II SA/Sz 230/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. K. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a: oddalić wniosek Sygn. akt II SA/Sz 230/11 P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 maja 2012 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. M. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a: przyznać adwokatowi P. M. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – wynagrodzenie w kwocie [...] zł ([...]) powiększone o kwotę [...] zł ([...]) stanowiącą 23% podatku od towarów i usług, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po rozpoznaniu wniosku strony, przyznał skarżącej K.K. prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Wyrokiem z dnia 21 września 2011 r. Sąd oddalił skargę K.K. i zasądził na rzecz pełnomocnika M.K. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Pismem z dnia 9 listopada 2011 r. pełnomocnik z urzędu sporządził skargę kasacyjną od ww. wyroku oddalającego skargę. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o przyznanie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie na podstawie art. 244 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przysługuje wynagrodzenie w zakresie ustanowionym art. 250 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z brzmienia cyt. przepisu jednoznacznie wynika, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik skarżącej. Stwierdzić należy, że w skardze kasacyjnej zawierającej wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, brak jest oświadczenia o którym mowa w § 20 ww. rozporządzenia. Należy również dodać, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Oświadczenie, będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U. Nr 16, poz. 124 z późn. zm.) Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po rozpoznaniu wniosku strony, przyznał skarżącej K.K. prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Wyrokiem z dnia 21 września 2011 r. Sąd oddalił skargę K.K. i zasądził na rzecz pełnomocnika M.K. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Pismem z dnia 9 listopada 2011 r. pełnomocnik z urzędu sporządził skargę kasacyjną od ww. wyroku oddalającego skargę. Rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym odbyła się w dniu 27 marca 2012 r. Jak wynika z protokołu rozprawy brał w niej udział adwokat P.M. wyznaczony przez Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w miejsce adwokata M.K. Na rozprawie adwokat P.M. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokackie w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stawka minimalna za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Wynagrodzenie to należy powiększyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23%, zgodnie z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wobec tego zasądzając wynagrodzenie adwokatowi P.M. za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przyznano je w kwocie 180 zł, na podstawie powołanego § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia o wynagrodzeniu adwokatów, przyznając 75% stawki minimalnej wynoszącej 240 zł, jako, że nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat co w pierwszej, nie sporządził on tez i nie wnosił skargi kasacyjnej, przy czym uwzględniono § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia i podwyższono wynagrodzenie o stawkę podatku od towarów i usług. W związku z powyższym na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.