II SA/Sz 267/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r [...]Wojewoda , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. K. od decyzji Starosty M. Nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia T. K. pozwolenia na budowę budynku letniskowego z własnym ujęciem wody, zewnętrzną instalacją wodociągową, kanalizacji sanitarnej i elektroenergetycznej oraz zjazdu z drogi zewnętrznej, w miejscowości O., gmina D., na działkach o numerach ewidencyjnych [...], obręb O., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] r. T. K. wystąpiła do Starosty M. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku letniskowego z własnym ujęciem wody, zewnętrzną instalacją wodociągową, kanalizacji sanitarnej i elektroenergetycznej oraz zjazdu z drogi zewnętrznej w miejscowości O., gmina D., na działkach o numerach ewidencyjnych [...], obręb O. Przedłożony przez T. K. projekt budowlany zawierał projekt przyłącza do sieci kanalizacyjnej w ciągu działki drogowej nr ewid. [...] (oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...]) oraz projekt studni głębinowej do własnego poboru wody. Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, T. K. złożyła wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości O. z dnia [...] r., określający m.in. dopuszczalne na terenie objętym inwestycją sposoby zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzenia ścieków. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działka o numerze ewidencyjnym [...] zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym symbolem [...]. Ustalenia ogólne miejscowego planu zagospodarowania w § 2 ust. 7 pkt 1 przewidują, że neutralizacja odpadów płynnych na obszarze planowanej inwestycji może przebiegać (a) w ramach grupowego systemu i neutralizacji ścieków na oczyszczalni umieszczonej poza terenem objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wiejskiej w O. (realizowanego równolegle lub wyprzedzająco w stosunku do planowanego zainwestowania) lub na oczyszczalni w D.; (b) z umieszczaniem planowanej sieci kanalizacyjnej w liniach rozgraniczenia ulic wyprzedzająco lub równolegle do wprowadzanego zainwestowania; (c) z odprowadzeniem ścieków do wiejskiej sieci kanalizacyjnej (realizowanej równolegle lub wyprzedzająco w stosunku do planowanego zainwestowania) przez przepompownie zlokalizowane w dostosowaniu do potrzeb systemu i w oparciu o projekt budowlany dla terenu [...]. W zakresie zaopatrzenia w wodę ustalenia § 2 ust. 7 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują dla przedmiotowego obszaru zaopatrzenie z istniejącego systemu komunalnego z ujęciem wody poza terenem opracowania (w miejscowości D.), przy czym dla terenów [...], w przypadku przekroczenia bilansu wody sporządzonego dla miejscowości, dopuszczalna jest realizacja własnego ujęcia, w dostosowaniu do obowiązujących przepisów. Wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę T. K. złożyła również pismo z dnia [...] r. Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w D., znak: [...], w sprawie wydania warunków technicznych podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej projektowanego budynku, zawierające zgodę na włączenie budynku do projektowanej dla obszaru objętego inwestycją wiejskiej sieci kanalizacyjnej. W przypadku projektu takiego podłączenia, PWiK Sp. z o.o. w D. zadeklarowała możliwość odbioru odpadów płynnych z przedmiotowej nieruchomości dopiero po wybudowaniu w latach [...] wiejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, która przebiegać ma w ciągu działki drogowej o numerze ewidencyjnym [...]. W treści pisma wskazano także, iż warunkiem włączenia do sieci kanalizacyjnej budynku, jest opracowanie dokumentacji technicznej przyłącza, przy czym rzędne i przebieg sieci kanalizacji sanitarnej, do której podłączenie jest aktualnie możliwe, zostały przedstawione na załączonym podkładzie geodezyjnym. Treść załącznika graficznego do pisma PWiK Sp. z o.o. w D. wskazuje jako aktualne miejsce włączenia projektowanego budynku do sieci kanalizacyjnej kanał sanitarny na działce nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 123 Kpa, Starosta M. nałożył na T. K. obowiązek uzupełnienia wniosku z dnia [...] r. o pozwolenie na budowę budynku letniskowego, zewnętrznej instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i elektroenergetycznej oraz zjazdu z drogi zewnętrznej w miejscowości O., gmina D., na działkach o numerach ewidencyjnych [...], obręb O., poprzez dostarczenie kompletnej dokumentacji projektowej na projektowaną studnię głębinową wraz z bilansem wody sporządzonym dla miejscowości O. w celu wykazania jego przekroczenia, a także poprzez dostosowanie dokumentacji projektowej do zapisów zawartych w § 2 ust. 7 pkt 1 lit.c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości O. W wykonaniu zobowiązania Starosty M. z dnia [...] r., T. K. przedłożyła dokumentację projektową studni głębinowej oraz pismo z dnia [...] r. PWiK Sp. z o.o. w D., znak: [...] w sprawie sporządzenia bilansu wodnego dla miejscowości O.. Z treści pisma wynika, iż budowa budynku rekreacyjnego zlokalizowanego w miejscowości O. na działce oznaczonej w ewidencji gruntu nr [...], mieści się w granicach bilansu wodnego dla tej miejscowości, jednakże ze względu na brak planowanej inwestycji sieci wodociągowej w rejonie objętym inwestycją, PWiK Sp. z o.o. w D. nie posiada technicznych możliwości podłączenia wody do projektowanego budynku, w związku z czym dostawa wody do nieruchomości nie może być aktualnie zrealizowana. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, Starosta M. ponownie nałożył na T. K. obowiązek uzupełnienia złożonego w dniu [...] r. wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, poprzez dostosowanie przedłożonej wraz z wnioskiem dokumentacji projektowej do warunków określonych w § 2 ust. 7 pkt 2 lit.a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wyżej wskazanego postanowienia Starosta M. stwierdził, iż treść przedstawionego przez T. K. pisma PWiK sp. z o.o. w D. z dnia [...] r., znak: [...] wskazuje, że inwestycja objęta wnioskiem mieści się w granicach bilansu wody sporządzonego dla miejscowości O., w związku z czym zgodnie z ustaleniami § 2 ust. 7 pkt 2 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tej miejscowości, na działce nr [...] nie ma możliwości wykonania studni głębinowej do poboru wody. Z tej też przyczyny, postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Starosta M. zobowiązał T. K. do przedstawienia projektu obejmującego rozwiązanie zgodne z treścią zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Realizując obowiązek nałożony postanowieniem T. K. oświadczyła, że z uwagi na brak możliwości wykonania studni głębinowej, do czasu wykonania gminnej sieci wodociągowej wodę do celów gospodarczych i wodę pitną będzie dowoziła do nieruchomości we własnym zakresie. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Starosta M. odmówił T. K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku letniskowego z własnym ujęciem wody, zewnętrzną instalację wodociągową, kanalizacji sanitarnej i elektroenergetycznej oraz zjazdu z drogi wewnętrznej, w miejscowości O., na działce o nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta M. wskazał, iż T. K. nie zrealizowała nałożonego na nią w pkt 3 postanowienia z dnia [...] r. obowiązku dostosowania dokumentacji projektowej do zapisów zawartych w § 2 ust. 7 pkt 1 lit.c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości O., co stanowiło podstawę odmowy zatwierdzenia przedłożonego przez nią projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Starosta M. podniósł, iż zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na obszarze objętym inwestycją możliwa jest neutralizacja odpadów płynnych poprzez odprowadzenie ścieków do wiejskiej sieci kanalizacyjnej, której realizacja powinna nastąpić z wyprzedzeniem albo co najmniej równolegle z inwestycją wnioskodawczyni. Tymczasem, na dzień wydania decyzji sieć kanalizacji sanitarnej w ciągu drogi oznaczonej symbolem [...], projektowanej na działce nr [...], nie została jeszcze zrealizowana, co więcej Starosta M. nie wydał nawet pozwolenia na budowę przedmiotowej sieci w obrębie drogi [...]. W ocenie Starosty M. treść postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku letniskowego na działce wnioskodawczyni przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sieci kanalizacji sanitarnej w liniach rozgraniczenia ulicy [...]. Z tego też względu, przedstawiony przez T. K. projekt przyłącza do sieci kanalizacji sanitarnej nie spełniał warunków określonych w § 2 ust. 7 pkt 1 lit.c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości O., co uzasadniało decyzję Starosty M. Od powyższej decyzji odwołała się wnioskodawczyni wnosząc o jej uchylenie. Uzasadniając odwołanie T. K. wskazała, iż w jej ocenie niedopuszczalnym było dwukrotne wydanie przez Starostę M. postanowienia w tej samej sprawie, tj. w przedmiocie zobowiązania skarżącej do usunięcia nieprawidłowości wniosku i projektu. Ponadto, postanowienia te były sprzeczne i nie uwzględniały stanu faktycznego sprawy, w szczególności braku uzbrojenia terenu, za którą to okoliczność skarżąca nie odpowiada. Odwołująca nie kwestionowała faktu, iż pomimo wprowadzenia zmian i poprawek do projektu budowlanego w efekcie realizacji obowiązku nałożonego na nią postanowieniami organu pierwszej instancji, projekt budowlany w dalszym ciągu jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie neutralizacji odpadów płynnych, jednakże, z uwagi na istniejące problemy z uzbrojeniem przedmiotowego terenu, do czasu wykonania niezbędnej infrastruktury Starosta M. powinien dopuścić proponowane przez skarżącą rozwiązanie tymczasowe. Skarżąca podniosła jednocześnie, iż wydana przez Starostę M. decyzja Nr [....] z dnia [...] r. jest drugą odmowną decyzją w tej sprawie. Wcześniej bowiem, decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Starosta M. odmówił skarżącej udzielenia pozwolenia na budowę domu letniskowego z odprowadzeniem ścieków do zbiornika bezodpływowego, wskazując w treści uzasadnienia decyzji że budowa takiego zbiornika jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca wskazała, iż przedstawiony przez nią wówczas projekt budowlany przewidujący budowę na działce [...] tymczasowego szczelnego zbiornika na ścieki sanitarne o pojemności [...]m3, z wywozem nieczystości płynnych pojazdem asenizacyjnym do oczyszczalni ścieków w D. oraz z możliwością włączenia instalacji do systemu grupowego po wybudowaniu sieci sanitarnej, spełniał zarówno wymogi Prawa budowlanego, jak i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego też względu, skarżąca wniosła o uznanie przestawionego rozwiązania za poprawne i umożliwienie jej wniesienie poprawek w tym zakresie w projekcie budowlanym w niniejszej sprawie. W przedmiocie zaopatrzenia w wodę, skarżąca podniosła, iż pomimo treści pisma PWiK Sp. z o.o. w D., z którego wynika, że inwestycja mieści się w granicach bilansu wodnego dla miejscowości O., jej inwestycja powinna być traktowana na równi z inwestycjami realizowanymi w przypadku przekroczenia bilansu wodnego, albowiem z uwagi na techniczny brak możliwości dostawy wody na jej nieruchomość, zamierzona przez nią inwestycja nie może być ujmowana w bilansie wodnym sporządzanym dla tej miejscowości. Z tego też względu, zdaniem skarżącej, organ pierwszej instancji powinien w niniejszym przypadku dopuścić możliwość realizacji własnego ujęcia wody, zgodnie z ustaleniami § 2 ust. 7 pkt 2 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze, T. K. zarzuciła, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego uregulowanych w art. 6 – 9 oraz w art. 12 kpa, a także z naruszeniem terminów określonych w art. 35 § 1 i 2 kpa. Ponadto w jej ocenie niedopuszczalnym było dwukrotne wezwanie przez organ pierwszej instancji do uzupełnienia wniosku i projektu budowlanego, podobnie jak nałożony przez organ (ustnie) obowiązek przedłożenia uzgodnienia instalacji zewnętrznych przebiegających w obrębie działki przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, którym organ naruszył § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 lutego 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 445). Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty M. Nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu swojej decyzji, Wojewoda wskazał, iż z treści przedłożonego przez skarżącą w postępowaniu przed organem pierwszej instancji pisma PWiK Sp. z o.o. w D. z dnia [...] r. w sprawie warunków technicznych podłączenia projektowanego budynku do sieci kanalizacji sanitarnej wynika, iż warunkiem włączenia budynku do sieci kanalizacji sanitarnej jest opracowanie i przedłożenie dokumentacji technicznej przyłącza, zaś włączenie do sieci powinno nastąpić w obrębie kanału sanitarnego zlokalizowanego na działce [...], co wynika z załącznika graficznego do w/w pisma. Przedłożony przez skarżącą projekt budowlany nie obejmował projektu podłączenia do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej, a jedynie do projektowanej dopiero wiejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, mającej przebiegać w liniach rozgraniczenia drogi [...]. Z ustaleń § 2 ust. 7 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości O. wynika, iż dla inwestycji realizowanych na terenie oznaczonym symbolem [...], tj. na obszarze, na którym zlokalizowana jest nieruchomość skarżącej, nie przewidziano innych możliwych rozwiązań w zakresie neutralizacji odpadów płynnych, niż podłączenie do sieci kanalizacji sanitarnej. Z tego też względu, niemożliwym było wydanie pozwolenia na budowę w oparciu o projekt budowlany przedłożony przez skarżącą wraz z wnioskiem z dnia [...] r. Jednocześnie Wojewoda stwierdził, iż z uwagi na treść postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w których określono w sposób wyczerpujący katalog możliwych do zastosowania rozwiązań w zakresie odprowadzenia ścieków, organ pierwszej instancji nie mógł dopuścić jakiegokolwiek rozwiązania tymczasowego nie mieszczącego się w granicach w/w ustaleń. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż podnoszone przez skarżącą w treści odwołania okoliczności dotyczące dopuszczalności budowy bezodpływowego zbiornika na odpady płynne dla jej inwestycji nie mają w niniejszej sprawie znaczenia, albowiem wniosek o wydanie pozwolenia na budowę nie obejmował takiego rozwiązania. Projekt takiego zbiornika został przedłożony przez skarżącą wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] r., który został już ostatecznie rozpatrzony. Z tego też względu Wojewoda wskazał, iż niedopuszczalnym jest powoływanie przez skarżącą w niniejszym postępowaniu zarzutów dotyczących innego postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Z uwagi na fakt, iż przedstawiony przez skarżącą projekt budowlany nie spełniał wymogów określonych postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie neutralizacji odpadów płynnych, Wojewoda stwierdził, iż kwestia dopuszczalności zaproponowanych przez skarżącą rozwiązań w zakresie zaopatrzenia w wodę nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje możliwości zaopatrzenia w wodę poprzez jej dowożenie przez inwestora we własnym zakresie, w związku z czym zaproponowane przez skarżącą rozwiązanie i tak należy uznać za niedopuszczalne. Organ drugiej instancji wskazał, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i zawiera przepisy powszechnie obowiązujące, wiążące wszystkich uczestników procesu budowlanego, w tym także organy wydające decyzje w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Tym samym, Starosta M., a następnie Wojewoda nie mieli możliwości dopuszczenia rozwiązania niezgodnego z treścią planu. Odnośnie zarzutu dotyczącego wydanych w toku postępowania postanowień organ odwoławczy stwierdził, iż przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie stoi na przeszkodzie wydaniu dwóch postanowień w przedmiocie zobowiązania strony do uzupełnienia wniosku lub projektu budowlanego. W ocenie Wojewody już dokumenty i wyjaśnienia przedłożone przez skarżącą w odpowiedzi na pierwsze z wydanych przez Starostę M. postanowień z dnia [...] r. były wystarczające do wydania decyzji o odmowie udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę. Już wówczas bowiem organ był w stanie ustalić, że przedstawiony przez skarżącą projekt budowlany nie spełniał wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzenia ścieków. Ponowne zobowiązanie skarżącej do dostosowania projektu budowlanego do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie skutkowało zatem naruszeniem praw, ani tez interesu skarżącej, albowiem umożliwiało jej ponownie uzupełnienie braków złożonej dokumentacji w sposób umożliwiający wydanie pozwolenia na budowę. Powyższa czynność organu pierwszej instancji, co prawda naruszała wyrażoną w art. 12 kpa zasadę ekonomiki postępowania, jednakże nie miała żadnego wpływu na zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. W ocenie organu odwoławczego żadne z pozostałych powołanych przez skarżącą zasad postępowania administracyjnego nie zostały w niniejszej sprawie naruszone. Rozpatrując zarzut braku podstawy prawnej zobowiązania skarżącej do przedłożenia uzgodnienia dokumentacji projektowej Wojewoda wskazał, iż obowiązek inwestora uzgadniania usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu z właściwymi starostami, a powołany przez skarżącą § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 lutego 2001 r., odnoszący się wyłącznie do trybu rozpatrzenia (poza posiedzeniem zespołu) wniosku o uzgodnienie projektu przyłączy na działce należącej do inwestora nie zwalniał jej z tego obowiązku. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda stwierdził, iż podnoszone przez skarżącą zarzuty są bezzasadne, a decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem. Na powyższą decyzję Wojewody Nr [...] z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła T. K.. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Nr [...]z dnia [...] r. oraz decyzji Starosty M. z dnia [...] r. Nr [...]. Uzasadniając skargę skarżąca wskazała, iż zarówno decyzja organu pierwszej, jak i drugiej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, albowiem w jej ocenie przedłożony wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...]r. projekt budowlany spełniał warunki określone w § 2 ust. 7 pkt 1 lit.c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podniosła, iż przedstawiona przez nią w toku postępowania przed organem pierwszej instancji dokumentacja jednoznacznie wskazywała, iż budowa wodociągu i sieci kanalizacji sanitarnej w rejonie jej działki nie jest planowana. Najbliższa sieć kanalizacji sanitarnej zlokalizowana jest około [...] m, a sieć wodociągowa – około [...] m od granicy działki skarżącej. Podłączenie projektowanego budynku do istniejących sieci wymagałoby zatem od skarżącej znacznych nakładów finansowych związanych z przygotowaniem dokumentacji projektowej oraz wykonaniem przyłączy. Zdaniem skarżącej, zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określające zasady dostawy wody oraz neutralizacji odpadów płynnych nakładają na gminę obowiązek budowy sieci kanalizacji sanitarnej oraz wodociągowej i skarżąca nie może ponosić negatywnych skutków braku realizacji w/w obowiązku przez gminę. Z tego też względu, w jej ocenie, Starosta M. powinien dopuścić rozwiązania tymczasowe, przedstawione w projekcie budowlanym, przewidujące budowę na działce [...] zamkniętego zbiornika na ścieki sanitarne oraz własnego ujęcia wody, do czasu zapewnienia przez Gminę D. dostawy wody i odprowadzenia ścieków w sposób określony w postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podniosła, iż przedstawione przez nią rozwiązanie w zakresie neutralizacji odpadów płynnych, jest zgodne z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz ustaleniami § 2 ust. 7 pkt 1 lit.a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które przewidują możliwość odprowadzania ścieków do oczyszczalni w D. W ocenie skarżącej, tymczasowy wywóz nieczystości płynnych pojazdem asenizacyjnym do oczyszczalni ścieków w D. należy traktować jako neutralizację odpadów płynnych w tej oczyszczalni, stąd też przedstawione przez nią w tym zakresie rozwiązanie spełnia wymogi określone w planie. Skarżąca wskazała, iż decyzja Starosty M. z dnia [...] r. była drugą decyzją odmowną wydaną w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta M. odmówił skarżącej wydania pozwolenia na budowę budynku letniskowego stwierdzając w uzasadnieniu decyzji, iż budowa zbiornika na ścieki sanitarne jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zakresie doprowadzenia wody, skarżąca wskazała, iż Starosta M. błędnie nie dopuścił możliwości budowy przez skarżącą własnego ujęcia wody w postaci studni głębinowej. Skarżąca podniosła, iż przedstawiła organowi pierwszej instancji pełną dokumentację projektową dotyczącą przedmiotowej studni oraz bilans wody umożliwiające wydanie pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej, pismo PWiK Sp. z o.o. w D. z dnia [...] r. zawiera treści ze sobą sprzeczne stwierdzając z jednej strony, iż inwestycja skarżącej mieści się w granicach bilansu wodnego dla miejscowości Ostrowiec, z drugiej zaś wskazując na brak technicznych możliwości dostawy wody do projektowanej nieruchomości z uwagi na brak sieci wodociągowej dla przedmiotowego terenu. Skarżąca wskazała, iż pismo to anuluje warunki techniczne wydane w dniu [...] r. przez PWiK Sp. z o.o. w D. dla jej inwestycji, albowiem przepisy prawa nie dopuszczają możliwości wydawania warunków technicznych przyłączy dla nieruchomości, do których dostawa mediów nie jest możliwa ze względów technicznych. Tym samym, w ocenie skarżącej nie było podstaw do odmowy udzielenia jej pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe, skarżąca wniosła o uznanie opisanego przez nią rozwiązania polegającego na budowie indywidualnego ujęcia wody za poprawne. Skarżąca wskazała ponadto, iż w jej ocenie organ pierwszej instancji nie miał możliwości wydania w jej sprawie dwukrotnie postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, albowiem przepisy prawa zezwalają na wydanie takiego postanowienia wyłączenie jeden raz w toku całego postępowania. Z tego też względu, zdaniem skarżącej postępowanie przed organem pierwszej instancji prowadzone było niezgodnie z przepisami. Skarżąca podniosła jednocześnie, iż Starosta M. bezzasadnie zobowiązał ją ustnie w toku postępowania do złożenia wniosku w celu uzgodnienia treści dokumentacji projektowej, co jest sprzeczne z § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r., Wojewoda zaś w treści zaskarżonej decyzji błędnie przyjął, iż postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie było prawidłowe. Niezależnie od powyższych argumentów, uzasadniając odwołanie skarżąca wskazała, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalające zasady zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków sanitarnych dla terenu, na którym położona jest nieruchomość skarżącej naruszają jej konstytucyjne prawa i wolności. W ocenie skarżącej, prawo własności chronione jest przepisami Konstytucji RP i zgodnie z treścią art. 64 ust. 3 ustawy zasadniczej może być ograniczone wyłącznie w drodze ustawy i jedynie w zakresie, w jakim ograniczenie to nie narusza istoty prawa własności. Tymczasem jej prawo własności ograniczone zostało postanowieniami uchwały Nr LVII/411/2002 Rady Miejskiej w Dębnie w przedmiocie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości O., w zakresie w jakim przewiduje podłączenie budynku projektowanego na nieruchomości skarżącej do sieci kanalizacji sanitarnej oraz wodociągowej, tj. aktu prawnego o randze niższej niż ustawa. Zdaniem skarżącej, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami Konstytucji RP, art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, gwarantującym właścicielowi nieruchomości prawo do jej zabudowy. Skarżąca podniosła, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być interpretowane przez organy administracji w sposób rozszerzający. W jej ocenie, skoro ustalenia planu dotyczą podłączenia projektowanych budynków do nie istniejącej jeszcze sieci kanalizacji sanitarnej oraz wodociągowej, mającej przebiegać w ciągu drogi oznaczonej symbolem [...], do chwili wykonania przewidzianej instalacji przez Gminę D., kwestię dostawy wody oraz neutralizacji odpadów płynnych należy uznać za nieuregulowaną. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej brak jest ograniczenia przy wyborze innego, dopuszczonego przepisami prawa rozwiązania, w tym przez nią proponowanego. Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody znak [...] z dnia [...] r. oraz decyzji Starosty M. Nr [...] z dnia [...] r. jako naruszających prawo. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swego pisma organ podkreślił, iż część zarzutów skargi dotyczy innego postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] Starosty M. z dnia [...] r. Przedłożony przez skarżącą wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] r. projekt budowlany nie obejmował odprowadzenia ścieków do zbiornika bezodpływowego, w związku z czym podnoszona przez skarżącą kwestia dopuszczalności budowy takiego zbiornika wykracza poza zakres niniejszej sprawy. Natomiast z uwagi na fakt, iż przedstawiony przez skarżącą projekt budowlany nie zawiera w zakresie odprowadzenia ścieków rozwiązań zgodnych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowi podstawę oddalenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, a kwestia dopuszczalności proponowanego przez skarżącą rozwiązania w zakresie zaopatrzenia w wodę nie ma w niniejszej sprawie znaczenia. W piśmie z dnia [...] r. skarżąca ponowiła zarzuty dotyczące nieprawidłowości odmowy przez Starostę M., a następnie Wojewodę budowy własnego ujęcia wody dla projektowanej inwestycji. Wskazała również, iż w świetle przedstawionych przez organ drugiej instancji argumentów, za przedwczesne należy uznać zbycie przez Gminę D. działek położonych na nieuzbrojonym terenie. Skarżąca podniosła również, iż proponowane przez nią rozwiązanie w zakresie neutralizacji odpadów płynnych, polegające na budowie szczelnego zbiornika na ścieki spełnia wszelkie wymogi w zakresie ochrony środowiska, co potwierdza decyzja Nr [...] Burmistrza Miasta D. z dnia [...] r., w związku z czym podnoszone przez organ zarzuty w w/w zakresie należy uznać za bezzasadne. Skarżąca wyjaśniła jednocześnie, iż przyjęcie przez Wojewodę za niezgodne z ustaleniami planu rozwiązania polegającego na budowie bezodpływowego zbiornika na ścieki stoi w sprzeczności z treścią pism Burmistrza Miasta D. z dnia [...] r. oraz opinii architektonicznej Architekta Miejskiego Miasta D. z dnia [...] r., z których wynika jednoznacznie, iż takie rozwiązanie mieści się w granicach ustaleń przewidzianych postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości O. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się tym samym do zbadania, czy organy władzy publicznej wydając zaskarżona decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Podstawą uwzględnienia skargi jest ustalenie naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad przeprowadzonego postępowania. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, w związku z czym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Skarga T. K. na decyzję Wojewody , znak: [...] z dnia [...] r. oparta była na zarzutach nieprawidłowego ustalenia przez organ pierwszej, a następnie drugiej instancji niezgodności przedłożonego przez skarżącą wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] r. projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości O. oraz wadliwości przeprowadzonego postępowania administracyjnego, której przejawem było dwukrotne wydanie przez Starostę M. postanowień w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Zarzuty skarżącej dotyczyły zatem zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz § 2 ust. 7 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 7 pkt 2 lit. b uchwały Nr LVII/411/2002 Rady Miejskiej w Dębnie z dnia 12 września 2002 r. (Dz. U. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 78 z dnia 31 października 2009 r.) w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości O., których organ dokonał w sposób niewłaściwy, jak i wad postępowania (naruszenia przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane), mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Analiza zasadności zarzutów skarżącej wymaga w pierwszej kolejności określenia zakresu orzekania sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, ma przy tym obowiązek rozstrzygnąć sprawę w granicach danej sprawy. Oznacza to, iż zakres orzekania wyznaczony jest wyłącznie granicami danej sprawy rozpatrywanej przez sąd, może być zatem szerszy niż określony zarzutami skargi. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia "sprawa", przyjmuje się jednak, że ustawodawca miał w tym przypadku na myśli tę sprawę, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność (tak T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2009, s. 1000). Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [...] r. została wydana w postępowaniu wszczętym przez Starostę M. na podstawie wniosku skarżącej z dnia [...] r. Z tego też względu, kontrola sądu administracyjnego w niniejszym postępowaniu ma na celu ustalenie, czy wniosek skarżącej został prawidłowo rozpatrzony. Poza zakresem badania pozostają natomiast wszelkie okoliczności i zarzuty dotyczące decyzji administracyjnych wydanych przez organy, ale w wyniku rozpoznania innych wniosków skarżącej, w tym wniosku z dnia [...] r. Postępowanie, które toczyło się z wniosku skarżącej z dnia [...] r. stanowiło sprawę odrębną od tej, którą Starosta M., a następnie Wojewoda prowadzili na podstawie wniosku T. K. z dnia [...] r. Stąd też, treść złożonego przez skarżącą w dniu [....] r. wniosku oraz przedstawionych przez nią wraz z tym wnioskiem projektów rozwiązań w zakresie zaopatrzenia w wodę i neutralizacji odpadów płynnych, a także pism i dokumentów składanych tamtym postępowaniu nie mogą być w ogóle przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Pismem z dnia [...]r. T. K. wniosła o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę budynku letniskowego z własnym ujęciem wody, zewnętrzną instalacją wodociągową, kanalizacji sanitarnej i elektroenergetycznej oraz zjazdu z drogi wewnętrznej w miejscowości O., gmina D., na działkach o numerach ewidencyjnych [...]. Przedłożony przez skarżącą wraz z wnioskiem projekt budowlany przewidywał w zakresie odprowadzenia ścieków podłączenie projektowanego budynku do planowanej, lecz nie istniejącej jeszcze sieci kanalizacji sanitarnej, która ma przebiegać w ciągu drogi oznaczonej symbolem [...]. W zakresie zaopatrzenia w wodę, projekt budowlany przewidywał realizację dla projektowanej inwestycji indywidualnego ujęcia wody w postaci studni głębinowej. W związku z postanowieniem Starosty M. z dnia [...] r., w piśmie z dnia [...] r. skarżąca zaproponowała, że do czasu wykonania gminnej sieci wodociągowej, w związku z brakiem możliwości wykonania studni, woda do celów gospodarczych i woda pitna będą dowożone przez skarżącą do nieruchomości we własnym zakresie. Przedmiotem badania sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest zatem wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w odniesieniu do tych tylko rozwiązań. Przedstawione przez skarżącą w toczącej się wcześniej, na podstawie wniosku z dnia [...]r., sprawie inne rozwiązania dotyczące odprowadzenia ścieków, polegające na budowie zbiornika bezodpływowego na odpady płynne nie mają w niniejszej sprawie znaczenia. Zgodność takiego rozwiązania z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była bowiem oceniana w postępowaniu toczącym się na podstawie wniosku skarżącej z dnia [...]r. Złożony przez skarżącą wówczas projekt budowlany przewidywał budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki i Starosta M. rozpatrując przedmiotowy wniosek odniósł się do takiego rozwiązania. Wydana w tamtej sprawie decyzja Nr [...] Starosty M. z dnia [...]r. stała się ostateczna w związku z tym, iż nie została zaskarżona. Skarżąca miała możliwość odwołania się od wydanej wówczas decyzji, jednak zaniechała tego. Tym samym, kwestia dopuszczalności budowy zbiornika bezodpływowego na odpady płynne dla nieruchomości skarżącej została ostatecznie rozstrzygnięta i nie wchodzi w zakres niniejszej sprawy. W rozpatrywanej obecnie sprawie oceniane są rozwiązania przedstawione we wniosku z dnia [...]r. W tym postępowaniu z skarżąca nie przedstawiła projektu budowy zbiornika bezodpływowego na ścieki. Analiza prawidłowości zaskarżonej decyzji w rozpatrywanej sprawie wymaga przede wszystkim ustalenia, czy przy jej wydaniu organ naruszył przepisy prawa materialnego, tj. czy w sposób prawidłowy ocenił zgodność przedstawionego przez skarżącą projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Dokonując oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane organ stwierdził, iż proponowane przez skarżącą rozwiązanie w zakresie odprowadzenia ścieków, przewidujące podłączenie projektowanego budynku do wiejskiej kanalizacji sanitarnej, która ma w przyszłości przebiegać w ciągu drogi oznaczonej symbolem [...], jest niezgodne z § 2 ust. 7 pkt. 1 lit.c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z postanowieniami planu, neutralizacja odpadów płynnych na obszarze objętym inwestycją może się odbywać w ramach odprowadzenia ścieków do wiejskiej kanalizacji sanitarnej, ale jedynie w przypadku, gdy sieć ta realizowana jest wyprzedzająco lub równolegle do planowanego zainwestowania. Oznacza to, iż wydanie pozwolenia na budowę przewidującego takie rozwiązanie w zakresie neutralizacji odpadów płynnych możliwe jest dopiero wtedy, gdy co najmniej wydane zostanie pozwolenie na budowę wiejskiej sieci kanalizacji sanitarnej w ciągu drogi [...]. Tymczasem, budowa wiejskiej sieci kanalizacji sanitarnej w ciągu drogi [...] jakkolwiek jest w planach, to nie jest realizowana, co więcej nie wydano dla tej inwestycji nawet pozwolenia na budowę. Dlatego też, organy obu instancji słusznie stwierdziły, iż zaproponowane przez skarżącą rozwiązanie nie może być uznane za zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie nie można mówić o tym, że budowa wiejskiej sieci kanalizacji sanitarnej realizowana jest równolegle, a tym bardziej z wyprzedzeniem, w stosunku do inwestycji skarżącej. Tym samym, warunek określony w § 2 ust. 7 pkt 1 lit.c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie został spełniony. Jak wskazano wyżej, skarżąca nie przedstawiała projektu innego rozwiązania w zakresie odprowadzenia ścieków, w związku z czym organ nie miał obowiązku wypowiadania się w kwestii dopuszczalności rozwiązań innych niż przedstawione przez skarżącą. Przedstawiony przez nią projekt budowlany w zakresie odprowadzenia ścieków był niezgodny z ustaleniami § 2 ust. 7 pkt 1 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego też względu postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane zobowiązano T. K. do dostosowania dokumentacji projektowej do zapisów planu. Organ wskazał w treści, że z uwagi na fakt, iż budowa sieci kanalizacyjnej w drodze [...] nie jest realizowana, wydanie pozwolenia na budowę dopuszczającego podłączenie projektowanego budynku do nie istniejącej sieci nie jest możliwe. Skarżąca, jakkolwiek złożyła organowi wyjaśnienia w zakresie objętym przedmiotowym postanowieniem, z obowiązku uzupełnienia dokumentacji projektowej się nie wywiązała. Zasadnym jest twierdzenie organu odwoławczego, iż proponowane przez skarżącą rozwiązanie w zakresie odprowadzenia ścieków nie odpowiadało także warunkom przyłączy określonym dla projektowanej inwestycji przez PWiK Sp. z o.o. w D. w piśmie z dnia [...] r. Warunki techniczne przyłączy wskazywały jako warunek włączenia do sieci kanalizacji sanitarnej opracowanie dokumentacji technicznej przyłącza, a jako miejsce włączenia do sieci kanał sanitarny na działce [...]. Przedstawione przez skarżącą rozwiązanie odbiegało od treści ustalonych warunków i z tego też względu było nieprawidłowe. Mając powyższe na uwadze, należy uznać za prawidłowe ustalenia dokonane w sprawie dotyczące niezgodności przedłożonego przez skarżącą projektu budowlanego z postanowieniami § 2 ust. 7 pkt 1 lit.c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uzasadniało odmowę zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji słusznie stwierdzono że przedstawione przez skarżącą rozwiązania w zakresie dostawy wody do projektowanego budynku nie miały w niniejszej sprawie znaczenia. W sytuacji, gdy wystąpiła już przesłanka do odmowy wydania pozwolenia na budowę w związku z niezgodnością projektu budowlanego z postanowieniami § 2 ust. 7 pkt 1 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność pozostałej części projektu, w tym dotyczącego przyłącza wody, była nieistotna. Bez względu bowiem na fakt, czy organ uznałby przedstawione przez skarżącą rozwiązanie, polegające na budowie własnego ujęcia wody, za zgodne z ustaleniami planu, czy też nie, wniosek nie mógł zostać uwzględniony, z uwagi na jego wady w zakresie dokumentacji dotyczącej przyłącza do sieci kanalizacji sanitarnej. Podstawą odmowy wydania pozwolenia na budowę było bowiem niespełnienie przez skarżącą warunków dotyczących neutralizacji odpadów płynnych, a nie ustaleń dotyczących zaopatrzenia w wodę. Za chybione należy uznać również zarzuty T. K. dotyczące wad prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania, w związku z dwukrotnym zobowiązaniem skarżącej przez Starostę M. do uzupełnienia wniosku i dokumentacji projektowej. Jak słusznie wskazał Wojewoda , z treści przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane nie wynika zakaz wielokrotnego nałożenia przez organ na wnioskodawcę obowiązku usunięcia nieprawidłowości wniosku. Z całą pewnością jednak, pozwala on na wydanie decyzji w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na budowę już po pierwszym bezskutecznym wezwaniu. W niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia [...] r. Starosta M. nałożył na skarżącą m.in. obowiązek dostosowania dokumentacji projektowej do ustaleń § 2 ust. 7 pkt 1 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości O. W odpowiedzi na to zobowiązanie, T. K. przedstawiła wyjaśnienia i dokumentację, które jednak nie spełniały wymogów określonych postanowieniem. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] r. Starosta M. zobowiązał skarżącą do dostosowania projektu budowlanego także do zapisów § 2 ust. 7 pkt 2 lit. a planu. Do treści tego postanowienia, skarżąca ustosunkowała się pismem z dnia [...] r. Jak wynika z powyższych ustaleń, organ miał możliwość wydania decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę już po pierwszym wezwaniu. Mimo to, w dalszym ciągu prowadził postępowanie. Powyższa okoliczność nie skutkowania wadliwością postępowania. Niezależnie od powyższego, należy podkreślić, że okoliczność ta nie dawałaby podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, uwzględniając skargę dopiero w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Przyjmując zatem nawet, iż Starosta M. wydając po raz drugi postanowienie na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, naruszył przepisy, to naruszenie to z całą pewnością nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Podstawa do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę istniała bowiem już po pierwszym wezwaniu. Odnosząc się do podniesionej przez skarżącą kwestii naruszenia jej konstytucyjnych praw i wolności przez zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalające zasady zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków sanitarnych dla terenu, na którym położona jest nieruchomość skarżącej należy wskazać, iż upoważnienie gminy do ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika z treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). O ile przyjąć można, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w istocie stanowią swego rodzaju ograniczenie prawa własności, o tyle przytoczony wyżej przepis świadczy o tym, iż podstawą tego ograniczenia jest przepis rangi ustawowej, co w pełni odpowiada powołanemu przez skarżącą przepisowi art. 64 ust. 3 ustawy zasadniczej. Przestrzeganie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powoduje zatem sprzecznego z prawem naruszenia prawa własności skarżącej. Jak słusznie wskazał organ drugiej instancji w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w przypadku, gdy postanowienia planu naruszają interes prawny lub uprawnienia podmiotu, może on, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć przedmiotową uchwałę do sądu administracyjnego, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Jest to tryb pozwalający na kwestionowanie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienia planu obowiązującego w świetle art. 87 ust. 2 Konstytucji stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły i jako takie wiążą zarówno skarżącą, jak i organy w niniejszej sprawie. Z tego też względu, także w tym zakresie zarzuty skarżącej nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając na uwadze przytoczone powyżej argumenty należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w sposób, mogący mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ zasadnie ustalił, iż przedłożony przez skarżącą wniosek o wydanie pozwolenia na budowę i dokumentacja projektowa nie są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej podłączenia projektowanego budynku do sieci kanalizacji sanitarnej, co uzasadnia odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie nie doszło przy tym także do naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć wpływ na wynik postępowania, co przesądza o oddaleniu skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.