II SA/Sz 277/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 grudnia 2013 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2013 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Sądu z dnia 14 października 2013 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Sądu z dnia 26 lipca 2013 r. wydanego w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 grudnia 2013 r. odmówił R. S. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2013 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Sądu z dnia 14 października 2013 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Sądu z dnia 26 lipca 2013 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r., które zostało wydane w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Odpis ww. postanowienia został doręczony pełnomocnikowi R. S. w dniu 10 stycznia 2014 r. oraz do wiadomości skarżącemu w dniu 24 stycznia 2014 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru orzeczenia (karta 529 akt). W dniu 31 stycznia 2014 r. R. S. złożył osobiście w biurze podawczym Sądu zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 31 grudnia 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia R. S. podał, że integralną tego wniosku są wszystkie dotychczas złożone przez niego pisma procesowe, w tym pismo z dnia 12 listopada 2013 r. o ograniczenie pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi "w celu umożliwienia mocodawcy wnoszenia środków odwoławczych na decyzje Sądu i Przewodniczącego w terminie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia Sąd w pierwszej kolejności bada, czy istniał powód do jego złożenia tzn. czy czynność w postępowaniu sądowym, której dotyczy, została dokonana z uchybieniem przewidzianego dla niej w ustawie terminu. W drugiej kolejności weryfikacji podlega wystąpienie podstaw do uwzględnienia żądania strony. Stosownie do art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia orzeczenia, które zażaleniu podlega. W myśl art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, należy dopełnić czynności, której strona nie dopełniła w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Zgodnie z zasadą obowiązującą w postępowaniu sadowym, wyrażoną w art. 67 § 5 P.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom. W konsekwencji powyżej zasady, od daty doręczenia pełnomocnikowi procesowemu pism procesowych rozpoczyna się bieg terminów do wniesienia środków zaskarżenia, zaś doręczenie stronie na jej żądanie, nie jest doręczeniem procesowym i nie wywołuje skutków procesowych, stan taki trwa do czasu poinformowania Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa (vide: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2008r. I FZ 504/08, opubl. w Lex nr 564251). W niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 19 października 2010 r. Sąd przyznał skarżącemu, na jego wniosek, prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Jak wynika z pisma z dnia 7 grudnia 2010 r. (k. 69 akt sądowych), Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej wyznaczył adwokata P. W., pełnomocnikiem z urzędu R. S. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 277/10. Konsekwencją ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika procesowego do występowania w jego imieniu w tej sprawie jest doręczanie wszelkich pism procesowych i sądowych oraz orzeczeń podjętych w sprawie wyznaczonemu pełnomocnikowi. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 10 stycznia 2014 r. doręczono pełnomocnikowi R. S. postanowienie Sądu z dnia 31 grudnia 2013 r. W tej sytuacji oczywistym jest, że wniesienie zażalenia przez R. S. w dniu 31 stycznia 2014 r. nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 194 § 2 P.p.s.a., gdyż termin do wniesienia tego zażalenia upłynął w dniu 17 stycznia 2014 r. Jednakże skarżący wraz z zażaleniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, a zatem należało ustalić, czy wniosek ten został złożony w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia R. S. odpisu postanowienia z dnia 31 grudnia 2013 r., które skarżący otrzymał do wiadomości w dniu 24 stycznia 2014 r. wraz z informacją, że bieg terminu do wniesienia zażalenia na doręczone postanowienie, liczony będzie od daty doręczenia tego orzeczenia pełnomocnikowi. Biorąc pod uwagę udokumentowaną w aktach sprawy okoliczność powzięcia przez skarżącego informacji o wydaniu kwestionowanego postanowienia oraz niezaistnienie okoliczności przeciwnych, należało przyjąć, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Dlatego też Sąd przystąpił do oceny podstaw wniosku R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Skarżący uzasadniając przedmiotowy wniosek powołał się na pisma, które dotychczas złożył do akt tej sprawy, a w szczególności powołał pismo z dnia 12 listopada 2013 r. o ograniczeniu pełnomocnictwa adwokatowi "w celu umożliwienia mocodawcy wnoszenia pism odwoławczych na decyzje Sądu i Przewodniczącego w terminie". W ślad za argumentacją prezentowaną w powołanym piśmie, przyczynami niezawinionego uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, są - według skarżącego - "niegodne zachowania adwokata (...), działanie na szkodę i krzywdę mocodawcy". Należy podkreślić, że skoro skarżącego reprezentuje pełnomocnik, to doręczeń wszystkich pism procesowych i orzeczeń sadowych dokonuje się ze skutkiem prawnym doręczenia temu pełnomocnikowi, do momentu wypowiedzenia pełnomocnictwa. Jest to konsekwencja założenia, że osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy. Skarżący może wprawdzie złożyć samodzielnie środek odwoławczy, lecz tylko w terminie, którego bieg wyznacza data doręczenia pełnomocnikowi kwestionowanego postanowienia. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku skarżącego. Powołana przez R. S. argumentacja, będąca w istocie opinią co do sposobu prowadzenia jego sprawy przez pełnomocnika nie stanowi o istnieniu okoliczności określonej w art. 87 § 2 P.p.s.a., od której zaistnienia uzależnione jest uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Wyznaczenie pełnomocnika przez korporację prawniczą i podjęcie przez niego czynności, stanowi wykonanie wydanego postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Strona ponosi konsekwencje czynności podejmowanych przez pełnomocnika w jej imieniu, jak i konsekwencje braku podjęcia tych czynności. Okoliczności związane z realizacją stosunku wewnętrznego pełnomocnictwa, to jest relacje między mocodawcą i pełnomocnikiem, pozostają bez wpływu na bieg terminów procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt FZ 218/10 opubl. w Lex nr 643227). Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 zdanie drugie w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak na wstępie.