II SA/Sz 269/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zasiłku celowego przyznać skarżącemu S. J. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia[...]. Nr [...] – wobec śmierci odwołującego się A. J. – umorzyło postępowanie odwoławcze w sprawie o przyznanie pomocy finansowej A. J. na częściowe pokrycie kosztów zakupionych leków. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S. J., brat A. J., który był Jego pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym. Sąd postanowieniem z dnia[...]. odrzucił skargę wniesioną przez S. J. uznając, że nie posiada on legitymacji do wniesienia skargi. S. J. w dniu [...]r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku wskazał, że nie ma żadnych dochodów, oczekuje na rozpatrzenie przez ZUS wniosku o świadczenie rehabilitacyjne. Postanowieniem z dnia [...]r. referendarz sądowy odmówił S. J. przyznania prawa pomocy. W dniu [...]r. S. J. złożył sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu spełniającego wymagania formalne, postanowienie z dnia [...]r. utraciło moc, a wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd postanowieniem z dnia [...]r. oddalił wniosek S. J. o przyznanie prawa pomocy. Na skutek zażalenia wniesionego przez S. J., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 września 2010r., w sprawie I OZ 664/10, uchylił postanowienie z dnia 26 lipca 2010r., podnosząc między innymi, że S. J. wnosząc skargę od decyzji ostatecznej stał się stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego też powodu uprawniony jest do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sąd I instancji odmawiając skarżącemu rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy pozbawił go jednocześnie możliwości skorzystania z instancyjnej kontroli postanowienia z dnia [...] r. o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania wniosku S. J. o przyznanie prawa pomocy Sąd był zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia jego zakresu, wobec faktu, że przedmiotem skargi jest decyzja z zakresu pomocy społecznej a zgodnie z art. 239 P.p.s.a. w takich sprawach strony są zwolnione od kosztów sądowych. Z tych względów Sąd przyjął, że wniosek dotyczy prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny( art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a). Po analizie informacji zwartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, że obecna sytuacja materialna skarżącego – brak stałego źródła dochodu – uzasadnia przyznanie S. prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W tych okolicznościach, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.