II SA/Sz 279/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. W dniach [...] r. na podstawie upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przeprowadzono kontrolę w przedsiębiorstwie Usługi Transportowe J. R. z siedzibą w W. Zakres kontroli obejmował okres od dnia [...]r., a w jej trakcie stwierdzono naruszenia polegające na: skróceniu dziennego czasu odpoczynku, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy oraz nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. W wyniku powyższego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]r. nr [...] zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli, nałożył na J. R. prowadzącą działalności gospodarczą pod nazwą U. J. R., karę pieniężną w wysokości [...] zł za uchybienia w zakresie lp. 5.2.1; 5.2.2; 5.3.1, 5.3.2, 6.3.7, 6.3.9, 6.3.11, 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłową wykładnię przepisów art. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, - art. 107 § 3 Kpa poprzez oparcie decyzji na części materiału dowodowego, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez naruszenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy. Skarżąca odnosząc się do naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy wskazała, że organ dokonał błędnej interpretacji przepisów prawa, gdyż okresy wolne od pracy kierowcy przedsiębiorca ma udokumentować zaświadczeniem o nieprowadzeniu pojazdu (art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców) wyłącznie podczas kontroli drogowej, natomiast w toku kontroli w przedsiębiorstwie organ może ten fakt ustalić na podstawie innych dokumentów, a czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Nadto podniosła, że co do uchybienia l.p. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy organ powinien ustalić faktyczną aktywność kierowcy w oparciu o wszelką dokumentację okazaną do kontroli, a nie jedynie w oparciu o dane cyfrowe. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania J. R., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej powołał m.in. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 4 pkt 22, art. 5a, art.7a, art. 11, art. 14, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92 b, art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 6.3.7, lp. 6.3.9, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6-8, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 14, art. 15, art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 25, art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych, że kierowca: - G. R. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy w dniach:[...] r. o 1 - W. W. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy w dniach: [...] Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, a zatem kara za powyższe naruszenia (lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.) wynosi w łącznej wysokości [...] zł. Odnosząc się do naruszenia wskazanego pod lp. 5.3 załącznika nr 3 do ww. ustawy, organ po przytoczeniu treści art. 8 ust. 1-4 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 uznał za wykazane, że G. R. skrócił dzienny czas odpoczynku w dniach [...] natomiast kierowca W. W. skrócił dzienny czas odpoczynku w okresach[...] . Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że kara łączna w tym przypadku wynosi [...] zł. Zdaniem organu odwoławczego, w toku kontroli w przedsiębiorstwie stwierdzono bezspornie na podstawie okazanych wykresówek, że brak jest danych potwierdzających przebycie przez pojazd o nr rej. [...] w dniach [...], zaś przez pojazd o nr rej. [...] w dniach [...]km. Przedsiębiorca pomimo wezwania nie przedstawił innych wykresówek z ww. pojazdów uzasadniających przebycie wskazanych kilometrów, a nadto oświadczył, iż każdy w powyższych przebiegów zarejestrowany był na jednej wykresówce z jednego dnia, jednakże nie dysponuje takimi wykresówkami i nie jest znana przyczyna braku posiadania wskazanych dokumentów. Z kolei z analizy okazanych do kontroli danych cyfrowych dotyczących kierowcy W. W., wynika brak danych o okresach aktywności tegoż kierowcy w następujących dniach: [...]r. Również i w tym przypadku przedsiębiorca nie okazał wykresówek ani dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę w ww. dniach. Zgodnie z treścią lp. 6.3.7 załącznika do ustawy sankcjonującego nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, kara pieniężna za każdy dzień wynosi [...] zł, a skoro strona nie udokumentowała 7 dni, to organ I instancji słusznie wymierzył za to naruszenie karę w łącznej wysokości [...] zł. W ustosunkowaniu się do zarzutu odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż za wypełnienie przez przedsiębiorcę w czasie kontroli w przedsiębiorstwie obowiązku udokumentowania sczytania danych cyfrowych z karty kierowcy czy też okazania wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu należy uznać taką sytuację, gdy przedsiębiorca przedkłada inspektorom ITD stosowne dokumenty, pliki cyfrowe w terminie wyznaczonym przez kontrolujących. Okazanie przez przedsiębiorcę w późniejszym okresie niż termin wyznaczony przez inspektorów, w szczególności w toku postępowania administracyjnego prowadzonego po przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie, nie można uznać za realizację obowiązku w omawianym zakresie. Dokumentacja stwierdzająca powyższy fakt bowiem powinna znajdować się w siedzibie przedsiębiorstwa i być okazywana w każdym czasie i na każde żądanie kontrolujących inspektorów, a zgodnie z treścią lp. 6.3.7 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, kara nakładana jest za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Dalej organ podniósł, że materiał dowodowy potwierdza fakt naruszenia przez przedsiębiorcę obowiązku sczytywania danych cyfrowych z kart kierowców co 28 dni, skoro dane cyfrowe dotyczące G. R. pobrano [...]r., zaś W. W. [...] r. Za powyższe naruszenie stosownie do lp. 6.3.11 załącznika do ustawy nałożono karę w łącznej wysokości [...] zł. Według organu, przedsiębiorca zaniechał także systematycznego (co 90 dni) sczytywania danych z pojazdów o nr rej. [...] . Z wyjaśnień strony wynika, iż analiza struktury plików wskazuje, że zostały one odczytane kompletnie i zawierają prawidłowy podpis cyfrowy, zaś zarejestrowany brak aktywności we wskazanych pojazdach nie był znany kontrolowanemu podmiotowi. W dniu 12 stycznia 2015 r. strona przedstawiła plik cyfrowy z danymi z pojazdów wczytanymi w dniu 5 stycznia 2015 r., wobec czego organ I instancji słusznie przyjął wyjaśnienia strony i nie stwierdził naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych z tachografu cyfrowego. Przedsiębiorca nie przedstawił jednak dodatkowych plików potwierdzających wczytanie lub próbę wczytania danych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w ww. pojazdach w okresie kontroli tj. od dnia [...] r. Za datę wczytania danych trafnie uznano zatem, w przypadku pierwszego pojazdu dzień 16 czerwca 2014 r., a w przypadku drugiego dzień 28 czerwca 2014 r., co oznacza naruszenie obowiązku terminowego wczytywania danych z urządzenia rejestrującego (lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy), za które to kara wynosi w łącznej wysokości [...] zł. Następnie organ wskazując na treść lp. 6.3.9 załącznika do ustawy oraz art.15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 i art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 stwierdził, że przedsiębiorca nie okazał pełnych danych o okresach aktywności kierowcy G. R. za [...] dni i W. W. na [...] dni, jak i nie przedłożył wykresówek ani dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowców w tych dniach. Przy czym analizowano nie tylko dane cyfrowe zarejestrowane na karcie kierowcy ale także dane z pojazdów oraz inne dokumenty okazane do kontroli. Omawiane naruszenie faktycznie miało miejsce, a zatem kara pieniężna w łącznej wysokości [...] zł została naliczona zgodnie z przepisami prawa. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozważając możliwość zastosowania przepisów warunkujących zwolnienie przedsiębiorcy od odpowiedzialności wskazał, że dowody przedstawione przez stronę w toku postępowania oraz tezy zawarte w odwołaniu nie potwierdzają spełnienia przesłanek określonych w art. 92b i 92c ustawy. Nadto podkreślił, że organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. J. R. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie z uwagi na naruszenie: - przepisów prawa materialnego wobec wadliwego zastosowania ustawy o transporcie drogowym poprzez działanie organu w sposób przekraczający udzielone uprawnienia według art. 52 w zw. z art. 2 pkt 22 ustawy, - art. 6 Kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieobowiązujący przepis prawa, - art. 77 § 1 Kpa poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ nie miał uprawnienia do nakładania kar pieniężnych w oparciu o rozporządzenie 165/2014, gdyż w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym nie wymieniono przepisów ww. rozporządzenia. Nadto strona oświadczyła, że podtrzymuje w całości argumentację odwołania dotyczącą nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie kwestią sporną jest obciążenie skarżącej odpowiedzialnością finansową za ujawnione, w trakcie kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy, uchybienia przepisom regulującym wykonywanie przewozu drogowego. Zdaniem strony, organ II instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. Sąd nie podziela jednakże powyższego stanowiska, gdyż zaskarżona decyzja została wydana przy zastosowaniu właściwych norm prawnych, a nadto przy uwzględnieniu wymaganych w toku postępowania administracyjnego reguł zawartych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.- zwanej dalej K.p.a.). W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne znajdujące odzwierciedlenie w dowodach znajdujących się w aktach administracyjnych, potwierdzają ustalenia organu, że w okresie objętym kontrolą skarżąca będąca przedsiębiorcą dopuściła się licznych naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wbrew zarzutom skarżącej, w toku postępowania podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym prawidłowo zebrano jak i właściwie rozpatrzono cały materiał dowodowy. W szczególności zgromadzone dowody pozwalały na stwierdzenie, że skarżąca podczas kontroli w przedsiębiorstwie udostępniła niepełne dane o okresach aktywności kierowcy G. R. w zakresie [...] dni i W. W. co do 2 dni jak i nieokazała wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę W. W. za okres 4 dni (8-11 marca 2014 r.), czym dopuściła się naruszenia lp. 6.3.9 i 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2013 r., poz. 1414 ze zm. -zwanej dalej u.t.d.). Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, że to na skarżącej spoczywał obowiązek przechowywania w siedzibie przedsiębiorstwa dokumentacji pracowniczej i okazywania na żądanie podmiotów kontrolujących przestrzeganie przepisów dotyczących transportu drogowego, wykresówek, danych z karty kierowcy i z tachografu cyfrowego. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że odstępstwem od powyższego wymogu jest przedstawienie zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 października 2011 r, sygn. akt IV SA/Gl 33/11, lex 996958 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Po 934/11, lex nr 1191088). Zaświadczenie stanowi zasadniczy dowód potwierdzający fakt nieprowadzenia pojazdu, zaś jego okazanie, czy to w toku kontroli drogowej czy w toku kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa, przesądza o prawidłowym wywiązaniu się przez przedsiębiorcę z nałożonych przez ustawodawcę obowiązków. Stosownie bowiem do art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, w przypadku gdy kierowca: 1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby; 2) przebywał na urlopie wypoczynkowym; 3) miał czas wolny od pracy; 4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR; 5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu; 6) pozostawał w gotowości w rozumieniu art. 9 ust. 1. Jak wynika z powyższego przepisu fakt nieprowadzenia pojazdu, nie zawsze świadczy o tym, że kierowca miał czas wolny od pracy, ponieważ mógł on np. wykonywać inną pracę czy przebywać na zwolnieniu lekarskim. W związku z tym istotne znaczenie ma nie tylko właściwe udokumentowanie aktywności kierowcy, ale także jego nieaktywności. W przedmiotowej sprawie podmiot kontrolujący dwukrotnie wzywał skarżącą (tj. pismami z dnia 26 listopada 2014 r. oraz z dnia 18 grudnia 2014 r.) do przedłożenia m.in. wykresówek, danych cyfrowych oraz wydruków z kart kierowców i z tachografów cyfrowych jak i dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdów wszystkich kierowców. W ustalonym stanie faktycznym skarżąca powinna była zatem udostępnić, żądane dane i dokumenty, za wszystkie dni okresu objętego kontrolą a czego w sprawie - jak trafnie wywiódł organ dokonując analizy dowodów okazanych przez stronę - nie uczyniła. W tej sytuacji nie zachodziła zatem konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. Zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, zaś wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Ustawodawca w art. 4 pkt 22 lit.a u.t.d. wskazał, że użyte w ustawie określenie "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosownych w transporcie drogowym. Wprawdzie powyższe rozporządzenie przed dniem wydania zaskarżonej decyzji zostało uchylone przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., jednakże nie jest słuszna argumentacja skargi, że z uwagi na powyższą okoliczność, podjęcie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy nastąpiło z przekroczeniem przysługujących mu uprawnień oraz w oparciu o nieobowiązujący przepis prawa. Po pierwsze, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, czego nie dostrzega skarżąca, przywołał nie tylko art. 34 rozporządzenia 165/2014, lecz również art. 15 ust. 2 rozporządzenia 3821/85 stosownie do którego "Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.". Po drugie, co do zasady dla oceny wywiązania się podmiotu wykonującego transport drogowy z obowiązku wynikającego z przepisów unijnych, a odnoszącego się do kwestii użytkowania kart kierowcy i wykresówek, miarodajny był stan prawny z daty zdarzenia (tj. powstania deliktu administracyjnego). Skoro, zatem w okresie objętym kontrolą, tj. 18 grudnia 2013 r. - 18 grudnia 2014 r., rozporządzenie 3821/85 obowiązywało, to tym samym organy miały uprawnienie do zweryfikowania, czy przepisy w nim wskazane, nie zostały naruszone. Skład orzekający tutejszego Sądu w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1047/10, zgodnie z którym naruszenie prawa, jako delikt administracyjny, skutkuje bezpośrednio powstaniem materialnoprawnego stosunku administracyjnego między stroną, a organem administracji publicznej, który nawiązuje się z datą zaistnienia zdarzenia, który to moment określa treść obowiązku administracyjnego. Decyzja administracyjna, stanowiąca konsekwencję tego naruszenia, jedynie konkretyzuje stosunek administracyjnoprawny oraz potwierdza jego istnienie, określając wysokość sankcji za naruszenie określonego zakazu, wynikającego z przepisów prawa (por. uchwała NSA z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06, dostępna w Internecie). Po trzecie, art. 34 rozporządzenia 165/2014, który wszedł w życie 2 marca 2015 r. (art. 48), nie anulował obowiązku pełnego udokumentowania aktywności kierowcy, a wręcz przeciwnie stanowi jego kontynuację, gdyż w swojej treści jest zbieżny z art. 15 ust. 2 rozporządzenia 3821/85. Mianowicie również przewiduje, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Przy czym nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów, zaś wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Z rozporządzenia 165/2014 wynika wprost, że wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich (art. 48), zaś odesłania do uchylonego rozporządzenia 3821/85 uznaje się za odesłania do rozporządzenia 165/2014 (art. 47), co znajduje również zastosowanie w przypadku art. 4 pkt 22 u.t.d. Z kolei na mocy art. 46 w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wskazana przez stronę zmiana przepisów unijnych nie pozbawiła organu odwoławczego uprawnienia do orzekania w przedmiocie kary pieniężnej w zakresie naruszenia lp. 6.3.7 oraz 6.3.9 załącznika nr 3 do u.t.d., zaś powołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji zarówno przepisów rozporządzenia 165/2014 oraz rozporządzenia 3821/85, nie stanowi o naruszeniu prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego, czy przepisów postępowania administracyjnego, stanowiących podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.