ustalając wysokość grzywny nie naruszył obowiązujących przepisów. Ustawodawca pozostawił uznaniu organowi egzekucyjnemu wysokość nałożonej grzywny. Zatem wymagane jest wyjaśnienie przesłanek, którymi organ ten kierował się przy wydaniu postanowienia. Brak uzasadnienia w tym zakresie oznacza dowolność działania. W niniejszej sprawie wymogi w tym zakresie zostały spełnione. Zdaniem organu odwoławczego, nałożenie grzywny w wysokości [...] zł na Skarżącego jest na tyle dotkliwe by zrealizować ciążący na nim obowiązek, nie przekraczając tym samym granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasadę niezbędności. W skardze na ww. postanowienie Skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości z uwagi na to, że były one niewykonalne w dniu ich wydania i ich niewykonalność ma charakter trwały (nie można usunąć, czegoś czego już nie ma), ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Kolegium oraz o uchylenie w całości poprzedzającego go postanowienia Wójta i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił organom naruszenie przepisów: a) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 69 ust. 4 ustawy o odpadach (Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że powinien wykazać, że obowiązek wykonał, wskazując organowi chociażby dane podmiotu, któremu rzeczone odpady przekazał, a nadto, że podczas przekazywania odpadów w karcie ewidencji zobowiązany winien pozostawić niewypełnioną rubrykę w miejscu gdzie należy podać numer karty przekazania odpadów, podczas gdy przepisy prawa takiego obowiązku nie przewidują; art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach w zw. z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. (Dz.U. poz. 10) w sprawie katalogu odpadów polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez przyjęcie, że nie wykonał ciążącego na nim obowiązku, w sytuacji gdy w protokole z dnia 30 czerwca 2023 r. nie stwierdzono, aby na działce znajdowały się odpady o kodzie 17 05 04, tj. gleba i ziemia, w tym kamienie inne niż wymienione 17 05 03; § 2 pkt 17 wraz z załącznikiem rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i uznaniu, że ujawnione na działce pokruszone cegły i beton są odpadem o kodzie 17 05 04 i są objęte nakazem ich usunięcia; art. 3 pkt 19 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że posiadaczem odpadów innych niż odpady o kodzie 17 05 04 jest również on. b) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505) poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego, jak i prawnego w zakresie tożsamości odpadu ujawnionego na działce nr geod. [...] obręb B. w postaci pokruszonych cegieł i betonu oraz odpadu o kodzie 17 05 04 objętego obowiązkiem usunięcia; - art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Wójta, pomimo istnienia przesłanek uzasadniających jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego przed tym organem; art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i utrzymaniu w mocy postanowienia Wójta z dnia 6 września 2023 r. nakładającego na niego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł w związku z uchylaniem się od obowiązku wykonania czynności określonej w tytule wykonawczym, podczas gdy czynność określona w tytule wykonawczym nr [...] polegająca na usunięciu składowanych nielegalnie odpadów o kodzie 17 05 04 została przez niego wykonana, co stwierdza protokół z dnia 30 czerwca 2023 r., co oznacza, że obowiązek w dniu wydania decyzji nie istniał (nie istnieje w obiegu prawnym dokument stwierdzający, iż na działce [...] obręb B. znajdują się odpady o kodzie 17 05 04). W uzasadnieniu skargi Skarżący podał, że pokruszone cegły oraz beton, których obecność stwierdzono na działce [...] można zakwalifikować (na podstawie rozporządzenia Ministra Klimatu w sprawie katalogu odpadów) co najwyżej jako odpad o kodzie 17 01 (tj. odpady materiałów i elementów budowlanych oraz infrastruktury drogowej np. beton cegły, płyty, ceramika), 17 01 01 (tj. odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów), 17 01 06 (tj. zmieszane lub wysegregowane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia zawierające substancje niebezpieczne) lub 17 01 07 (tj. zamieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06). W związku z powyższym, w ocenie Skarżącego, nie sposób jest uznać, że odpad ujawniony na działce [...] można zakwalifikować wg kodu 17 05 04. Wobec tego na działce [...] obręb B. nie znajdują się odpady o kodzie 17 05 04 (objęte nakazem usunięcia). Adekwatnie uznać należy, że organ również dowolnie (i błędnie) przyjął, że jest on w ogóle posiadaczem odpadów innych niż odpady o kodzie 17 05 04, a które na ww. działce znajdowały się już od dłuższego czasu, o czym dodatkowo świadczył ich stan (pokrycie roślinnością, krzakami i drzewami). Tym samym postanowienie Wójta z dnia 6 września 2023 r. należało uznać za bezprzedmiotowe, albowiem nie nakłada ono obowiązku usunięcia odpadu, który znajduje się na jego działce, to z kolei czyni jej wykonanie niemożliwym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie z powyższymi zasadami należało uznać, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem prawa materialnego. Nie stwierdzono także naruszenia procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu w sprawie dotyczy kwestii nałożenia na Skarżącego grzywny w celu przymuszenia za niewykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 6 września 2023 r. nr [...], tj. obowiązku usunięcia odpadów o kodzie 17 05 04 – gleby i ziemi, w tym kamieni, innych niż wymienione w 17 05 03 w ilości 6185,69 Mg, nawiezionych i rozplantowanych na terenie działki nr [...], obręb B. w terminie do dania 31 maja 2022 r. Decyzją z dnia 28 czerwca 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie przedłużyło ostateczny termin usunięcia ww. odpadów do dnia 30 września 2022 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 807/22 oddalił skargę złożoną przez Skarżącego na ww. decyzję Kolegium. Okolicznością bezsporną w sprawie jest zatem to, że wskazana decyzja posiada przymiot ostateczności. Zdaniem Skarżącego organ dowolnie (i błędnie) przyjął, że jest on w ogóle posiadaczem odpadów innych niż odpady o kodzie 17 05 04, a tym samym postanowienie Wójta z dnia 6 września 2023 r. należy uznać za bezprzedmiotowe. Podkreślić należy, że na obecnym etapie postępowania ani organy prowadzące postępowanie egzekucyjne, ani też Sąd nie ma kompetencji do ponownego badania prawidłowości decyzji będącej podstawą tytułu wykonawczego. Z art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a. wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Również Sąd na obecnym etapie postępowania nie może badać czy decyzja podlegająca wykonaniu jest prawidłowa. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tego też względu działania organu egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania mają wyłącznie charakter formalno-prawny i są jedynie konsekwencją niewykonania decyzji o charakterze merytorycznym. Zarówno organ egzekucyjny, jak i sąd administracyjny nie bada zatem decyzji merytorycznej. Badanie, o którym mowa w art. 29 u.p.e.a., obejmuje ustalenie czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Badanie to ma charakter formalny. W ramach kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie zastosowanego środka egzekucyjnego wskazać należy, że zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W realiach rozpoznawanej sprawy, ze względu na charakter obowiązków nałożonych wskazaną powyżej decyzją Kolegium z dnia 28 czerwca 2022 r. nr [...] możliwe jest zastosowanie jedynie dwóch środków wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a., t.j. grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego. Zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Jest więc ona środkiem, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Grzywna w celu przymuszenia znajduje zastosowanie do wszystkich obowiązków o charakterze niepieniężnym, polegających na braku działania (czyli zaniechaniu, znoszeniu) lub określonym działaniu. Grzywna w celu przymuszenia spełnia funkcję motywującą zobowiązanego do spełnienia nałożonego obowiązku. Nie jest więc karą. Stanowi natomiast formę nacisku. Jej celem jest skłonienie zobowiązanego, poprzez zastosowaną dolegliwość finansową, do określonego zachowania się (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 235/09). W świetle powyższego, stwierdzić należy, że organy obu instancji dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Jest to bowiem środek mniej dolegliwy niż wykonanie zastępcze. Zarazem środek ten skłania zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Zaznaczyć należy, że w przypadku zastosowania grzywny, to zobowiązany pozostaje głównym podmiotem decydującym o wykonaniu obowiązku. Może on w każdym czasie wykonać obowiązek, a tym samym uchronić się od konieczności zapłacenia grzywny. W myśl bowiem art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Ponadto, zgodnie z art. 126 u.p.e.a., na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, uiszczona lub ściągnięta grzywna może być w uzasadnionych przypadkach zwrócona w części lub całości. Natomiast w przypadku zastosowania wykonania zastępczego, zgodnie z art. 127 i 133 § 1 u.p.e.a. pełne koszty takiego wykonania obciążają zobowiązanego. Zdaniem Sądu prawidłowo została ustalona także wysokość nałożonej grzywny. Zgodnie z art. 121 § 2 u.p.e.a., z zastrzeżeniem § 5, każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Organ egzekucyjny, wymierzając grzywnę na tej podstawie, działa w granicach uznania administracyjnego. Uznanie to nie oznacza jednak dowolności. Organ winien zatem wskazać przesłanki, jakimi kierował się, określając wysokość nałożonej grzywny. Dokonując oceny wysokości nałożonej grzywny Sąd zważył, że grzywna w celu przymuszenia należy do tzw. środków przymuszających. Jest to zatem forma nacisku mająca na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/GI 382/10). Grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość nie pozostawała dla zobowiązanych jedynie symboliczna. W rozpoznawanej sprawie wysokość grzywny w celu przymuszenia dla wykonania obowiązków określonych wskazaną powyżej decyzją Kolegium została ustalona w kwocie [...]zł. Jest to wysokość zgodna z treścią art. 121 u.p.e.a., który określna jedynie maksymalne wysokości grzywny. Organ egzekucyjny w uzasadnieniu postanowienia powinien zatem wyjaśnić, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. W rozpoznawanej sprawie organ I wyjaśnił, że grzywna w celu przymuszenia została skalkulowana w taki sposób aby bardziej opłacalnym dla zobowiązanego było wykonanie obowiązku niż jej uiszczenie czy ściągnięcie. W ocenie Sądu obowiązkowi temu organ I instancji zadośćuczynił w wystarczającym zakresie. Uznaniowy charakter rozstrzygnięcia dotyczącego wysokości grzywny dostrzegł równie organ odwoławczy wskazując, że nałożenie na Skarżącego grzywny w ww. wysokości jest na tyle dotkliwe by zrealizować ciążący na zobowiązanym obowiązek, nie przekraczając tym samym granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasadę niezbędności. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wykazania przez Skarżącego nałożonego obowiązku usunięcia odpadów wskazać należy, że jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę przepis art. 69 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.) faktycznie dopuszcza możliwość niesporządzanie karty przekazania odpadów, jeżeli jeden z posiadaczy odpadów nie jest objęty obowiązkiem prowadzenia ewidencji odpadów. Zauważyć jednak należy, że w decyzji z 27 stycznia 2022 r. organ I instancji określił zakres i sposób wykonania obowiązku usunięcia odpadów. Nadto, w piśmie z dnia 19 lipca 2023 r. (w ślad za upomnieniem nr [...] z dnia 3 lipca 2023 r.) ponownie wezwał Skarżącego do niezwłocznego dostarczenia dokumentacji potwierdzającej fakt przekazania odpadów, tj. kart przekazania odpadów podmiotowi uprawnionemu, protokołów przekazania odpadów lub jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzających fakt usunięcia odpadów, np. wskazania podmiotu uprawnionego, któremu odpady zostały przekazane, wskazania dokładnego terminu usunięcia odpadów, jak również ilości odpadów, które zostały usunięte, czego Skarżący ostatecznie nie uczynił. Z akt sprawy wynika, że jedynie złożył oświadczenie z dnia 11 sierpnia 2023 r., że wykonał nałożony na niego obowiązek. Usuwanie odpadów odbywało się w okresie od lipca do końca września 2022 r. Odpady 17 05 04 w ilości 6185,69 Mg zostały przekazane podmiotowi profesjonalnemu, spełniającemu wymagania z art. 27 ust. 2 ustawy o odpadach i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów. Jednocześnie odmówił podania danych podmiotu, któremu odpady miał przekazać, co wynika z treści protokołu z dnia 30 czerwca 2023 r. W sprawie pozostaje zatem niesporne, że ww. karty nie zostały wierzycielowi przekazane. Nie doszło zatem do wykonania nałożonego w decyzji obowiązku w całości, bowiem jak wynika z treści decyzji, oprócz "fizycznego" usunięcia odpadów z działki Skarżący został zobowiązany także do udokumentowania, że czynność objęta tytułem wykonawczym, została przeprowadzone stosownie do wymagań ustawy o odpadach, czyli zostało udokumentowane, a następnie wykazanie organowi, że odpady zostały zagospodarowane zgodnie z prawem. Mając powyższe na uwadze rację należy przyznać organom orzekającym w sprawie, że Skarżący nie wykazał, że wykonał obowiązek przekazania odpadów, a tym samym jego zarzuty w tym zakresie są chybione. Podsumowując powyższe rozważania wskazać należy, że zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a. Zawiera ono wezwanie do uiszczenia grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem o konsekwencjach jej niezapłacenia. Zawiera także wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z pouczeniem o dalszych konsekwencjach jego niewykonania. Organy egzekucyjne wykazały, że spełnione zostały przesłanki wymierzenia grzywny w celu przymuszenia, a jej wysokość została w sposób wystarczający uzasadniona. Tym samym organ egzekucyjny wypełnił wymóg z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Wbrew zarzutom postawionym w skardze, w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący i poprawny wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Wyniki tych ustaleń przedstawiły w uzasadnieniach wydanych w sprawie postanowień odnosząc się do kwestii wymagalności obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 6 września 2023 r. nr [...] W tym stanie rzeczy należało uznać, że organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przywołane powyżej regulacje prawne. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa i skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.