II SA/Sz 276/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę. W wyniku przeprowadzonego postępowania zainicjowanego wnioskiem Z. S. z dnia 5 lipca 2016 r. o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], Starosta G. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił przyznania wynagrodzenia. Organ stanął na stanowisku, że pomimo wydania przez funkcjonariusza policji dyspozycji usunięcia pojazdu, brak było podstaw do obciążania Powiatu G. kosztami za przechowywanie pojazdu wynikającymi z zaniechań wnioskodawcy jako podmiotu prowadzącego parking (w tym niewypełnienie obowiązku powiadomienia Komendy Powiatowej Policji w G. oraz Urzędu Skarbowego w G. o fakcie nieodebrania pojazdu przez osobę uprawnioną) oraz zaniechań organów postępowania karnego, które dysponowały pojazdem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] 1) uchyliło postanowienie Starosty G. z dnia [...] 2) umorzyło postępowanie w sprawie przyznania wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu za okres od dnia 17 stycznia 2005 r. do dnia 31 października 2014 r., 3) przyznało Z. S. kwotę [...]zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu sprawowany w okresie od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 30 czerwca 2017 r., 4) odmówiło przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawca ubiegał się już o przyznanie wynagrodzenie za dozór tego pojazdu i Starosta G. wydał w dniu [...] r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w tej sprawie, które stało się ostateczne, a zatem postępowanie w części objętej powagą rzeczy osądzonej należało umorzyć, zaś rozpoznać wniosek wyłącznie za okres od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. Podkreślił także, że dowodem na okoliczność usunięcia pojazdu z drogi jest dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...] z dnia 17 stycznia 2005 r., wydana przez funkcjonariusza Policji, w której zostało odnotowane, że pojazd marki [...] został usunięty z drogi – ul. [...] w M., z uwagi na "uszkodzenia pokolizyjne art. 178a § 1 k.k.". Przedmiotowy pojazd został odholowany w tym samym dniu na parking strzeżony przy ul. [...] w G., prowadzony przez wnioskodawcę, który to parking zgodnie z zarządzeniem nr [...] Starosty G. został wyznaczony jako parking strzeżony przechowujący usunięte pojazdy w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1-3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Usunięty z drogi pojazd pozostawał na parkingu strzeżonym do dnia 30 czerwca 2017 r. Nadto w oparciu o akta sprawy Kolegium ustaliło, że w trakcie przechowywania pojazdu, Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. postanowieniem z dnia [...] orzekł o zabezpieczeniu majątkowym – grożącej sprawcy przestępstwa kary grzywny poprzez zajęcie przedmiotowego pojazdu. W dniu 22 lutego 2005 r., Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w G., dokonał zajęcia przedmiotowego pojazdu, pozostawiając go pod dozorem na parkingu strzeżonym należącym do wnioskodawcy. Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z dnia [...] przyznał wnioskodawcy należność tytułem zwrotu poniesionych kosztów za przechowywanie ww. pojazdu w okresie od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 26 kwietnia 2007 r. w kwocie [...]zł, zaś postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...] orzeczono o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu G.. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że skoro przedmiotowa sprawa dotyczy pojazdu, wobec którego funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w G. wydał dyspozycję usunięcia z drogi, a pojazd przyjęto na parking strzeżony, to został nawiązany stosunek prawny, powstały wskutek umieszczenia pojazdu w trybie administracyjnym na wyznaczonym przez Starostę parkingu. Przy czym podejmowane przez właściwe organy i sądy akty w toku postępowania karnego, względem pojazdu przechowywanego na parkingu pozostają bez wpływu na sytuację podmiotu wyznaczonego. Przyjmując zatem, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnymi w administracji, Kolegium przyznało wnioskodawcy wynagrodzenie za dozór pojazdu według stawek dobowych wynikających odpowiednio z umów zawieranych przez Starostę G. z wnioskodawcą jak i innym przedsiębiorcą, któremu powierzono wykonywanie zadań z zakresu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 75/19, po rozpatrzeniu skargi Prokuratora Rejonowego w G., uchylił postanowienie Kolegium z dnia [...] r. oraz poprzedzające je postanowienie Starosty G. z dnia [...] r. Sąd podzielił wyartykułowany w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia pogląd, że na ustalenie wynagrodzenia skarżącego w niniejszej sprawie nie mogła mieć wpływu okoliczność, iż pojazd uczyniono przedmiotem zabezpieczenia majątkowego, w tym znaczeniu, że po ustaniu zabezpieczenia wynagrodzenie za dozór się skarżącemu nie należało. Co prawda w dokumencie stanowiącym dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi nie określono jednoznacznie, czy podstawę działania Policji stanowił w tym przypadku art. 50a, czy art. 130a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jednak z załączonych do akt dokumentów dotyczących okoliczności umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym, w tym samej dyspozycji usunięcia pojazdu, gdzie wskazano, że przyczyną było pokolizyjne uszkodzenie, art. 178a § 1 k.k., wnioskować należy, że zastosowanie miał art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a i ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z tych też względów, w badanej sprawie Kolegium słusznie podstawą rozstrzygnięcia uczyniło art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnymi w administracji. Również sposób przedstawienia przez organ zasad, jakimi się kierował, ustalając wysokość wynagrodzenia zasługiwał na aprobatę. Natomiast Sąd nie zgodził się z poglądem Kolegium dotyczącym wystąpienia w niniejszej sprawie res iudicata, w odniesieniu do okresu od dnia 17 stycznia 2005 r. do dnia 31 października 2014 r. wyjaśniając, że odmowa wszczęcia postępowania w tej sprawie była skutkiem uznania przez Starostę G., że nie jest on organem właściwym do rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Oznacza to zatem, że organ nie rozpoznawał sprawy merytorycznie, a odmowa wszczęcia postępowania miała miejsce z przyczyn formalnych. Uznając umorzenie postępowania w sprawie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od 17 stycznia 2005 r. r. do 31 października 2014 r. za wadliwe, Sąd jednocześnie wskazał, że obowiązkiem organu będzie prawidłowe określenie okresu, za który należy przyznać wynagrodzenie za dozór pojazdu, z uwzględnieniem okresów, za które należność została pokryta przez inne organy oraz wyjaśnieniem jakie stawki za jaki okres przechowania zastosował, jak również udokumentowaniem ich wysokości. Starosta G. po zwrocie akt sprawy i przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego o dokumentację znajdującą się w aktach sprawy karnej [...], postanowieniem z dnia [...] nr [...], odmówił Z. S. przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że uzupełniony po wyroku WSA z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 75/19 materiał dowodowy pozwolił na poczynienie dwóch istotnych ustaleń faktycznych, których wymieniony Sąd nie uwzględniał przy wydawaniu wyroku w sprawie, tj. po pierwsze, że pojazd nie został usunięty z drogi, a drugie, że w Sądzie Rejonowym w G. zostało wszczęte i było prowadzone postępowanie w sprawie likwidacji niepodjętego depozytu. Według organu to powoduje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powyższym wyroku tracą na aktualności. W oparciu o zapis notatki urzędowej z dnia 17 stycznia 2005 r. sporządzonej przez st. sierż. S. S. o treści: "Po przybyciu na miejsce zastaliśmy, na terenie posesji J. K. zam. M. ul. [...] uszkodzone ogrodzenie a wewnątrz posesji uszkodzony samochód o nr rej. [...]"., Starosta ustalił, że uszkodzony samochód nie znajdował się na drodze w rozumieniu art. 2 pkt 1 oraz art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie organu, dla zastosowania przepisów ujętych w art. 130a ww. ustawy, konieczne jest ustalenie, że pojazd został usunięty z drogi. Natomiast w odniesieniu do pojazdów usuwanych z innych miejsc, np. jak w niniejszej sprawie z terenu prywatnej posesji – nie można przyjąć, że zostaje nawiązany stosunek prawny o charakterze administracyjnym, wynikający z wyznaczenia parkingu strzeżonego. Pojazd nie został usunięty z drogi i nie zmienia tego faktu okoliczność, że funkcjonariusz Policji wydając dyspozycję usunięcia pojazdu, posłużył się określonym formularzem. Według Starosty, funkcjonariusz Policji w ogóle nie miał podstaw do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, skoro unieruchomiony po wypadku pojazd nie znajdował się na drodze, a nadto stan pojazdu był taki, że niemożliwe było kontynuowanie nim jazdy. Wobec tego sprawa ta powinna być rozstrzygnięta w ramach stosunków między właścicielem pojazdu a właścicielem prywatnej posesji. Nadto organ I instancji zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 75/19 nie oceniał również skutków prawnych faktu, iż jeszcze w 2014 r. w Sądzie Rejonowym w G. trwało postępowanie w sprawie likwidacji niepodjętego depozytu. Czynności podejmowane przez ww. Sąd w maju 2014 r. pozwalają na stwierdzenie, że organ ten był dysponentem pojazdu w ramach procedury likwidacji niepodjętego depozytu. Z. S. wniósł zażalenie na opisane wyżej postanowienie Starosty, wskazując na konieczność rozróżnienia kwestii organizacyjnej funkcjonowania parkingu komercyjnego od parkingu wyznaczonego przez organ do przechowania pojazdów usuniętych z dróg. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), art. 102 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314) oraz § 3 pkt 1 lit. a i § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 265), postanowieniem z dnia [...] nr [...], orzekło o: 1) uchyleniu zaskarżonego postanowienia w całości, 2) przyznaniu Z. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] w G. kwoty [...]zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu matki [...] sprawowanego w okresie od dnia 4 lutego 2005 r. do 31 października 2006 r. oraz od dnia 27 kwietnia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2017 r., 3) odmowie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał, że na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] z dnia 17 stycznia 2005 r. wydanej przez funkcjonariusza policji przedmiotowy samochód został odholowany w tym dniu na parking strzeżony prowadzony przez Z. S.. Jako przyczynę usunięcia pojazdu wskazano uszkodzenie pokolizyjne art. 178a § 1 kk. Postanowieniem z dnia [...] r. Prokurator Rejonowy w G. orzekł o zabezpieczeniu majątkowym przyszłej kary grzywny poprzez zajęcie samochodu osobowego, a zajęty samochód został oddany pod dozór Z. S.. Postanowieniem z dnia [...] Sąd Rejonowy w G. stwierdził, że z dniem 26 kwietnia 2007 r. zabezpieczenie majątkowe upadło. Z kolei postanowieniem z dnia [...] Sąd Rejonowy w G. przyznał Z. S. należność w kwocie [...]zł za przechowywanie pojazdu w okresie od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 26 kwietnia 2007 r., zaś w dniu 27 grudnia 2013 r. Z. S. wystawił fakturę VAT dla Komendy Wojewódzkiej Policji w S. na kwotę [...]zł za przechowywanie przedmiotowego pojazdu w okresie od dnia 17 stycznia 2005 r. do dnia 3 lutego 2005 r. Natomiast postanowieniem z dnia [...] Sąd Rejonowy w G. orzekł przepadek pojazdu na rzecz Powiatu G.. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 20 maja 2017 r. [...] nie został odebrany z parkingu przez właściciela i pozostawał tam do dnia 30 czerwca 2017 r., tj. do dnia jego odbioru przez Powiat G.. Dalej podkreślił, że wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 75/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dokonał oceny podstaw umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym wskazując, iż z załączonych do akt dokumentów dotyczących okoliczności umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym, w tym samej dyspozycji usunięcia pojazdu, wnioskować należy, że zastosowanie miał art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a i ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dlatego też ponowne rozstrzyganie znaczenia tej kwestii dla ustalenia wnioskowanego wynagrodzenia jest niedopuszczalne. Sąd uznał, że przedmiotowa sprawa dotyczy pojazdu, wobec którego Komenda Powiatowa Policji w G. wydała dyspozycję usunięcia z drogi, a pojazd został przyjęty na parking strzeżony, a zatem nawiązany został stosunek prawny powstały wskutek umieszczenia pojazdu w trybie administracyjnym na wyznaczonym przez starostę parkingu. Z kolei odnosząc się do wyeksponowanego w zaskarżonym akcie faktu usunięcia pojazdu z terenu posesji, nie zaś z drogi publicznej, Kolegium podkreśliło, że podstawą umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym pozostawała dyspozycja usunięcia pojazdu wyznaczająca tok postępowania z pojazdem. Istotnymi w sprawie dla właściwej kwalifikacji tego zdarzenia na podstawie któregokolwiek z przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a konsekwentnie zasadności poddania wniosku o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu trybowi wynikającemu z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pozostają okoliczności usunięcia pojazdu. Organ przypomniał, że zgodnie z dyspozycją usunięcia pojazdu nr [...] przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi w dniu 17 stycznia 2005 r. na podstawie art. 50a ust. 1/130a ust 4 ustawy Prawo ruchu drogowym (bez zaznaczenia, który konkretnie z tych przepisów), z powodu nietrzeźwości kierującego pojazdem (art. 178a § 1 k.k.). Na podstawie powyższego dokumentu pojazd został przyjęty na parking strzeżony prowadzony przez Z. S. i pozostawał tam do dnia 30 czerwca 2017 r. Niewątpliwie dyspozycja usunięcia pojazdu mająca za przyczynę, jak wynika z całokształtu materiału dowodowego nietrzeźwość kierowcy i uszkodzenia pokolizyjne, mieści się w przepisie art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Pojazd poruszał się bowiem po drodze publicznej, kierowany przez nietrzeźwego kierowcę, a jego zatrzymanie na prywatnej posesji, po zgłoszeniu uprzednio kolizji drogowej, nie uchyla podstaw do wydania dyspozycji usunięcia w sytuacji niemożności poruszania się tym pojazdem po drodze publicznej. Również ustalenia Sądu Rejonowego w G., który postanowieniem z dnia [...] orzekł o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu G. (orzeczenie uprawomocniło się w dniu 20 maja 2017 r.), wskazujące, że usunięcie pojazdu w dniu 17 maja 2005 r. nastąpiło w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wiążą organ administracji publicznej, stanowiąc uzasadnioną podstawę do uznania zasadności roszczenia w sprawie z wniosku Z. S. o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu w trybie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Poza tym z przepisów art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że do starosty nie należy ocena zasadności usunięcia pojazdu, tę bowiem w chwili usunięcia pojazdu dokonują podmioty wymienione w art. 130a ust. 4 ww. ustawy, a następnie sąd w postępowaniu cywilnym o orzeczenie przepadku pojazdu. Starosta nie jest nawet powiadamiany o usunięciu pojazdu, w chwili dokonania tego aktu. Dopiero na podstawie art. 130a ust. 10g jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu. Niezmiennie, od chwili usunięcia pojazdu jego pozostawanie na parkingu strzeżonym należącym do Z. S. za podstawę swą miało dyspozycję usunięcia pojazdu z dnia 17 maja 2005 r., w efekcie której nie doszło do odebrania pojazdu przez właściciela, a zatem podstawy uzyskały przepisy dotyczące postępowania z pojazdem w razie upływu ustawowego terminu odebrania pojazdu, w szczególności art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. To uprzednie wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu uruchamiało zatem administracyjny tok związany z jego przechowywaniem i skutkami nieodebrania pojazdu. Z kolei okoliczności dotyczące podejmowanych przez organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości czynności i aktów procesowych, jak też dokonana przez organ I instancji, na ich podstawie ocena właściwego trybu dochodzenia roszczeń związanych z przechowywanym pojazdem przez Z. S., wedle Kolegium, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich powodów organ odwoławczy uznał, że dozorcy należy się wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu, które powinno być ustalone przy uwzględnieniu zaleceń wyroku WSA w Szczecinie z dnia 28 marca 2019 r., tj. okresów, za które należność została pokryta przez inne organy, ale także i analizy stawek parkowania pojazdów obowiązujących w konkretnym okresie czasu podmioty prowadzące parkingi strzeżone, zaś podstawą obliczenia wynagrodzenia powinna być stawka dobowa. W oparciu o powyższe założenia, Kolegium stwierdziło, że dozorcy przysługuje wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu ustalone według następujących reguł: za okres od dnia 17 stycznia 2005 r. do dnia 14 czerwca 2005 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu; za okres od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 31 marca 2007 r. – [...] zł za dzień przechowywania pojazdu; za okres od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 3 września 2010 r. – [...] zł, za okres od dnia 4 września 2010 r. do dnia 20 sierpnia 2011 r. dla ustalenia wynagrodzenia przyjęto stawkę [...] zł obowiązującą w umowie wiążącej skarżącego z Urzędem Skarbowym, następnie w okresie od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. – [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, w okresie od dnia 1 stycznia 2013 do dnia 31 stycznia 2014 r. – [...] zł, w okresie od dnia 1 lutego 2014 r. do 31 grudnia 2016 r. – [...] zł, a w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. – [...] zł. Pojazd został usunięty z drogi dnia 17 stycznia 2005 r. i był przechowywany w uznanym przez organ odwoławczy okresie do dnia 30 czerwca 2017 r., przy czym wynagrodzenie za okres od dnia 17 stycznia 2005 r. do dnia 3 lutego 2006 r. pokryła Komenda Wojewódzka Policji w S., natomiast za okres od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 26 kwietnia 2007 r. koszty przechowywania pojazdu pokrył Sąd Rejonowy w G.. W tej sytuacji łączne wynagrodzenie dla wnioskodawcy wyniosło kwotę [...]zł. Zdaniem organu odwoławczego, niepodjęcie koniecznych ustawowych zadań powierzonych organom administracji publicznej, nie może skutkować nieuzasadnionym obciążeniem podmiotu prowadzącego parking strzeżony, współuczestniczącego z organem wykonującym w imieniu jednostki samorządu terytorialnego zadania publiczne w zakresie transportu i dróg publicznych. Obowiązek wyznaczenia przez starostę parkingu strzeżonego, zrealizowany został w stanie faktycznym sprawy poprzez zawarcie ze skarżącym umów o przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z konkretnym terminem obowiązywania. Z chwilą upływu tego okresu umowa taka przestała wiązać strony, a zatem Starosta winien zagospodarować pojazdy przechowywane w tym dniu przez przedsiębiorcę na parkingu strzeżonym i wypłacić za ten okres stosowne wynagrodzenie. Wobec zatem faktu, że po upływie okresu obowiązywania umowy pojazd nadal pozostawał na parkingu, jako nieodebrany przez właściciela, wnioskodawcy należało się wynagrodzenie za jego przechowywanie według obowiązujących w tym okresie stawek opłat w stosunkach danego rodzaju. Prokurator Rejonowy w G. zaskarżył powyższe postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie. W skardze zarzucił temu rozstrzygnięciu istotne naruszenie: - art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyznaniu wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] w sytuacji, gdy z materiału zgromadzonego już po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 75/19 wynikało, że wymieniony pojazd nie został usunięty z drogi w rozumieniu przepisów art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a z wnętrza posesji przy ul. [...] w M. należącej do J. K. i pojazd ten znajdował się w stanie technicznym, który wykluczał kontynuowanie jazdy, - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 75/19 i przyznanie wynagrodzenia za dozór w okresie od dnia 4 lutego 2005 r. do dnia 31 października 2006 r., pomimo iż w świetle wskazanej oceny zabezpieczenie majątkowe nie mgło mieć wpływu na ustalenie wynagrodzenia w tym znaczeniu, że po ustaniu zabezpieczenia wynagrodzenie za dozór należało się Z. S., z czego wynika, że za okres zabezpieczenia majątkowego Starosta G. (Powiat G. ) nie powinien odpowiadać za zapłatę wynagrodzenia na rzecz Z. S., który nie zaskarżył postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. w zakresie, w jakim ten Sąd nie przyznał zwrotu kosztów dozoru w okresie poprzedzającym datę 1 listopada 2006 r., z uwagi na przedawnienie roszczenia Z. S.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryterium kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. uchylające postanowienie Starosty G. – o odmowie przyznania Z. S. wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] i przyznające wymienionemu kwotę [...]zł brutto z tytułu wynagrodzenia za dozór opisanego powyżej pojazdu w okresie od 4 lutego 2005 r. do 31 października 2006 r. oraz od 27 kwietnia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2017 r., a nadto odmawiające przyznania wynagrodzenia w pozostałym zakresie – nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jego wyeliminowania z porządku prawnego. W pierwszym rzędzie należy zaznaczyć, że wydanie zaskarżonego postanowienia poprzedził wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 marca 2019 r., (sygn. akt II SA/Sz 75/19), którym uchylono wcześniejsze postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., jak również poprzedzające je postanowienie Starosty G. z dnia [...] Z uwagi na powyższe, jedną z podstawowych kwestii stało się ustalenie, czy organ uwzględnił ww. wyrok odnośnie dokonanej wykładni przepisów prawa i wskazań co do dalszego postępowania. Stosownie bowiem do treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ocena wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie tak długo, jak długo wyrok nie zostanie uchylony w trybie określonym przez prawo bądź nie ulegnie zmianie stan prawny będący podstawą orzekania. Wspomnianym wyrokiem Sąd uchylił postanowienie Kolegium uchylające postanowienie Starosty o odmowie przyznania skarżącemu wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu i umarzające postępowanie w sprawie przyznania Z. S. wynagrodzenia za dozór tego pojazdu za okres od dnia 17 stycznia 2005 r. do 31 października 2014 r., a nadto przyznające wymienionemu kwotę [...]zł tytułem wynagrodzenia za dozór wspomnianego pojazdu w okresie od 1 listopada 2014 r. do 30 czerwca 2017 r., a także odmawiające wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, Sąd wskazał, że umorzenie przez Kolegium postępowania w sprawie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od 17 stycznia 2005 r. do 31 października 2014 r. należy uznać za wadliwe. Wbrew stanowisku organu, nie może być bowiem mowy o wystąpieniu res iudicata, w odniesieniu do wspomnianego okresu. Zdaniem tego Sądu, res iudicata oznacza stan, w którym doszło już do merytorycznego rozpoznania sprawy i zakończenia jej ostateczną decyzją (postanowieniem), a wniosek o wszczęcie postępowania dotyczy tego samego przedmiotu, co do którego ostatecznie organ już się wypowiedział, rozstrzygając sprawę co do istoty. W badanej sprawie Z. S. zwracał się o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu wnioskiem z dnia 31 października 2014 r., który został rozpatrzony przez Starostę G. w ten sposób, że odmówił on wszczęcia postępowania w tej sprawie. Wnioskodawca uchybił terminowi do złożenia zażalenia na to postanowienie, co stanowiło podstawę do wydania przez Kolegium postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, a WSA w Szczecinie oddalił skargę na to rozstrzygnięcie. Sąd za nietrafny uznał pogląd organu odwoławczego, że stan ten skutkował powstaniem res iudicata w stosunku do okresu, którego dotyczył wniosek z dnia 31 października 2014 r., co skutecznie uniemożliwiło wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Odmowa wszczęcia postępowania w tej sprawie była bowiem skutkiem uznania przez Starostę G., że nie jest on organem właściwym do rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Organ ten wywodził, że w sytuacji, gdy nie został orzeczony przez sąd przepadek pojazdu na rzecz powiatu, brak jest możliwości wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów dozoru, ponieważ nie ma pewności, czy został on usunięty z drogi w warunkach faktycznych i prawnych aktualnie uzasadniających orzeczenie przepadku na rzecz powiatu. Sąd podkreślił, że lektura uzasadnienia postanowienia z dnia [...] r. nie budzi wątpliwości co do tego, że organ nie rozpoznawał sprawy merytorycznie, a odmowa wszczęcia postępowania miała miejsce z przyczyn formalnych. Oznacza to, że na skutek wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nie doszło do merytorycznego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji nie nastąpił skutek powagi rzeczy osądzonej w stosunku do okresu, którego dotyczył wniosek z dnia 31 października 2014 r. Organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wynagrodzenia za dozór nie dlatego, że uznał, iż wnioskodawcy ono nie przysługuje, ale z tego względu, że uznał się tymczasowo za niewłaściwy do rozpoznania wniosku. Wobec tego, dozorcy nie zamknięto możliwości ubiegania się o przyznanie wynagrodzenia za ten okres i złożenia ponownego wniosku. Wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia przez Starostę stało się bowiem możliwe dopiero z chwilą prawomocnego orzeczenia przez sąd o przepadku pojazdu na rzecz powiatu i potwierdzenie tym samym legitymacji Starosty do wydania decyzji w tej sprawie. Natomiast Sąd zaaprobował sposób wyliczenia wynagrodzenia za okres od 1 listopada 2014 r. do 30 czerwca 2017 r. Stwierdził, że sposób przedstawienia przez organ zasad, jakimi się kierował ustalając wysokość wynagrodzenia należy uznać za wyczerpujący i prawidłowy. Organ szczegółowo bowiem opisał, jakie stawki, za jaki okres przechowywania pojazdu zastosował, uzasadnił również z jakich względów przy ustalaniu wynagrodzenia zastosował stawkę dzienną. Formułując zalecenia dla organu, którymi winien on kierować się przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd wskazał, że organ zobligowany będzie do prawidłowego określenia okresu, za który należy przyznać wynagrodzenie za dozór pojazdu, z uwzględnienie okresów, za które należność została pokryta przez inne organy oraz wyjaśnieniem jakie stawki za jaki okres przechowywania zastosował, jak również udokumentowaniem ich wysokości. W ocenie Sądu aktualnie rozpoznającego sprawę, Starosta zaleceń tych nie uwzględnił, jednak Kolegium uchylając wadliwe postanowienie wspomnianego Starosty i przyznając stosowne wynagrodzenie, za okresy przechowywania pojazdu wskazane w postanowieniu z dnia [...] r. w pełni wywiązało się ze swoich obowiązków. Szczegółowo wyjaśniło, za jakie okresy przechowywania pojazdu dozorcy wynagrodzenie się należy, w jakiej wysokości, przy uwzględnieniu jakich stawek i z jakich powodów takie stawki przyjęto. Jednocześnie szczegółowo określiło za jakie okresy wynagrodzenie zostało już wypłacone przez inne organy wobec czego nie może zostać dozorcy przyznane. Należy podkreślić, że Prokurator kwestionując opisane wyżej rozstrzygnięcie Kolegium podnosi okoliczności, które pojawiły się już po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyroku z dnia 28 marca 2019 r. W ocenie skarżącego, Z. S. nie należy się jakiekolwiek wynagrodzenie za dozór przedmiotowego pojazdu, a to z tego względu, że nie został on usunięty z drogi w rozumieniu przepisów ujętych w art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Jak wynika bowiem z dokumentów uzyskanych przez Starostę już po wydaniu wspomnianego wyroku, pojazd został usunięty z wnętrza posesji przy ul. [...] w M., przy czym znajdował się w stanie technicznym, który wykluczał kontynuowanie dalszej jazdy. Prokurator zaznaczył, że przesłanki usunięcia pojazdu w trybie art. 130a ust. 1, 1a i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nierozerwalnie połączone są z okolicznością "usunięcia z drogi". Jednocześnie zgodnie z definicją drogi zawartą w art. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jest to wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem, pędzenia zwierząt. Oznacza to, że jednoznaczna wykładnia językowa przesądza o zakresie przestrzennym stosowania przepisu art. 130a wspomnianej ustawy- pojazdy mogą być usunięte jedynie z miejsc objętych wskazaną wyżej definicją. Zdaniem skarżącego, pojazd nie został usunięty z tak określonego miejsca, a wynika to notatki urzędowej sporządzonej przez tego samego funkcjonariusza, który wystawił dyspozycję usunięcia tego pojazdu. W ocenie Sądu, o ile należy podzielić stanowisko Prokuratora, że art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym dotyczy pojazdów usuwanych z drogi, o tyle nie sposób zgodzić się, że w sprawie pojawiły się dowody świadczące o usunięciu pojazdu z innego miejsca niż droga. W szczególności nie jest takim dowodem wskazana przez niego notatka urzędowa sporządzona przez st. sierż. S. S.. Zgodnie z treścią art. 130a ust. 2 wspomnianej ustawy, pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy: 1) kierowała nim osoba: a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, b) nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu; 2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska. W niniejszej sprawie pojazd marki [...], został usunięty z drogi – ul. [...] w M., na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu z dnia 17 stycznia 2005 r. wydanej przez funkcjonariusza Policji st. sierż. S. S.. Jak wynika z treści tego dokumentu przyczyna usunięcia pojazdu to: "uszkodzenia pokolizyjne, art. 178a § 1 k.k.". Podzielając w pełni stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 marca 2019 r., (sygn. akt II SA/Sz 75/19) należy wskazać, że z załączonych do akt dokumentów dotyczących okoliczności umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym, w tym samej dyspozycji usunięcia pojazdu, wnioskować należy, że zastosowanie miał w tym wypadku art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Powyższego nie zmienia w żadnym razie, przywoływana przez Prokuratora, treść notatki sporządzonej przez st. sierż. S. S. w dniu 17 stycznia 2005 r. Z notatki tej wynika, że po przybyciu na miejsce wskazane w telefonicznym zgłoszeniu o zaistniałej kolizji, ww. funkcjonariusz oraz sierż. szt. K. P. zastali, "na terenie posesji J. K. zam. M. ul. [...] uszkodzone ogrodzenie a wewnątrz posesji uszkodzony samochód o nr rej [...]". Funkcjonariusze ustalili, że kierujący samochodem jadąc od G. w stronę centrum M., zjechał na lewe pobocze, a następnie wpadł w poślizg i uderzył w ogrodzenie po prawej stronie, powodując uszkodzenie ogrodzenia i pojazdu. W notatce wskazano także, że przeprowadzono badanie trzeźwości kierującego pojazdem S. Z., które dało wyniki: o godzinie 20.42 – 0,88 mg/l (1,83 promila alkoholu we krwi), o godzinie 20.58 – 0,84 mg/l (1,72 promila alkoholu we krwi), o godzinie 21.58 – 0,78 mg/l (1,62 promila alkoholu we krwi). Mając na uwadze powyższe, nie ulega najmniejszej wątpliwości, że w dniu zdarzenia kierujący przedmiotowym pojazdem poruszał się po drodze w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przy czym jadąc w kierunku centrum M. wpadł w poślizg i uderzył w ogrodzenie, które uległo uszkodzeniu. Notatka nie zawiera informacji, w którym miejscu dokładnie pojazd znajdował się po kolizji, wobec czego realna jest sytuacja, w której pojazd po sforsowaniu ogrodzenia częściowo znalazł się na terenie (wewnątrz) posesji, a częściowo na poboczu jezdni bądź chodniku (stanowiących część pasa drogowego). Na taką okoliczność wskazuje właśnie treść dyspozycji usunięcia pojazdu, w której wymieniono jako podstawę usunięcia pojazdu m.in. art. 130a wspomnianej ustawy. Z uwagi na to, że opisana notatka jest mało precyzyjna i nie zawiera szczegółów zdarzenia, dopiero zestawienie tych dwóch dokumentów łącznie daje możliwość ustalenia, z jakiego powodu funkcjonariusz wystawił dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi. Wbrew stanowisku Prokuratora informacje zawarte we wspomnianej dyspozycji oraz w notatce urzędowej z dnia 17 stycznia 2005 r. nie są ze sobą sprzeczne lecz uzupełniają się. Nie sposób zatem zarzucać Kolegium, że opierało się tylko na pierwszym dowodzie pomijając drugi dokument. Dodatkowo okoliczności te znajdują potwierdzenie w treści postanowienia Sądu Rejonowego w G. I Wydział Cywilny z dnia [...], orzekającego (na wniosek Starosty G.) przepadek na rzecz Powiatu G. pojazdu marki [...] Nie można też zgodzić się z argumentacją skarżącego, że faktyczną przyczyną usunięcia pojazdu z drogi nie była nietrzeźwość kierującego pojazdem lecz uszkodzenia którym uległ samochód. Po pierwsze, dokumenty zawarte w aktach administracyjnych nie zawierają jakiegokolwiek opisu pojazdu, z którego wynikałoby, czy po kolizji nadawał się on do użytku (opis zawarty w cenie technicznej rzeczoznawcy z 19 maja 2017 r. przedstawia stan pojazdu znajdującego się na parkingu od stycznia 2005 r., a zatem od ponad dwunastu lat i od takiego też czasu narażonego na niekorzystny wpływ warunków atmosferycznych). Po drugie, w żadnym razie nie można zgodzić się z Prokuratorem, że to kierującemu należało powierzyć usunięcie pojazdu z miejsca zdarzenia. Jak wynika z treści notatki z dnia 17 stycznia 2005 r., kierujący znajdował się w wówczas w stanie nietrzeźwości (1,83 promila alkoholu we krwi) wobec czego konieczne stało się przewiezienie wymienionego do Rewiru Dzielnicowych w M. i przeprowadzenie stosownych czynności zmierzających m.in. do zatrzymania mu prawa jazdy. Dodatkowo należy też zauważyć, że wbrew poglądowi Prokuratora, art. 130a w ust. 2 przewiduje możliwość usunięcia pojazdu z drogi nie tylko wtedy gdy kierowała nim osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu (art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a), ale także wtedy gdy jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska (art. 130a ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Niewątpliwie w wypadku istotnych uszkodzeń pojazdu, prowadzących np. do wycieku oleju z silnika, z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia. Z uwagi na powyższe, za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyznaniu Z. S. wynagrodzenia za dozór pojazdu, pomimo że – zdaniem Prokuratora – nie został on usunięty z drogi, a przy tym był w stanie technicznym, który wykluczał kontynuowanie dalszej jazdy. Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 marca 2019 r. W ocenie Sądu, sformułowanie przez Prokuratora takiego zarzutu jest następstwem niewłaściwego odczytania treści uzasadnienia opisanego wyżej wyroku. Wbrew stanowisku skarżącego, z uzasadnienia tego nie wynika w żadnym razie, że skarżącemu nie należy się wynagrodzenie za dozór pojazdu, za okres zabezpieczenia majątkowego od 4 lutego 2005 r. do dnia 31 października 2006 r. Zapoznanie się z całym wywodem Sądu dotyczącym tej kwestii, pozwala na stwierdzenie, że nie miał on wątpliwości, iż ustanowienie zabezpieczenia majątkowego nie zmieniło podstawy umieszczenia pojazdu na parkingu. Po upadku zabezpieczenia pojazd w dalszym ciągu przechowywany był na parkingu strzeżonym wnioskodawcy, co oznacza, że był tam przechowywany na podstawie przepisów, w oparciu o które został na parkingu umieszczony, tj. przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Pojazd był wyjęty spod stosowania regulacji zawartych w tej ustawie tylko w tym sensie, że nie mógł być wydany właścicielowi po uiszczeniu opłaty za przechowywanie, bowiem wydanie mogło nastąpić dopiero po wypełnieniu obowiązków związanych z ustanowieniem zabezpieczenia. W tej sytuacji, słusznie Kolegium przyznało dozorcy wynagrodzenie za okres zabezpieczenia od 4 lutego 2005 r. do 31 października 2006 r., zaś odmówiło jego przyznania za pozostały okres zabezpieczenia, tj. 1 listopada 2006 r. do 26 kwietnia 2007 r. z tego względu, że zostało ono już wcześniej przyznane przez Sąd Rejonowy w G.. Prawidłowo organ odmówił przyznania wynagrodzenia również za okres od 17 stycznia 2005 r. do 3 lutego 2005 r., bowiem zostało ono wypłacone przez Komendę Wojewódzką Policji w S.. Jak już wcześniej wskazano, Kolegium szczegółowo wyjaśniło nie tylko, za jakie okresy przechowywania pojazdu dozorcy wynagrodzenie się należy, ale też w jakiej wysokości, przy uwzględnieniu, jakich stawek i z jakich powodów takie stawki przyjęto. W ocenie Sądu, sposób wyliczenia wspomnianego wynagrodzenia w pełni zasługuje na akceptację. Brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania ustalonej przez organ odwoławczy dobowej stawki za dozór pojazdu marki [...] za okres od 4 lutego 2005 r. do 31 października 2006 r. oraz od 27 kwietnia 2007 r. do 30 czerwca 2017 r., albowiem organ szczegółowo wyjaśnił kwestie związane z analizą rynku usług przechowania pojazdów. Ustalenia w tym zakresie są konsekwencją właściwie zebranego i ocenianego materiału dowodowego, zaś sam wybór stawki został w należyty i przekonywujący sposób uzasadniony. Dokonując ustaleń w zakresie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów, w analogicznych sprawach i pokrywających się okresach Kolegium, w ślad za Starostą G. uznawało za zasadne przyjęcie stawek opłat za przechowywanie pojazdów wynikających z umów zawartych pomiędzy Z. S. a Starostą G. w okresie od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. – kiedy to wygasła ostatnia umowa, a następnie w dalszym okresie przechowywania pojazdu stawek ustalonych na podstawie umów zawieranych przez Starostę G. z innymi przedsiębiorcami, którym powierzono wykonywania zadań z zakresu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kolegium szczegółowo opisało jakie stawki obowiązywały w poszczególnych okresach obowiązywania kolejnych umów i zwróciło uwagę, że w wypadku wspomnianych stawek, w ślad za stanowiskiem organu I instancji zaprezentowanym w analogicznych sprawach, których przedmiotem było wynagrodzenie dozorcy z tytułu przechowywania pojazdów, umieszczonych i przechowywanych na parkingu Z. S. w latach 2003 – 2016 na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wydanej w trybie art. 130a ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w sprawach rozpatrywanych w trybie zażaleniowym przez Kolegium, organ ten uznał za słuszne twierdzenie, że skoro przedsiębiorca dobrowolnie, na zapytanie ofertowe przedstawił swoje ceny i zawarł umowę z organem, dokonał tym samym kalkulacji kosztów przechowywania pojazdów na parkingu a ceny te były dla przedsiębiorcy zadowalające. Przy obliczaniu tych kosztów za niedopuszczalne uznano jedynie naliczanie stawek od pierwszej doby parkowania przez kolejne lata obowiązywania umów. Pierwsza doba parkowania pojazdu rozpoczyna się bowiem w momencie przyjęcia pojazdu na parking strzeżony i jest naliczana jednokrotnie. Kolegium wyjaśniło, że w przypadku wynagrodzenia za okres poprzedzający dzień podpisania pierwszej umowy ze Starostą tj. dzień 21 sierpnia 2011 r., organy za zasadne uznały przyjęcie za właściwą kwoty, zbliżonej do kwoty wynikającej z umowy podpisanej z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. obowiązującej do dnia 31 marca 2009 r., jako że organ ten przed powierzeniem Staroście zadań wynikających z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym był podmiotem odpowiedzialnym za ponoszenie kosztów przechowywania pojazdów, które w wyniku nieodebrania z parkingu przez właściciela przechodziły na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Ponieważ kwota ustalona we wskazanej umowie z przedsiębiorcą wynosiła [...] zł, a następna podpisana już ze Starostą G. umowa ustalała kwotę [...]zł za dzień przechowywania pojazdu, za zasadne uznawano przyjęcie w okresie do 3 kwietnia 2010 r. – kwoty [...]zł, a następnie od 4 września 2010 r. – kwoty [...]zł za dzień parkowania, jako kwoty pośredniej tj. wyższej niż przyjętej w dobrowolnie podpisanej umowie z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego i niższej niż średnia kwota wynikająca z uchwały Rady Powiatu, obowiązująca właściciela pojazdu i stosowana jako kwota sankcyjna i dolegliwa – bez przekroczenia jednakże wysokości kwoty wynikającej z umowy z dnia 19 sierpnia 2011 r. Jako znane z urzędu, ustalone w analogicznych postępowaniach, a nadto wynikające z przedłożonych w sprawie dokumentów wskazano stawki obowiązujące na dzień wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, tj. wynikające z rozliczeń za parkowanie pojazdów stosowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., przyjęte na podstawie umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorcą z Komendą Wojewódzką Policji w S. (w wysokości [...] zł/dzień), z umowy Z. S. z Komendą Powiatową Policji w G. z dnia 12 czerwca 2002 r. ([...] zł/dzień), z umowy wymienionego z Komendą Wojewódzką Policji w S. obowiązującą od dnia 15 czerwca 2005 r. do 31 marca 2007 r. ([...] zł/dzień), z umowy wymienionego z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. w okresie od 1 kwietnia 2007 r. do 31 marca 2009 r. ([...] zł/dzień), w okresie od 1 kwietnia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r. oraz od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. – [...] zł/dzień, od 1 stycznia 2013 r. do 31 stycznia 2014 r. – [...] zł/dzień. W wypadku stawek przechowywania pojazdu od dnia 1 stycznia 2014 r., ustalenie spornego wynagrodzenia wymagało – w ocenie Kolegium – analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Uwzględniając powyższe kryterium, Kolegium uznało za uzasadnione przyjęcie jako podstawy ustalenia wynagrodzenia za okres przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia 1 do 31 stycznia 2014 r. stawki w wysokości [...] zł, albowiem w tym okresie czasu była ona nadal obowiązującą w stosunkach tego rodzaju, co wywieść należy z datowania zamiany stawki na [...] zł umową zawartą z G. I. od dnia 1 lutego 2014 r. Przyjmując tę konkretną stawkę, Kolegium miało na uwadze adekwatność tej usługi do świadczonej przez Z. S., ze względu na zakres terytorialny, porównywalny zakres obowiązków tych dwóch podmiotów wynikający z zawieranych umów, tego samego Zamawiającego (Starostę G.), który w uznaniu potrzeby zapewnienia ciągłości realizacji ustawowych obowiązków w zakresie przechowywania pojazdów usuniętych z dróg na terenie Powiatu G., realnie ocenił ofertę podmiotu, któremu zlecił wykonanie usługi przechowywania pojazdów, godząc się na wskazaną w umowie stawkę opłaty za dobę przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, definiując w § 1 powołanej umowy z dnia 16 stycznia 2014 r. jako usługę obejmującą: - przyjęcie pojazdu i pisemne zgłoszenie tego faktu Zamawiającemu, - ewidencjonowanie przyjętych pojazdów, - zabezpieczenie przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi motorowerów, motocykli i samochodów z uszkodzeniami powypadkowymi w garażu lub w przypadku zajętych stanowisk garażowych w inny odpowiedni sposób (np. zastosowanie odpowiedniej plandeki), - zabezpieczenie ładunku, jeśli znajduje się w pojeździe przed uszkodzeniem, zniszczeniem lub czynem zabronionym w czasie przechowywania, aż do momentu wydania pojazdu osobie uprawnionej, - ochronę i nadzorowanie pojazdów i ładunków, - wydanie pojazdu osobie uprawnionej. Podobny zakres obowiązków wynikał z umów Starosty [...] zawieranych z Z. S. (umowa z dnia 19 sierpnia 2011 r., z dnia 30 grudnia 2011 r., z dnia 31 stycznia 2013 r.), w których to obowiązek zabezpieczenia pojazdu przed szkodą lub kradzieżą zawarty był w postanowieniach wyłączających odpowiedzialność Zamawiającego za szkody w przechowywanych pojazdach i nałożonym obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia przez Wykonawcę zapewniającej pokrycie ewentualnych szkód w związku z wykonywaniem usług będących przedmiotem umowy. Porównywane umowy nie wskazywały na dodatkowe, szczególne obowiązki w zakresie przechowywania pojazdów, poza standardowym zapewnieniem odpowiedniego miejsca przechowywania, zabezpieczeniem przed uszkodzeniem i kradzieżą. Co istotne, w umowie z G. I., Starosta [...] zawarł w § 4 ust. 3 zastrzeżenie, że jeżeli Zamawiający zawierał z Wykonawcą uprzednio umowy dotyczące przechowywania pojazdów usuwanych w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy, do wynagrodzenia Wykonawcy w latach poprzedzających obowiązywanie niniejszej umowy, stosuje się stawki wynikające z odpowiednich okresów obowiązywania wskazanych umów. Kolegium ustaliło, że wcześniej zawierane przez Starostę [...] z G. I. umowy, których przedmiotem było przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w przypadkach określonych w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a to z dnia 30 grudnia 2011 r., następnie z dnia 25 stycznia 2013 r. wskazywały takie same stawki opłat za przechowywanie pojazdów, jak w umowach z Z. S.. Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy na tle powyższych ustaleń faktycznych, nie sposób przyjąć, aby wybór opisanych wyżej stawek, w tym także stawki za okres od dnia 1 lutego 2014 r. raził niedozwoloną dowolnością. Wybór ostatniej z wymienionych stawek niewątpliwie spełnia kryterium wynagrodzenia stosowanego przez innego przechowawcę na terenie Powiatu G. w analizowanym okresie. Mianowicie stawka taka określona została w umowie z dnia 16 stycznia 2014 r. zawartej pomiędzy Starostą G. a G. I. prowadzącym parking strzeżony dla pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1-2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przy czym zgodzić należy się z organem odwoławczym, że za takim wyborem przemawiały okoliczności towarzyszące przechowaniu, w tym zarówno porównywalny zakres obowiązków obu przechowawców wynikających z zawartych umów ze starostą, jak i miejsce ich wykonywania. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że na podstawie ww. umowy G. I. wykonuje działalność gospodarczą tożsamą rodzajowo jak i na rzecz tego samego podmiotu, tj. powiatu G. zaś postanowienia tych umów, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, nie przewidywały żadnych szczególnych obowiązków w zakresie przechowywania poza standardowym zapewnieniem odpowiedniego miejsca przechowywania oraz zabezpieczeniem przed uszkodzeniem i kradzieżą. Niewątpliwie stawki wynikające z umowy zawieranej przez Starostę z podmiotem prowadzącym analogiczną działalność gospodarczą w zakresie usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na terenie powiatu g., uznać należy za miarodajne dla ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru nad pojazdem w danych stosunkach panujących na rynku lokalnym i świadczy o prawidłowym zastosowaniu metody porównawczej. Powyższego stanowiska w żaden sposób nie podważył Prokurator, zaś ewentualna argumentacja wskazująca na konieczność stosowania stawek abonamentowych nie mogłaby odnieść zamierzonego skutku. Należy zgodzić się z Kolegium, że zmiana stawek w konkretnych umowach podyktowana była zmianą stawek na rynku tego rodzaju usług. Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że posłużenie się – przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia za dozór – stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny i w większym stopniu odpowiadający istocie tego wynagrodzenia, niż posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 1194/09 i z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. akt OSK 585/09). Stąd oparcie się przez organ na stawkach wynikających z konkretnych umów jako wartościach odnoszących się do wynagrodzenia obowiązującego w danych stosunkach o ściśle analogicznym przedmiocie i na identycznym terenie nie stanowi o naruszeniu prawa. Skoro w realiach niniejszej sprawy możliwe było oparcie się na takich stawkach, zaś brak jest jakichkolwiek przepisów nakazujących w tego typu przypadkach odstąpienie od opisanej wyżej reguły stosowania wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach oraz zastosowanie stawek abonamentowych, zatem nie sposób uznać argumentację organu za wadliwą. Przepis art. 102 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie określa żadnych kryteriów i zasad ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania. Stosownie do art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Niewątpliwie w przypadku, gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza jednostka wykonująca dozór pojazdów usuniętych z drogi, nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie (z uwagi na to, że w tym przypadku występuje stosunek administracyjnoprawny, a nie cywilny), a zatem odpowiednie zastosowanie art. 836 k.c. słusznie organ odniósł do zakresu, w którym stanowi on o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach. Z kolei wysokość wynagrodzenia przyjętego w stosunkach danego rodzaju oznacza, że wynagrodzenie za dozór pojazdów w trybie administracyjnym powinno zostać ustalone na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie i w miejscu, właściwym dla przechowawcy i dla rzeczy danego rodzaju, co wymaga uwzględnienia zarówno zakresu obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszących przechowaniu, jego warunków, wielkości składowanego przedmiotu i powierzchni niezbędnej do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości oraz czasu przechowywania. Udowodnienie tych kwestii należy do dozorcy, jednakże w przypadku ich niewykazania przez jednostkę wykonującą dozór, właściwych ustaleń w tej mierze dokonuje organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. W takiej sytuacji wiarygodność przyjętego wynagrodzenia uzależniona jest od właściwie przeprowadzonej analizy rynku w celu ustalenia poziomu stawek funkcjonujących w rozliczeniach z przechowawcami pojazdów w okresie sprawowanego dozoru, w tym odpowiedniego wyboru parkingów do porównania oraz od samej argumentacji przedstawionej przez organ. Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie m.in. w uzasadnieniach wyroków w sprawach o sygn. akt II SA/Sz 801/17 i II SA/Sz 48/18, zaś Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni podziela. Dla powyższego nie ma przy tym znaczenia ewentualne powoływanie się na orzeczenia Sądów wskazujące na potrzebę stosowania wspomnianych stawek abonamentowych – wydawane w innych sprawach, bowiem rozstrzygnięcia te były wydawane w innych realiach, z przywołaniem innych okoliczności, wobec czego nie sposób odnosić ich wprost do każdej tego typu sprawy bez uwzględnienia konkretnych okoliczności danej sprawy. W tym miejscu należy dodatkowo zaznaczyć, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie wymogi niezbędne do przyznania skarżącemu spornego wynagrodzenia. Pojazd został usunięty z drogi, zaś postanowieniem Sądu Rejonowego w G. I Wydział Cywilny, z dnia [...] r. orzeczono przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz Pojazdu G. (o czym była już mowa wcześniej). Zgodnie z treścią, przywoływanego przez skarżącego, art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Jednocześnie, w myśl § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. Nr 134, poz. 1133), w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, przesyła niezwłocznie odpowiednio do organu gminy lub właściwego miejscowo urzędu skarbowego kopię powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia (§ 7 ust. 3 rozporządzenia). Z kolei zgodnie z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Nie ulega wątpliwości, że cytowane powyżej przepisy wprowadzały obowiązek powiadomienia przez jednostkę prowadzącą parking strzeżony – podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu oraz właściwego urzędu skarbowego – o nieodebraniu pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy. Dołączona do akt administracyjnych dokumentacja dowodzi przy tym, że obowiązek ten został wypełniony. Co prawda w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 3 sierpnia 2016 r. wskazano, że Naczelnik ten nie został poinformowany o fakcie nieodebrania przedmiotowego pojazdu przez osobę uprawnioną ani też nie otrzymał kopii powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2002 r. (tj. powiadomienia, przesyłanego przez podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu – właściwemu urzędowi skarbowemu), jednakże z pisma Z. S. do "Komendy Powiatowej Policji w G." z dnia 21 lipca 2006 r. wynika, że dozorca poinformował wspomnianą Komendę o nieodebraniu przedmiotowego pojazdu z parkingu. Kopia pisma podpisanego przez Z. S. zawiera bowiem adnotacje wskazujące na to, że pismo wpłynęło do KPP G. w dniu 24 lipca 2006 r., a na odwrocie pisma zamieszczono wykaz pojazdów nieodebranych z parkingu, na którym znajdował się także pojazd marki [...] o nr rej. [...] W ocenie Sądu, opisane wyżej dokumenty pozwalają na stwierdzenie, że Z. S. z całą pewnością poinformował Komendę Powiatową Policji w G. o nieodebraniu z parkingu strzeżonego pojazdu o nr rej. [...] Z kolei zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 3 cytowanego rozporządzenia – podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 (tj. powiadomienia o niedobraniu pojazdu z parkingu wystosowanego przez jednostkę prowadzącą parking strzeżony), przesyła niezwłocznie do właściwego urzędu skarbowego kopię tego powiadomienia. Z uwagi na treść § 7 ust. 2 i ust. 3 wspominanego wyżej rozporządzenia wszczęcie postępowania o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa następowało zatem w przypadku otrzymania dokumentów opisanych w tych przepisach, w tym w szczególności w wypadku otrzymania od podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia. Z powyższego wynika, że samo powiadomienie przez Z. S. Urzędu o nieodebraniu pojazdu z parkingu strzeżonego nie zainicjowałoby postępowania o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, bowiem niezbędne do tego było przesłanie przez podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (w tym wypadku KPP w G.), powiadomienia właściciela pojazdu o wydaniu tejże dyspozycji wraz ze wskazaniem skutków nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy oraz z potwierdzeniem jego doręczenia. W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że wspomniane postępowanie nie zostało podjęte nie dlatego, że Z. S. nie dopełnił obowiązków wynikających z § 7 ust. 2 rozporządzenia lecz dlatego, że podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (który z całą pewnością otrzymał powiadomienie o nieodebraniu pojazdu z parkingu) nie przesłał stosownych dokumentów, o których mowa w § 7 ust. 3 tego rozporządzenia. Zdaniem Sądu, ewentualne niedopełnienie obowiązku wynikającego z cytowanych powyżej przepisów przez Komendę Powiatową Policji w G. nie może obciążać jednostki prowadzącej parking strzeżony. Dodać należy, na co wskazał także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 marca 2019 r., że podejmowane przez właściwe organy i sądy akty w toku postępowania karnego, względem pojazdu przechowywanego na parkingu strzeżonym, wyznaczonym przez starostę pozostają bez wpływu na sytuację podmiotu wyznaczonego, którego relacja w analizowanym procesie ukonstytuowana jest wyłącznie aktem wyznaczenia. Podobnie, nie może zmienić sytuacji tego podmiotu okoliczność, że w Sądzie Rejonowym w G. było prowadzone postępowanie w sprawie likwidacji niepodjętego depozytu. Podsumowując, zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem organ odwoławczy rozpoznał sprawę zgodnie z regułami Kodeksu postępowania administracyjnego. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego oraz procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.