II SA/Sz 228/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie ze skargi D. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania D.S., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nakładającej na D. i F.S. obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego instalacji wodociągowej w budynku mieszkalnym w miejscowości W., , działka nr [...], poprzez wykonanie połączenia rury wodociągowej, zasilającej lokal nr [...]z instalacją wodociągową w budynku mieszkalnym, która została samowolnie odcięta przez D. i F.S. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. D.S., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata K.W., pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisaną decyzję. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, że wykonanie ww. decyzji w zaistniałej sytuacji faktycznej – przebudowanie instalacji wodociągowej przez L.H. oraz K.S. i trwałe odcięcie dopływu wody do mieszkania skarżącej jest bezprzedmiotowe. Spowoduje to jedynie powstanie po stronie skarżącej znacznych kosztów finansowych w związku z pracami koniecznymi do wykonania decyzji. Skarżąca nie jest w stanie tych kosztów ponieść bez uszczerbku dla utrzymania siebie z uwagi na fakt, że w chwili obecnej nie posiada stałej pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić przy tym należy, że na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem również decyzji organu I instancji, jednakże pod warunkiem, że wywołuje ona skutki materialnoprawne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1468/13, LEX nr 1349082). Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza natomiast, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa przy tym na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaniechała bowiem wyczerpującego uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Skarżąca nie przytoczyła konkretnych okoliczności, które mogłyby skutkować uwzględnieniem jej wniosku poza ogólnikowym wskazaniem, że "spowoduje to jedynie powstanie po stronie skarżącej znacznych kosztów finansowych w związku z pracami koniecznymi do wykonania decyzji". W szczególności, strona skarżąca nie wskazała okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody, w rozumieniu uszczerbku w majątku, będącego skutkiem wykonania powyższych decyzji, w tym realnych kosztów, jakie musiałaby ponieść. Nie opisała również swojej sytuacji materialnej. Wykonanie decyzji nakładającej określone obowiązki zwykle wiąże się z nakładami finansowymi. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku konieczność poniesienia tego rodzaju kosztów może być oceniana w kategoriach trudnych do odwrócenia skutków, czy znacznej szkody. Z uzasadnienia wniosku nie wynika również możliwość powstania trudnych do odwrócenia skutków, które rozumieć należy jako skutki prawne, a nie faktyczne. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.