II SA/Sz 250/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 listopada 2012 r. wydanego w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zarządzeniem z dnia 19 listopada 2012 r., pozostawił bez rozpoznania wniosek R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 13 września 2012r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 12 lipca 2012 r., wydane w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Odpis zarządzenia z dnia 19 listopada 2012 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącego, tj. adw. Z. B. w dniu [...] r. Informację o wydaniu powyższego postanowienia, przesłano R. S. w piśmie doręczonym skarżącemu w dniu[...] . Jednocześnie kolejny raz w tej sprawie pouczono R. S., że tylko poprzez cofnięcie pełnomocnictwa lub jego ograniczenie, skarżący może uniknąć skutków doręczenia, jakie wynikają z faktu, że jest reprezentowany przez pełnomocnika. W piśmie procesowym z dnia[...] ., R. S. wniósł zażalenie na zarządzenie z dnia 19 listopada 2012 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia na nie zażalenia. Precyzując przyczyny niezawinionego uchybienia terminu do złożenia zażalenia, R. S. oświadczył, że wyznaczony z urzędu pełnomocnik nie wywiązuje się z podstawowych obowiązków procesowych w stosunku do mocodawcy. Natomiast cofnięcie pełnomocnictwa adwokatowi, będzie wiązać się rezygnacją z wyznaczonego pełnomocnika z urzędu. Skarżący wyjaśnił, że o wydaniu zarządzeniu z dnia [...] r. dowiedział się z korespondencji, którą otrzymał w dniu [...] r. Ponadto odrębnym pismem z dnia [...] r., R. S. przedstawił argumentację, którą miał przedłożyć do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia Sąd w pierwszej kolejności bada, czy istniał powód do jego złożenia tzn. czy czynność w postępowaniu sądowym, której dotyczy, została dokonana z uchybieniem przewidzianego dla niej w ustawie terminu. W drugiej kolejności weryfikacji podlega wystąpienie podstaw do uwzględnienia żądania strony. Stosownie do art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej "P.p.s.a.", zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia orzeczenia, które zażaleniu podlega. W świetle argumentacji wniosku o przywrócenie terminu, należy podkreślić, co już było czynione w tej sprawie wielokrotnie, że zgodnie z art. 67 § 5 P.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom. Tak więc, data doręczenia pełnomocnikowi pism procesowych rozpoczyna bieg terminów do wniesienia środków zaskarżenia, zaś doręczenie stronie na jej żądanie, nie jest doręczeniem procesowym i nie wywołuje skutków procesowych, stan taki trwa do czasu poinformowania Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa (vide postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2008r., sygn. akt I FZ 504/08, LEX nr 564251). W niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 21 listopada 2008 r. zostało przyznane skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W dniu [...] r. doręczono pełnomocnikowi R. S. zarządzenie z dnia [...] r. W tej sytuacji oczywistym jest, że wniesienie zażalenia przez R. S. w dniu [...] r. nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 194 § 2 P.p.s.a., gdyż termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu [...] r. Jednakże skarżący wraz z zażaleniem złożył wniosek o przywrócenie terminu, a zatem należało ustalić, czy wniosek ten został złożony w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi ( art. 87 § 1 P.p.s.a.). Biorąc pod uwagę fakt, że R. S. o wydaniu zarządzeniu z dnia [...] . dowiedział się w dniu [...] r. oraz niezaistnienie okoliczności przeciwnych, należało przyjąć, że wniosek (z dnia [...] r.) o przywrócenie terminu został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Bezsporne jest w sprawie, że skarżącego reprezentuje pełnomocnik, zatem jak była o tym wyżej mowa, doręczeń wszystkich pism procesowych dokonuje się ze skutkiem prawnym temu pełnomocnikowi do czasu wypowiedzenia pełnomocnictwa. Jest to konsekwencja założenia, że osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy. Skarżący może wprawdzie złożyć samodzielnie środek odwoławczy, lecz tylko w terminie, którego bieg wyznacza data doręczenia pełnomocnikowi kwestionowanego orzeczenia. Sąd uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego zażalenia, bowiem niezadowolenie strony z prowadzenia jego sprawy przez pełnomocnika nie stanowi przesłanki określonej w art. 87 § 2 P.p.s.a., od której zaistnienia uzależnione jest uwzględnienie wniosku. Skarżący miał wiedzę o skutkach wyznaczenia pełnomocnika, o czym był wielokrotnie informowany w pismach, które otrzymał w tej sprawie od Sądu. Jeśli zaś chodzi o podnoszone przez stronę skutki cofnięcia pełnomocnictwa, wyjaśnić należy, że ograniczenie pełnomocnictwa nie powoduje utraty prawa do profesjonalnego pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, lecz redukuje zakres czynności, koniecznych do reprezentacji, do których adwokat jest upoważniony. W świetle powyższego, argumentacja strony o możliwości utraty prawa do pełnomocnika z urzędu, nie jest zasadna. Uznając zatem, że do uchybienia terminu, do wniesienia zażalenia na zarządzenie Sądu z dnia 19 listopada 2012 r., doszło z winy strony, nie mogły tym samym odnieść zamierzonego przez stronę skutku, próby uzupełnia wniosku z dnia 11 października 2012 r. o przywrócenie terminu, przez przedstawienie do niego argumentacji w dniu 17 grudnia 2012 r., a zatem już po upływie terminu przewidzianego do wykonania tej czynności, który upłynął skarżącemu jeszcze przed wydaniem zarządzenia z dnia 19 listopada 2012 r. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 zdanie drugie w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak na wstępie.