II SA/Sz 213/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2019 r. sprawy ze skargi R. F. (F.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją wydaną w dniu 24 lipca 2018 r., nr [...] w oparciu o przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978 z późn.zm. dalej jako "u.k.p.") oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Budownictwa i Infrastruktury w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016 r., poz. 231 z późn.zm.), Starosta K. odmówił R. F. (F. ) wydania prawa jazdy kategorii B, w związku z wydaną wobec strony, obowiązującą decyzją o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami przez właściwy w tym zakresie organ na terytorium RFN. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu 4 maja 2018 r. R. F. zwrócił się o wydanie prawa jazdy kategorii B. Zebrany w prowadzonym postępowaniu materiał dowodowy potwierdził fakt uzyskania przez wnioskodawcę prawa jazdy kategorii B na terytorium Republiki Federalnej Niemiec, które zostało zatrzymane a uprawnienie do kierowania pojazdami cofnięte. Równocześnie zarówno zatrzymanie prawa jazdy, jak i cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami obowiązuje w czasie toczącego się na terytorium RP postępowania związanego ze złożonym przez skarżącego wnioskiem o wydanie prawa jazdy. W oparciu o powyższe organ uznał, że w sprawie zachodzi negatywna przesłanka z 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. do wydania wnioskodawcy prawa jazdy. R. F. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. poprzez odmowę wydania prawa jazdy przy przyjęciu, że doszło do cofnięcia stronie uprawnienia do prowadzenia pojazdów, podczas gdy wydana decyzja nie została poprzedzona analizą przez organ I instancji, podstawy prawnej decyzji wydanej na terytorium RFN, celem ustalenia jej rzeczywistych skutków prawnych. W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 listopada 2018 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wywiodło, że na gruncie ustawodawstwa polskiego okres cofnięcia uprawnienia trwa od momentu jego ostatecznego orzeczenia do dnia przywrócenia uprawnienia. Natomiast w ustawodawstwie europejskim przepis art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie prawa jazdy (Dz.Urz.UE.L. 2006.403.18) nakazuje odmówić wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Analizowane ograniczenie narzuca dodatkowo obowiązek ustalenia, czy cofnięcie uprawnienia skutkuje koniecznością ustania przyczyny cofnięcia dla uzyskania ponownie uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech, czy też możliwym jest w takiej sytuacji ubieganie się o nowe prawo jazdy przy spełnieniu wymagań ustawowych obowiązujących dla osób nabywających uprawnienia po raz pierwszy. Powyższy fakt organ I instancji ustalił na podstawie informacji Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego (Kraftfahrt – Bundesamt) zawartej w piśmie z dnia 22 stycznia 2018 r., uzupełnionej załącznikami w postaci zawiadomień skierowanych do ww. organu przez Urząd ds. praw jazdy Urząd Kraju Związkowego B. Wynika z nich, że R. F. nie posiada aktualnie ważnego niemieckiego prawa jazdy, ponieważ zostało mu ono tymczasowo zatrzymane w dniu 24 czerwca 2011 r. przez Urząd ds. prawa jazdy w B. Z uwagi na nieprzedłożenie stosownej opinii medyczno-psychologicznej od dnia 26 lipca 2011 r. decyzja nie podlega odwołaniu. Następnie decyzją z dnia 15 września 2017 r., prawomocną od dnia 20 października 2017 r. odmówiono wnioskodawcy wydania prawa jazdy z powodu nieprzedłożenia opinii medyczno-psychologicznej potwierdzającej zdolność do kierowania pojazdami wydanej przez oficjalnie uznany ośrodek. Odmowa wywołuje takie same skutki prawne jak cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Zatem stare prawo jazdy zostało unieważnione na mocy decyzji, która nie podlega odwołaniu i nie można go zwrócić. Po dniu 20 października 2032 r. decyzja o odmowie wydania prawa jazdy nie będzie brana pod uwagę przy wydawaniu nowego prawa jazdy. W tym okresie, tj. do dnia 20 października 2032 r. zainteresowany może złożyć wniosek o wydanie nowego prawa jazdy, ale musi wówczas przedłożyć pozytywną opinię medyczno-psychologiczną potwierdzającą zdolność do uczestniczenia w ruchu drogowym. Tak uwarunkowane uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami uprawnia do uznania, że co najmniej do czasu przedłożenia wymaganego dokumentu R. F. pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec, co stanowi przeszkodę w uzyskaniu tego uprawnienia na terytorium Polski. Dopiero legitymowanie się pozytywnym testem medyczno-psychologicznym spełnia warunek wydania prawa jazdy (przywrócenia cofniętego uprawnienia). Weryfikacja okoliczności, w związku z którymi doszło do cofnięcia uprawnienia, musi nastąpić na gruncie przepisów, które wywołały taki skutek i które mogą doprowadzić do jego ustąpienia. Kolegium zaznaczyło, że według przepisów prawa polskiego, do wydania prawa jazdy kat. B nie jest wymagane przedłożenie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem (art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 11 ust. 6 u.k.p.), skutkiem czego organ nie jest uprawniony do czynienia ustaleń w tym względzie, a tym samym uniemożliwiona jest de facto ocena tej okoliczności, niezbędnej dla wydania prawa jazdy w Niemczech, w przypadku, gdy osoba ubiega się w Polsce o uzyskanie prawa jazdy po jego cofnięciu w Niemczech. Z uwagi na powyższe uzasadnione jest uznanie, że R. F. pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech od dnia 24 czerwca 2011 r., co przy uwzględnieniu zakazu wydania prawa jazdy osobie, która uzyskała je za granicą, a następnie zostało ono jej zatrzymane lub cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia – stanowi przeszkodę w uwzględnieniu wniosku o wydanie prawa jazdy kat. B. Analizowana informacja nie nasuwa wątpliwości, co do zasadności przyjęcia pozostawania wnioskującego w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Przy czym w Niemczech cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami jest bezterminowe, a jego bieg może być przerwany uwzględnieniem wniosku o ponowne wydanie uprawnienie do kierowania pojazdami popartego pozytywną opinią lekarsko-psychologiczną, ewentualnie wnioskiem o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami po spełnieniu wszystkich wymagań do uzyskania uprawnienia po raz pierwszy, uprawnionym po dacie 20 października 2032 r. Opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego R. F. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, na stanowisku organu Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego, podczas gdy zbadanie sytuacji prawnej skarżącego wymagało zapoznania się z treścią ewentualnych decyzji w jego sprawie w Niemczech, a także bezpośredniej analizy przepisów. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W ocenie skarżącego organ obowiązany jest do samodzielnego ustalenia jego sytuacji, a "informacja" z urzędu niemieckiego jest zdecydowanie niewystarczająca. Co więcej, z jej treści wynika, że może on na terenie Niemiec w każdym czasie uzyskać prawo jazdy, po dołączeniu do wniosku zaświadczenia lekarskiego i psychologicznego. Powyższa okoliczność wskazuje, że nie obowiązuje wobec niego żaden zakaz prowadzenia pojazdów, wobec czego może w każdej chwili otrzymać dokument prawa jazdy. Przy czym mając na uwadze, że jest obywatelem Unii Europejskiej, zamieszkałym na terenie Polski, jest uprawniony do uzyskania prawa jazdy na terenie Polski. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym stanowiącym uzupełnienie skargi, pełnomocnik skarżącego wywiódł, że wbrew obowiązkom wynikającym z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. brak jest w niniejszej sprawie możliwości stwierdzenia, że doszło w sposób wyczerpujący do ustalenia sytuacji skarżącego bez zbadania prawa obcego i ustalenia, jakie konkretnie środki prawne zostały wobec niego zastosowane przez władze RFN i, czy odpowiadają one normie zawartej w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Podkreślił, że w toku postępowania skarżący konsekwentnie stał na stanowisku, że jego sytuacja nie może być kwalifikowana z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., kwestionując zawartą w aktach sprawy informację urzędu niemieckiego ds. ruchu drogowego, jako uprawniającą do odmowy wydania prawa jazdy. Jednocześnie przywołany przez organ art. 12 ust. 2a i 2b, czy art. 14a u.k.p. ani nie wprowadza domniemania prawdziwości takiego dokumentu, ani nie zrównuje jego rangi z aktami stosowania prawa w postaci decyzji, postanowień, czy wyroków sądowych. Lakoniczność zawartej w aktach sprawy informacji nie pozwala ustalić, czy zastosowany środek tożsamy jest choćby ze środkiem karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, określonym w art. 42 polskiego Kodeksu karnego. Wbrew konstatacji Kolegium, zarzut skargi nie sprowadza się do braku zastosowania przez organ przepisów niemieckich, czy też braku ustalenia legalności zastosowanej w RFN instytucji prawnej, ale braku dostatecznej inicjatywy ze strony organów obu instancji w celu ustalenia jakiego rodzaju instytucja została zastosowana i jakie są jej skutki, zwłaszcza w kontekście art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji (postanowienia) z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu, wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przy braku powyższych przesłanek sąd oddala skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, dlatego skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty K. z dnia 24 lipca 2018 r. w sprawie odmowy wydania R. F. prawa jazdy kat. B. Podstawę prawną rzeczonej decyzji stanowi przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. zgodnie z którym prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia. Faktem bezspornym w niniejszej sprawie pozostają ustalenia organu I instancji, że skarżący utracił niemieckie prawo jazdy kat. B, nr [...] Kwestię sporną stanowi natomiast ocena dowodów w postaci informacji od Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z dnia 22 stycznia 2018 wraz z załącznikami, uzupełniona pismem z dnia 28 marca 2018 r., w oparciu o które organy przyjęły, że skarżącemu w dniu 24 czerwca 2011 r. zostało cofnięte uprawnienie do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec. Chcąc ponownie uzyskać uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec, wnioskodawca jest zobowiązany przedłożyć opinię medyczno-psychologiczną przed upływem okresu obowiązywania przedmiotowej decyzji, tj. 20 października 2032 r. Skarżący kwestionuje ww. ocenę organu, podnosząc, że zbadanie jego sytuacji wymagało zapoznania się z treścią ewentualnych decyzji w jego sprawie, natomiast organ opierając wydane rozstrzygnięcie jedynie na "informacji" uzyskanej z urzędu niemieckiego, nie zbadał prawa obcego i nie ustalił, jakie konkretnie środki prawne zostały wobec niego zastosowane przez władze RFN i, czy odpowiadają one normie zawartej w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Błędne, w jego ocenie, jest także uznanie przez organ, że pozostaje nadal w okresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i w konsekwencji nie może ubiegać się o wydanie prawa jazdy w Polsce. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie argumentacja skarżącego jako chybiona nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ dokonane przez organy ustalenia, co do wystąpienia okoliczności uzasadniających odmowę wydania skarżącemu polskiego prawa jazdy znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym i zastosowanych w oparciu o powyższe przepisach prawa i ich wykładni. Z pisma Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech, tj. Kraftfahrt Bundesamt we F. z dnia 22 stycznia 2018 r. oraz załączników do niego wynika, że skarżący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, które zostało mu cofnięte dnia 24 czerwca 2011 r. Sąd nie ma wątpliwości, że pisemne informacje organu administracji publicznej władz niemieckich, przedmiotowo właściwych z zakresu ruchu drogowego (Kraftfahrt-Bundesamt), stanowią dokument poświadczający stan sprawy, oparty na ewidencji urzędowej tego organu. Wpisu do tej ewidencji dokonuje się m.in. na podstawie decyzji i orzeczeń sądowych mających wpływ na prawo do korzystania przez konkretnego kierowcę z uprawnień do prowadzenia pojazdów. Dokument taki stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Dowód ten tak, jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. sporządzony przez upoważniony organ, korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Obalenie domniemania prawdziwości danych opartych na takim dokumencie jest możliwe, jednakże nie będzie wystarczające negowanie treści tego dokumentu urzędowego bez wskazania konkretnych dających się zweryfikować dowodów na stawianą przez stronę tezę. Polski organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie prawa jazdy, jest związany ustaleniami organu niemieckiego ds. ruchu drogowego, nie powinien więc podejmować tego rodzaju działań, które miałyby służyć ustalaniu wiarygodności/prawdziwości wpisów dokonanych w ewidencji urzędowej innego organu oraz ocenianiu ich konsekwencji na gruncie uprawnień do prowadzenia pojazdów na terytorium Niemiec. Dopóki określone wpisy figurują w ewidencji urzędowej są one wiążące dla stron i organów. Kwestionowanie znaczenia tych wpisów w rejestrze Federalnego Urzędu Ruchu Drogowego w Niemczech nie może żadną miarą prowadzić do sytuacji, w której polski organ właściwy z zakresu wydania praw jazdy, a w konsekwencji skargi sąd administracyjny, będzie wypowiadać się w kwestiach właściwych dla władz niemieckich. Nie miała tym samym znaczenia na gruncie przedmiotowej sprawy podnoszona przez skarżącego potrzeba badania innych decyzji wydanych w jego sprawie. Tylko poprzez zakwestionowanie przed właściwym organem niemieckim znaczenia informacji przedstawionych przez Kraftfahrt-Bundesamt we F. w pismach powołanych przez organ, skarżący mógłby podważyć prawidłowość ustalenia o pozostawaniu skarżącego w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, w momencie ubiegania się o wydanie w Polsce prawa jazdy kat. B. Tego rodzaju dowodów skarżący organowi nie przedstawił. Zaznaczyć należy, że dokument pochodzący od organu właściwego w zakresie posiadanych informacji stanowi w pełni wiarygodny środek dowodowy dla organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Organ nie ma obowiązku przeprowadzania wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy organ uzna daną okoliczność za wystarczająco udowodnioną. Organ nie może natomiast pominąć wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła w postępowaniu administracyjnym. Na zlecenie organu I instancji przysięgły tłumacz z j. niemieckiego sporządził uwierzytelnione tłumaczenia danych przedstawionych przez Federalny Urząd ds. ruchu drogowego (Kraftfahrt-Bundesamt). Natomiast skarżący nie przedstawił w postępowaniu administracyjnym żadnych dowodów, mogących podważyć wiarygodność tłumaczenia przez tłumacza przysięgłego dokumentów władz niemieckich zebranych przez organ. Prawidłowość ustaleń dokonanych w oparciu o przedmiotowe dokumenty, zdaniem składu orzekającego, nie budzi wątpliwości. Wbrew twierdzeniom skarżącego jednoznacznie wynika z nich jakie środki prawne zostały wobec niego zastosowane. I tak Urząd ds. praw jazdy w B. decyzją z dnia 24 czerwca 2011 r. w oparciu o przepis § 3 ust. 1 niemieckiej ustawy o ruchu drogowym w zw. z § 46 ust. 1 niemieckiego rozporządzenia w sprawie prawa jazdy dokonał tymczasowego zajęcia prawa jazdy skarżącego. Z powodu nieprzedłożenia stosownej opinii medyczno-psychologicznej decyzja od dnia 26 lipca 2011 r. nie podlega odwołaniu. W dniu 11 listopada 2013 r. oraz 16 stycznia 2014 r. nałożono na skarżącego kary z powodu jazdy samochodem bez prawa jazdy. Ostatecznie decyzją z dnia 15 września 2017 r. skarżącemu odmówiono wydania nowego prawa jazdy, z uwagi na nieprzedłożenie opinii medyczno-psychologicznej stwierdzającej zdolność do uczestniczenia w ruchu drogowym. Odmowa wywołuje takie same skutki prawne jak cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Po dniu 20 października 2032 r. decyzja o odmowie wydania prawa jazdy nie będzie brana pod uwagę przy wydawaniu nowego prawa jazdy. Do upływu tego terminu ma on prawo w każdej chwili złożyć wniosek o wydanie nowego prawa jazdy, jednak do wniosku musi załączyć opinię lekarsko-psychologiczną, z której będzie wynikało, że jest zdolny do uczestniczenia w ruchu po drogach publicznych. Po upływie terminu obowiązywania urzędowej lub sądowej decyzji o cofnięciu uprawnienia zainteresowany nie otrzyma z powrotem prawa jazdy, musi złożyć wniosek o wydanie nowego uprawnienia. Powyższe informacje potwierdzają fakt, że skarżący uzyskał prawo jazdy w Niemczech ale jego uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte i mogą być przywrócone dopiero po uprzednim przedłożeniu stosownej opinii lekarsko-psychologicznej. Oznacza to, że wystąpiła sytuacja opisana w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., tj. skarżący uzyskał za granicą prawo jazdy ale jego uprawnienie do kierowania pojazdami zostało okresowo cofnięte i to do czasu przedstawienia opinii lekarsko-psychologicznej. Jest to sytuacja odmienna od tej, która dotyczy osoby, która nigdy nie legitymowała się prawem jazdy. Ta sytuacja, która dotyczy osoby skarżącego, wynika z konsekwencji nałożonych na niego ograniczeń i kar sądowych na terytorium Niemiec. Dopiero po dniu 20 października 2032 r. skarżący może ubiegać się o niemieckie prawo jazdy bez przedstawiania takiej opinii. Należy podkreślić, że art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. stanowi odpowiedź ustawodawcy na art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie prawa jazdy (Dz.U.UE.L2006.403.18 z późn.zm.), zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Celem tych przepisów jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i nie dopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Skoro zatem, aby ubiegać się o ponowne wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech skarżący musiałby spełnić dodatkowy warunek, a mianowicie przedstawić pozytywną opinię lekarsko-psychologiczną potwierdzającą jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym, to oczywistym jest, że wydanie mu polskiego prawa jazdy bez spełnienia tego warunku prowadziłoby do obejścia prawa niemieckiego. Właśnie wyeliminowaniu możliwości takiego obejścia prawa państw członkowskich służy powołany wyżej przepis Dyrektywy 2006/126/WE i stanowiący jego odpowiednik art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. W takiej sytuacji trafnie organ uznał, że cofnięcie uprawnienia blokuje możliwość wydania prawa jazdy osobie, względem której zastosowano tę instytucję, do czasu wykreślenia z rejestru, ewentualnie do czasu przedłożenia orzeczenia lekarsko-psychologicznego w takim zakresie, w jakim wymagane jest to w Niemczech, potwierdzającego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym. Taka wykładnia ustawowego pojęcia "pozostawania w okresie cofnięcia uprawnienia" daje gwarancję weryfikacji przez organy tych kierowców, co do których również w innym kraju będącym członkiem Unii Europejskiej stwierdzono przeszkody w bezpiecznym ich uczestnictwie w ruchu drogowym. Wobec powyższego zarzuty skargi również w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione. Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę, nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów oraz po zastosowaniu prawidłowej wykładni prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.