II SA/Sz 285/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oddala skargę. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r., Komendant Wojewódzki Policji , działając na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 134 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.jedn. Dz. U. z 2011r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia nr [...] z dnia [..] r. Komendanta Powiatowego Policji , o uznaniu winnym asp. A. K., popełnienia zarzucanych czynów i ukaraniu karą dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obwinionego o to, że: 1. w okresie od [...] r. do [..] r. będąc zobowiązanym na podstawie indywidualnej karty opisu stanowiska pracy, jako Kierownik Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji , do sprawowania bieżącego i regularnego nadzoru nad policjantami Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w sposób nieprawidłowy sprawował czynności nadzorcze w sprawach oznaczonych [...] , prowadzonych przez bezpośrednio podległego mu policjanta mł. asp. M. K., oraz w sprawie oznaczonej L.dz. [...] prowadzonej przez bezpośrednio podległego mu policjanta sierż. W. W., co spowodowało nieuzasadnioną bezczynność i przewlekłość w prowadzonych postępowaniach przygotowawczych, brak czynności procesowych, oraz nieterminowe wykonanie lub nie wykonanie poleceń prokuratorów nadzorujących postępowania przygotowawcze w sprawach oznaczonych L.dz.[...] , przy czym postępowanie to stanowiło naruszenie dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 212 zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo - śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców; 2. w dniu [...] r. w sposób nieprawidłowy ocenił czynność wykonaną przez dyżurnego Komisariatu Policji , który za pomocą systemu KSIP dokonał elektronicznego przekazania materiałów sprawy KR [...] i nie spowodował sprostowania wskazanej powyżej czynności wykonanej przez dyżurnego, po czym przesłał akta sprawy do Komisariatu Policji, powołując się na właściwość miejscową popełnionego przestępstwa, ale jednostka ta okazała się niewłaściwą do prowadzenia czynności w sprawie, czym spowodował nieuzasadnioną bezczynność w niniejszej sprawie i tym samym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 5 ust. 2 zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców; 3. w dniu [...] r. prowadząc czynności w sprawie KR[...] , nie wykonał polecenia wydanego przez kom. S. C. - Komendanta Komisariatu Policji , polegającego na konieczności przeprowadzenia czynności sprawdzających w trybie art. 307 § 1 k. p. k. i przesłał sprawę do Komisariatu Policji , który okazał się niewłaściwy do prowadzenia sprawy, czym spowodował nieuzasadnioną bezczynność w sprawie i tym samym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; 4. w okresie od [...] r. oraz w okresie od [...] r. nie wykonał polecenia wydanego przez kom. S. C. - Komendanta Komisariatu Policji , polegającego na konieczności analizy i przydzielenia do realizacji innym policjantom dochodzeń, które prowadził nieobecny z powodu urlopu, mł. asp. M. K., czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; 5. w okresie od [...] r. w sposób nieprawidłowy przechowywał akta dochodzeń pozostawiając je na podłodze oraz na szafce w pomieszczeniu służbowym numer [...] w Komisariacie Policji , czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji; 6. w okresie: - od [...] w sprawie L.dz.[...] , - od [..] r. w sprawie L.dz.[...] , - od [..] r. do dnia [...] r. w sprawie L.dz.[..] , nie wykonał poleceń wydanych pisemnie w kartach nadzoru przez bezpośredniego przełożonego, asp. sztab. J. S. - Zastępcę Komendanta Komisariatu Policji , polegających na konieczności pisemnego ustosunkowania się do stwierdzonych nieprawidłowości oraz informowania o wykonaniu zlecanych czynności w sprawach, jak też nie powiadomił przełożonego o braku możliwości realizacji poleceń, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 13 ust. 2 zarządzenia nr 13 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji; - utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej zarzutów nr 1, 3, 5 oraz 6 i w tym zakresie wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; - uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej zarzutów oznaczonych jako nr 2 i 4 i w tej części uniewinnił obwinionego. W uzasadnieniu organ przedstawił bardzo szczegółowo dotychczasowy tok postępowania i równie szczegółowo odniósł się do podniesionych przez stronę w odwołaniu zarzutów, stwierdzając, iż przełożony dyscyplinarny uznał, że wina obwinionego nie budzi wątpliwości. Zgodnie z § 212 zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców, kierownicy komórek organizacyjnych odpowiedzialnych za policjantów prowadzących czynności dochodzeniowo - śledcze zobowiązani są między innymi do właściwego koordynowania działań podległych sobie policjantów, egzekwowania na bieżąco usuwania nieprawidłowości w prowadzonych postępowaniach przygotowawczych oraz egzekwowania zaplanowanych czynności i poleceń, zarówno przełożonych jak i prokuratorów. W powyżej wskazanych sprawach, zdaniem Komendanta Powiatowego Policji , sposób pełnienia nadzoru przez obwinionego należy uznać za nieprawidłowy i niewystarczający. Sporządzane przez A. K. karty nadzoru do prowadzonych przez podległych mu policjantów postępowań zawierały polecenia, które obwiniony wydawał z chwilą ich sporządzenia, nie dokonywał natomiast wpisów w toku prowadzonych postępowań. Zdaniem przełożonego dyscyplinarnego nie ma znaczenia w tym wypadku czy poddane kontroli sprawy były prowadzone od miesiąca czy od trzech miesięcy. W żadnym przypadku we wskazanych powyżej sprawach nie ujawniono kolejnych wpisów A. K. za wyjątkiem dokonanych po przydzieleniu sprawy. Z wyjaśnień obwinionego oraz zeznań świadków wynika, że obwiniony miał w zwyczaju wydawanie poleceń w formie zapisów na małych karteczkach dopinanych do akt sprawy, które nie zdawały egzaminu, ponieważ trudno było egzekwować wykonanie polecenia w momencie kiedy nie zostało ono we właściwy sposób udokumentowane w karcie nadzoru prowadzonego postępowania. Organ wskazał, że nieprawidłowości w sprawowanym przez obwinionego nadzorze, zostały ujawnione nie tylko przez Zastępcę Komendanta Komisariatu Policji J. S., ale również przez nadzorujących postępowania prokuratorów, którzy dali temu wyraz w pismach kierowanych do Komisariatu Policji . Z zeznań przesłuchanego w charakterze świadka, J. S. wynika, że obwiniony ignorował zarówno jego, jak i "prokuratorskie" uwagi i polecenia dotyczące sposobu prowadzenia postępowań oraz wykonywanych czynności i nadal postępował w nieprawidłowy sposób. Zgromadzony materiał dowodowy W., że brak właściwego nadzoru A. K. nad prowadzonymi postępowaniami skutkował brakiem rytmiki, nieterminowym wykonywaniem czynności, a także nieprzestrzeganiem terminów procesowych w prowadzonych postępowaniach przygotowawczych. Ponadto przesłuchany w charakterze świadka Komendant Komisariatu Policji S. C. zeznał, że w jego ocenie obwiniony wielokrotnie wykazywał się niekompetencją oraz niewłaściwie wykonywał obowiązki służbowe, a także wprowadzał w błąd przełożonych. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że odnosząc się do treści zarzutu nr 1 w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego obwiniony w dniu [...] r. złożył obszerne wyjaśnienia, w których stwierdził, że nie precyzuje on dokładnie, jakiego rodzaju nieprawidłowości w nadzorze nad mł. asp. M. K. i sierż. W. W. miał się dopuścić oraz nie wyjaśnia, w czym miała się przejawiać nieuzasadniona bezczynność i przewlekłość w nadzorowanych przez niego sprawach. Ponadto w treści zarzutu nie określono, w jakich postępowaniach przygotowawczych nastąpiły zarzucane mu uchybienia. A. K. przytoczył dane liczbowe dotyczące obciążenia pracą w [...] r. sierż. W. W., mł. asp. M. K., swoje oraz całego Referatu Kryminalnego. Podał także dane dotyczące pełnionych dyżurów zdarzeniowych oraz udziału podległych sobie policjantów w różnego rodzaju akcjach, a także wskazał na okresy, w których policjanci nie byli obecni w pracy z powodu choroby lub w związku z pobytem na urlopie wypoczynkowym. A. K. wskazał również na fakt, iż P. W., P. B., W. W. i M. P. złożyli raporty, w których zgłosili przełożonemu, że są nadmiernie obciążeni pracą, jednak pozostały one bez odpowiedzi ze strony Komendanta Komisariatu Policji . Pomimo tego Referat Kryminalny w [...] r. wykonał miernik zaległości i wykrywalności. Z wyjaśnień obwinionego wynika, że w [...] r. Komendant Powiatowy Policji podinsp. A. Z. skontrolował kilkanaście spraw, wśród których znajdowały się m. in. sprawy sierż. W. W., wskazując na stwierdzone w nich uchybienia. Zdaniem obwinionego, do ich powstania doszło w związku z dużą intensywnością wykonywanej pracy pod koniec [...] r. Obwiniony przyznał, że Komendant zwrócił mu uwagę na konieczność wzmożenia nadzoru nad pracą podległych policjantów. Odnosząc się natomiast do pracy mł. asp. M. K. obwiniony wyjaśnił, że w [...] r. policjant ten wrócił z długotrwałego zwolnienia lekarskiego, a w lutym udał się na zaległy urlop wypoczynkowy. A. K. stwierdził, że wielokrotnie prowadził rozmowy w policjantem w celu podniesienia jakości jego pracy, ale bez rezultatu. W [..] r. Z-ca Komendanta Komisariatu Policji dokonał kontroli spraw mł. asp. M. K., a następnie przekazał akta obwinionemu, który zaczął przygotowywać je do rozdania innym policjantom Referatu Kryminalnego KP . Przedmiotowe sprawy obwiniony poddał kontroli i weryfikacji. Na okładkach przypiął kartkę z odręcznymi zapiskami co należy w danej sprawie zrobić, a ponadto sam wypisywał postanowienia o przedstawieniu zarzutów, karty karne, wzywał świadków w celu przyspieszenia czynności i ułatwienia pracy policjantom, otrzymującym dane postępowanie do prowadzenia. Nie pisał tych poleceń w kartach nadzoru ale indywidualnie do każdej sprawy, co należało traktować jako jego polecenia. Poza tym przeprowadził dwie duże weryfikacje dla Wydziału Wywiadu Kryminalnego KWP . W ocenie organu odwoławczego wina obwinionego zakresie opisanym w zarzucie nr 1 jest bezsporna. W pełni należy podzielić stanowisko organu pierwszoinstancyjnego, iż A. K. nie sprawował należytego nadzoru nad prowadzonymi przez podległych sobie policjantów postępowaniami określonymi w zarzucie nr 1, do czego był zobowiązany na podstawie karty opisu stanowiska pracy oraz § 212 zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo - śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców, stanowiącego w ust.1, że kierownicy jednostek Policji oraz komórek dochodzeniowo-śledczych, a także innych komórek służby kryminalnej, służby śledczej lub służby prewencyjnej, albo właściwych do spraw wewnętrznych, jeżeli w tych jednostkach Policji lub w tych komórkach prowadzone są postępowania, odpowiedzialni są za ujawnianie przestępstw i czynów karalnych, wykrywanie ich sprawców w drodze czynności, a także za praworządne i legalne działania w toku postępowania. Natomiast z katalogu otwartego zawartego w ust. 3 tego przepisu wynika, iż kierownicy komórek, o których mowa w ust. 1, obowiązani są w szczególności do: - równomiernego, adekwatnego do umiejętności, obciążania pracą policjantów prowadzących postępowanie; - udzielania bezpośredniej pomocy w określaniu kierunków czynności i wynikających z nich przedsięwzięć, zwłaszcza we wstępnej fazie postępowania; - okresowych ocen prowadzonych postępowań, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju i czasu podjęcia czynności wykrywczych oraz ich skuteczności, systematyczności i zgodności z obowiązującymi przepisami; - okresowych ocen stanu zaległości postępowań; - udziału w dokonywaniu ważniejszych lub trudniejszych czynności; - koordynowania działań dochodzeniowo-śledczych i operacyjno - rozpoznawczych; - racjonalnego wykorzystywania sił i środków techniczno - kryminalistycznych; - doskonalenia umiejętności policjantów w zakresie praktycznego rozwiązywania problemów wyłaniających się w toku postępowania; - egzekwowania bieżącego usuwania nieprawidłowości w postępowaniu; - okresowego rozliczania policjantów z dokonanych czynności związanych z pozytywnym wskazaniem systemu AFIS lub pozytywnym porównaniem kodu genetycznego, uzyskanych w trybie przepisów zarządzenia, o którym mowa w § 74 ust. 5 oraz pozytywnym wskazaniem lub porównaniem innych centralnych kryminalistycznych baz danych; - egzekwowania zaplanowanych czynności i poleceń. Z powyższego wynika, że obwiniony w szczególności miał obowiązek okresowych ocen prowadzonych postępowań, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju i czasu podjęcia czynności wykrywczych oraz ich skuteczności, systematyczności i zgodności z obowiązującymi przepisami. Jednak, jak wynika z materiałów zgromadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym, nie realizował on podstawowych czynności nadzorczych. Zaniedbanie to spowodowało nieuzasadnione okresy bezczynności w prowadzonych przez podległych mu policjantów postępowaniach oraz nieterminowe wykonywanie lub nie wykonywanie poleceń prokuratorów zlecających czynności do nadzorowanych przez niego spraw. Odnosząc się do zarzutu oznaczonego jako nr 2, w którym stwierdzono, że obwiniony w dniu [...] r. w sposób nieprawidłowy dokonał oceny czynności wykonanej przez dyżurnego Komisariatu Policji , który za pomocą systemów elektronicznych przekazał materiały sprawy KR [...] do Komisariatu Policji [...] , zgodnie z miejscem usiłowania popełnienia czynu zabronionego, organ odwoławczy stwierdził, że wina A. K. w tym zakresie nie jest jednoznaczna. Zdaniem przełożonego dyscyplinarnego A. K., po zapoznaniu się z przedmiotowymi materiałami, winien spowodować sprostowanie czynności wykonanej przez dyżurnego i doprowadzić do tego, aby sprawa była prowadzona przez Komisariat Policji . Obwiniony natomiast przesłał akta sprawy KR [...] , dotyczące usiłowania kradzieży pieniędzy z konta do Komisariatu Policji [...] , powołując się na właściwość miejscową. Komisariat Policji [...] odesłał sprawę do KP [...] uznając swoją niewłaściwość do prowadzenia sprawy, ponieważ zgodnie § 5 ust. 2 zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia23 grudnia 2004r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo - śledczych przez służby policyjne wyznaczonee do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców, jeżeli nie można ustalić miejsca popełnienia przestępstwa, jednostkę właściwą do prowadzenia postępowania określa się stosując odpowiednio przepis art. 32 § 1 k.p.k. Elektroniczne przekazanie materiałów przez dyżurnego KP do KP [...] , w ocenie przełożonego dyscyplinarnego, nie ma znaczenia, ponieważ A. K. jako Kierownik Referatu Kryminalnego winien dokonać właściwej oceny przekazanych mu materiałów i nie przesyłać ich do innej jednostki. Zdaniem organu odwoławczego sierż. szt. M. M., pełniący służbę w dniu [...] r. na stanowisku dyżurnego Komisariatu Policji , błędnie ocenił sytuację i uznał, że miejscem usiłowania popełnienia przestępstwa jest bankomat znajdujący się [...] . Dlatego też przekazał elektronicznie zdarzenie do KP [...] . Stwierdzono także, że dekretacja Komendanta KP S. C. z dnia [...] r., przydzielająca materiały do realizacji przez Referat Kryminalny, nie zawierała konkretnych poleceń co do dalszego toku postępowania w sprawie. Bezspornym jest fakt przesłania przez obwinionego oryginałów do Komisariatu Policji [...] , o czym świadczy pismo przewodnie z dnia [...] r. Ponadto na obwinionym jako Kierowniku Referatu Kryminalnego spoczywał obowiązek kierowania pracą pionu kryminalnego i w ramach tego dbanie o przestrzeganie przepisów kodeksu postępowania karnego oraz innych aktów prawnych regulujących zadania i pracę policjantów pionu dochodzeniowo - śledczego i kryminalnego. W oparciu o stosowne przepisy winien on dokonać analizy przydzielonych przez Komendanta materiałów KR [...] i sprostować błąd dyżurnego, który nie wziął pod uwagę, że próba wypłacenia pieniędzy z konta zgłaszającej mogła być konsekwencją innego przestępczego działania polegającego na wejściu w posiadanie karty kredytowej osoby zgłaszającej lub skopiowania jej danych. Zgodnie z zakresem obowiązków, to obwiniony sporządza karty nadzoru w przydzielonych postępowaniach, które winny być opracowane w oparciu o wcześniejszą analizę materiałów. Podejmując decyzję o przekazaniu materiałów do KP [...] A. K. nie wykazał należytej staranności w realizacji swoich zadań służbowych. Niemniej błędne elektroniczne przekazanie materiałów przez dyżurnego Komisariatu Policji do Komisariatu Policji [...] oraz dekretacja komendanta komisariatu mogła wprowadzić w błąd obwinionego, konsekwencją czego było przesłanie materiałów do jednostki Policji [...] . Z uwagi na te ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że A. K.i nie można przypisać winy i od tego zarzutu powinien być uniewinniony. Odnośnie zarzutu nr 3 organ odwoławczy stwierdził, że wina obwinionego w tym zakresie została udowodniona. Ze zgromadzonych materiałów jednoznacznie wynika, że A. K. nie zrealizował pisemnego polecenia wydanego przez Komendanta Komisariatu Policji S. C., dotyczącego przeprowadzeniu czynności sprawdzających w trybie art. 307 kpk do sprawy KR [...] . Stosowny zapis przełożonego widnieje na notatce urzędowej z dnia [...] r., a ponadto okoliczność ta znalazła również odzwierciedlenie w protokole zeznania kom. S. C. z dnia [..] r.: " ... Wydałem wtedy polecenie przeprowadzenia czynności sprawdzających w trybie art. 307 kpk. Polecenie było pisemne w dniu [...] r. Tego samego dnia A. K. uznał się za nie właściwego do prowadzenia tego postępowania i przesłał sprawę do KP [...] ". Obwiniony przesłał materiały do Komisariatu Policji[...] , powołując się na właściwość miejsca ujawnienia przestępstwa (pismo przewodnie z dnia [...] r. zostało podpisane przez obwinionego). Składając w sprawie wyjaśnienia w dniu [...] r. A. K. stwierdził, że przedmiotowe materiały przekazał do KP [...] zgodnie z właściwością ujawnionego przez pokrzywdzonego miejsca przestępstwa. Z Komisariatu Policji [...] materiały przesłano do Komendy Miejskiej Policji , a w dniu [...] r. przekazano do Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego KWP w celu rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego. Zastępca Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo – Śledczego KWP za pismem z dnia [...] r. przesłał sprawę KR [...] do Komendy Powiatowej Policji wskazując, iż Komisariat Policji bezpodstawnie uznał się za niewłaściwy miejscowo do prowadzenia przedmiotowego postępowania. W powyższym piśmie wskazano, że materiały w żadnym wypadku nie mogły stanowić podstawy do podjęcia decyzji o przekazaniu sprawy do KP Pogodno, ponieważ o właściwości miejscowej w tym przypadku rozstrzyga dyspozycja art. 32 § 1 kpk. stanowiący, że właściwą miejscowo do prowadzenia sprawy jest jednostka Policji na terenie której ujawniono przestępstwo. Zastępca Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego KWP wskazał również, że właściwą miejscowo do prowadzenia czynności jest jednostka Policji, na terenie której ujawniono przestępstwo, przy czym przez ujawnienie przestępstwa należy rozumieć powzięcie wiadomości przez organ ścigania w zakresie umożliwiającym wszczęcie postępowania przygotowawczego. W świetle zarzutu nr 3 przedstawionego asp. A. K. sprawa ustalenia właściwej miejscowo jednostki Policji do prowadzenia sprawy KR-[...] jest drugorzędna, ponieważ zarzut dotyczy niewykonania polecenia przełożonego. W momencie gdy obwiniony uznał, że Komisariat Policji nie jest właściwy do prowadzenia czynności w wymienionej sprawie - winien o powyższym zawiadomić przełożonego i dążyć do modyfikacji polecenia (§ 13 ust. 6 zarządzenia Nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji). Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że asp. A. K. nie wykonał powyższej czynności. Na jego niekorzyść świadczy również fakt, iż w trakcie wyjaśnień w dniu [...] r. opisał okoliczności, które przesądzają o słuszności jego decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, iż na piśmie przewodnim z dnia [...] r. do L.dz. KR [...] widnieje pieczęć i podpis obwinionego, wina asp. A. K. w odnośnym zakresie nie budzi wątpliwości. Zarzut oznaczony jako nr 4 dotyczy niewykonania polecenia wydanego przez Komendanta Komisariatu Policji kom. S. C., dotyczącego poddania analizie i rozdzielenia do realizacji innym policjantom dochodzeń prowadzonych przez przebywającego na urlopie mł. asp. M. K.. Powyższego przewinienia asp. A. K. miał się dopuścić w okresie od [...] r. oraz w okresie [...] r. (w międzyczasie przebywał na urlopie wypoczynkowym). Z treści zeznań kom. S. C. z dnia [..] r. wynika, iż około [...] r. wydał obwinionemu polecenie, aby dokonał analizy spraw przydzielonych mł. asp. M. K., przedstawił mu pisemne wnioski z analizy materiałów, a następnie rozdał sprawy do prowadzenia innym policjantom. Z zeznań komendanta wynika, że asp. A.K. nie zrealizował jego polecenia, nie zameldował też o braku możliwości wykonania polecenia. Ponadto kom. S. C. zeznał, że wielokrotnie zwracał uwagę obwinionemu (również przed [...] r.) na konieczność rozliczenia każdego policjanta z przydzielonych spraw, przed urlopem wypoczynkowym. Sprawy prowadzone przez mł. asp. M. K. ujawniono w pokoju obwinionego podczas komisyjnego otwarcia w dniu [...] r. A. K., jako kierownik Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji , zgodnie z kartą opisem stanowiska pracy odpowiadał za terminowość i jakość prowadzonych przez podległych sobie policjantów postępowań przygotowawczych. W związku z powyższym - jako bezpośredni przełożony M. K. - winien był przekazać jego sprawy do dalszego prowadzenia innym policjantom, aby w ten sposób nie dopuścić do powstania nieuzasadnionych bezczynności w postępowaniach przygotowawczych. Z materiałów postępowania dyscyplinarnego wynika, że tego nie zrobił. Odnosząc się jednak bezpośrednio do treści przedstawionego obwinionemu zarzutu należy zauważyć, że dotyczy on niewykonania polecenia przełożonego w zakresie poddania analizie materiałów przydzielonych do prowadzenia temu funkcjonariuszowi, który od [...] r. przebywał na urlopie oraz przydzielenia ich innym funkcjonariuszom. Polecenie takie miał wydać Komendant Komisariatu Policji S. C. (wynika to z jego zeznań dnia [..] r.). W swoich wyjaśnieniach z dnia [...] r. A. K. kategorycznie zaprzeczał, aby takie polecenie zostało mu wydane. Stwierdził, że w dniu [...] r. z pokoju służbowego zajmowanego przez mł. asp. M. K. odebrał pozostawione przez niego sprawy, które były przygotowane do wysłania, ale okazało się, że nie zostały one opisane przez policjanta w ten sposób, jak obwiniony od niego żądał. Nie ulega wątpliwości, że asp. A. K. winien był przekazać sprawy po mł. asp. M. K. innym policjantom, a czynność tę poprzedzić analizą postępowań i dokonaniem stosownych zapisów w kartach nadzoru. Niemniej analiza materiałów postępowania dyscyplinarnego nie potwierdziła jednoznacznie, aby takie polecenie zostało wydane. Przełożony dyscyplinarny wydając orzeczenie oparł się jedynie na zeznaniach Komendanta Komisariatu Policji . Biorąc pod uwagę fakt, iż asp. A. K. stanowczo zaprzeczył, aby takie polecenie otrzymał oraz wobec braku innych dowodów na to, że polecenie takie zostało wydane, organ instancji uznaje, że należy zastosować art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, który stanowi, że wszystkie niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Dlatego też w przedmiotowym zakresie należy wymienionego uniewinnić. W odniesieniu do zarzutu opisanego w punkcie 5 Komendant Powiatowy Policji uznał, iż przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne jednoznacznie wykazało, że asp. A. K. od dnia [...] r. w sposób nieprawidłowy przechowywał akta dochodzeń, pozostawiając je na podłodze oraz na szafce w przydzielonym pomieszczeniu służbowym numer 20 w Komisariacie Policji . Powyższy fakt potwierdzają ustalenia dokonane na podstawie analizy dokumentacji oraz zeznania świadków: kom. S. C., asp. sztab. J. S. oraz sierż. sztab. D. K.. Zgodnie z "Polityką bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych w Komendzie Powiatowej Policji [...] i Komisariacie Policji ", zatwierdzoną przez Komendanta Powiatowego Policji [...] dnia [...] r., z którym to dokumentem obwiniony zapoznał się [...] r., zbiory danych osobowych (w tym wypadku zbiory danych gromadzone ramach postępowań przygotowawczych) przetwarzane w systemie tradycyjnym, przechowywane są w szafie metalowej, zamykanej na klucz, plombowanej po godzinach pracy. W odwołaniu od orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji obwiniony stwierdza, że akta oraz wszelkie inne materiały związane z pracą Referatu Kryminalnego zawsze przechowywał w służbowej szafie pancernej w pomieszczeniu nr [...] , zamykanej na klucz i opatrzonej referentką. W związku z jego nieobecnością w pracy spowodowaną wypadkiem w miejscu zamieszkania, na prośbę sierż. szt. D. K., stawił się w jednostce w celu przekazania mu pokoju służbowego. Będąc w jednostce przekazał wymienionemu sprawy mł. asp. M. K. oraz poinformował, co jest w nich do zrobienia w sprawach. Akta zostały posegregowane i opisane na kartkach, co należy jeszcze w nich wykonać. Podczas przekazywania spraw sierż. szt. D. K. miał oświadczyć, że nie interesuje go ten problem, nich inni się tym martwią. Obwiniony twierdzi, że zostawił D. K. sprawy oraz inne materiały, aby zapoznał się z nimi, następnie zamknął szafę oraz drzwi wejściowe do pokoju na klucz i opatrzył je referentką. Klucz do pokoju oraz szafy zabrał ze sobą, natomiast drugi komplet znajdował się w pomieszczeniu dyżurnego jednostki. Zdaniem A. K., sierż. szt. D. K. wiedział, że jako zastępującemu, pozostawiono mu do dyspozycji pokój wraz z całą zawartością. Po zapoznaniu się z całością zgromadzonych materiałów stwierdzono, że wina obwinionego dotycząca niewłaściwego przechowywania akt postępowań w okresie od [...] r. w zajmowanym przez niego pokoju służbowym nr [...] w Komisariacie Policji jest bezsporna. Powyższy fakt ujawniony został podczas komisyjnego otwarcia pokoju nr [...] w dniu [...] r. (komisja w składzie kom. S. C. Komendant Komisariatu Policji , asp. szt. J. S. - Zastępca Komendanta Komisariatu Policji , st. asp. E. S. oraz sierż. szt. D. K.). W pokoju zajmowanym przez obwinionego ujawniono porozkładaną ma podłodze, biurku oraz szafce dokumentacje służbową. Powyższe zostało odnotowane w protokole komisyjnego otwarcia pokoju nr [...] (sporządzono także dokumentację fotograficzną). Osoby uczestniczące w komisyjnym otwarciu pokoju asp. A. K. potwierdziły również te okoliczności w złożonych zeznaniach. Fakt nie zabezpieczenia akt w metalowej szafie potwierdza również sam obwiniony, który podczas wyjaśnień w dniu [...] r. oświadczył, że w pracy był w dniu [...] r. między godziną [...] i ze swojej szafy służbowej wyciągnął akta, posegregował je i poukładał. Następnie zamknął pokój i wyszedł z komisariatu. Osobną kwestię stanowi powód, dla którego obwiniony, pomimo zwolnienia lekarskiego, pojawił się w komisariacie i pozostawił w swoim pokoju niezabezpieczoną dokumentację służbową. Asp. A. K. wyjaśnił, że w dniu [...] r. skontaktował się z nim telefonicznie sierż. szt. D. K., który zapytał go, czy będzie mógł przyjechać do jednostki i przekazać mu sprawy. Obwiniony oświadczył, że może być w komisariacie między godz.[...] . Będąc na miejscu, z szafy metalowej znajdującej się w zajmowanym przez siebie pokoju wyjął i posegregował sprawy, a następnie przekazał sierż.- szt. D. K. informację, z której wnikało, że każda ze spraw jest opisana oraz poinformował co należy jeszcze zrobić. Przesłuchany na tą okoliczność D. K. wyjaśnił, że w dniu [...] r. nie przejmował od obwinionego żadnych spraw oraz nie kwitował ich odbioru. W związku z tym organ II instancji uznał, że wina obwinionego w zakresie przechowywania dokumentacji niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie uregulowaniu, nie budzi wątpliwości. W zarzucie oznaczonym nr [...] A. K. obwiniono o to, że w okresie od [...] r. w trzech sprawach nie wykonał pisemnych poleceń wydanych w kartach nadzoru przez bezpośredniego przełożonego asp. sztab. J. S. - Zastępcę Komendanta Komisariatu Policji , dotyczących ustosunkowania się do stwierdzonych przez niego nieprawidłowości. Z materiału dowodowego jednoznacznie wnyka, że asp. A. K. nie ustosunkował się pisemnie do stwierdzonych nieprawidłowości oraz nie poinformował o wykonaniu zleconych czynności w sprawach [...] . Ustalenia te znajdują odzwierciedlenie w kartach nadzoru tych postępowań oraz w zeznaniach świadka J. S.. Po przedstawieniu powyższych zarzutów organ odwoławczy szczegółowo omówił zarzuty podniesione przez A. K. i obszernie odniósł się do ich treści. W konsekwencji organ stwierdził, że udowodnione zostały A. K. czyny opisane w zarzucie nr 1,3,5 oraz 6. Natomiast co do zarzutów nr 2 i 4 organ uznał, że brak podstaw do uznania A. K. winnym naruszenia dyscypliny służbowej. Odnosząc się do wymierzonej kary organ odwoławczy stwierdził, że kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku wydaje się adekwatna do charakteru i rodzaju, a także liczby popełnionych przewinień. Jest to druga kara z katalogu kar - co do surowości, którą można wymierzyć policjantowi pełniącemu służbę w systemie nieskoszarowanym. Ponadto koresponduje ona z opinią przełożonych na temat sposobu wywiązywania się obwinionego z przydzielonych zadań i obowiązków służbowych, a także uwzględnia okoliczności obciążające -zaniedbania w nadzorze kierowniczym. Nie ulega wątpliwości, że kierownik Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji winien dawać swoim podwładnym przykład kompetencji i systematyczności w realizacji zadań. Wymierzenie kary nagany byłoby jednak niezasadne z uwagi na liczbę popełnionych przewinień oraz status służbowy obwinionego, który jako kierownik referatu powinien dawać szczególny przykład swoim podwładnym. Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną. Od powyższego orzeczenia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A. K. zarzucając popełnienie przez organ, w trakcie postępowania, licznych błędów proceduralnych i formalnych. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania Zdaniem skarżącego wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wynikało z chęci odsunięcia go przez przełożonych z zajmowanego stanowiska. Jak podkreślił do przedstawionych mu w dniu [...] r. zarzutów nie przyznał się i złożył obszerne wyjaśnienia. Wszystkie zarzuty były błędnie merytorycznie i formalnie, mylono zdarzenia, okoliczności, podano błędne daty oraz numery spraw lub ich w ogóle nie podano. W ocenie skarżącego w zarzucie pierwszym podane daty "nie odnosiły się do czegokolwiek i mam wrażenie iż sformułowanie tego zarzutu było nieprzemyślane". Natomiast w zarzucie trzecim zgłaszający wskazał dokładnie miejsce gdzie ujawnił fakt włamania na skrzynkę internetowa tj. miejsce zamieszkania [...] ul. [...] , jednak fakt ten pokrzywdzony zgłosił w KP [...] a nie w KP. Skarżący nie wie dlaczego odesłano zgłaszającego do jego jednostki. Materiały te przekazał do KP zgodnie z właściwością miejsca ujawnienia przestępstwa. Ustalenie miejsca włamania do wirtualnego obiektu jakim jest skrzynka poczty elektronicznej nie jest proste bez pomocy operatorów telekomunikacyjnych. Pokrzywdzony w podczas przesłuchania wskazał gdzie i na jakim komputerze ujawnił ten fakt. Skarżący swoją decyzje o przesłaniu materiałów opierał na 14-letnim doświadczeniu w pracy, przeszkoleniu w zakresie operacyjno-dochodzeniowym, a z powodu tej decyzji nie doszło do zarzucanej mu bezczynności. Zatem zarzut nie wykonania polecenia Komendanta, który zlecił jedynie przeprowadzenie czynności zgodnie z art. 307 kpk, nie precyzując jakiego rodzaju to są czynności. Odesłanie materiałów zgodnie z właściwością nie jest żadnym uchybieniem, a praktyką stosowana w jednostkach policji. Odnośnie zarzutu piątego skarżący stwierdził, że nie jest prawdą, iż w pomieszczeniu służbowym nr [...] w KP [...] w sposób nieprawidłowy, tj. na podłodze i szafce przechowywał akta postępowań, gdyż zawsze przechowywał je w pancernej szafie. Z tym, że w dniu [...] r. sytuacja była wyjątkowa i przyjechał do jednostki pomimo doznanej kontuzji aby przygotowane sprawy rozdać innym funkcjonariuszom do dalszego prowadzenia. Choć to powinien wykonać funkcjonariusz prowadzący sprawy przed pójściem na urlop i takie polecenie otrzymał od skarżącego, ale tego nie wykonał. Również funkcjonariusz D. K. polecenia nie wykonał, a tłumaczenie się, że o niczym nie wiedział i nie miał żadnego polecenia od przełożonych jest, zdaniem skarżącego "bzdurą i formą obrony". Zdarzenia przedstawione w orzeczeniu nr [...] Komendanta KPP [...] są nieprawdziwe, zdaniem skarżącego, mają na celu zatuszowanie faktu usprawiedliwienia komisyjnego przeszukania jego pomieszczenia oraz szafy pancernej. Dokonano błędnej analizy powiązanej z interpretacją wadliwych wniosków i faktów przedstawiając je w orzeczeniu nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji . Zdaniem skarżącego zarzut szósty jest niezgodny ze stanem faktycznym, dotyczył niesprawdzonych i niepotwierdzonych dat oraz nie wzięto pod uwagę zwolnienia lekarskiego na którym przebywał od [...] r. Poza tym w zarzucie pierwszym nie podano jakichkolwiek numerów spraw zaś w zarzucie szóstym podano numery spraw, w których przekroczono terminy do udzielenia odpowiedzi dla przełożonego. Skarżący podkreślił, że od dwóch stawianych mu zarzutów został przez organ odwoławczy uniewinniony. Nadto skarżący wskazał, że podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie mogą być dowolne przypuszczenia, lecz tylko uzasadnione podejrzenie popełnienia przewinienia przez policjanta. W sytuacji jednak wystąpienia choćby cienia wątpliwości w tym zakresie wszczęcia postępowania należy poprzedzić przeprowadzeniem czynności wyjaśniających, w toku których należy dołożyć wszelkiej staranności w zebraniu rzetelnego materiału dowodowego. Materiał ten będzie świadczyć na korzyść lub niekorzyść policjanta podejrzewanego o popełnienie przewinienia. Określone postępowanie ma na celu ustalenie, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odpowiedzialność dyscyplinarną policjanta. Udzielenie odpowiedzi na tak sformułowane pytanie wymaga wszechstronnego wyjaśnienia przyczyn określonego zachowania funkcjonariusza Policji podczas wykonywania przezeń czynności służbowych. Jest jednakże charakterystyczne, iż zasada wszechstronności obliguje nie tylko do analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, ale również całokształtu okoliczności z uwzględnieniem hierarchii ważności dyspozycji, funkcji i roli funkcjonariusza. Podstawowym elementem wszechstronności postępowania dyscyplinarnego jest ustalenie - na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wnikliwej analizy dowodów osobowych, w ramach której niezbędne jest dokonanie ich weryfikacji - czy istnieję podstawy do uznania winy. Określony kierunek procesowy wyznacza zasada domniemania niewinności oraz in dubio pro reo. Nie ma wątpliwości, że adresatem dyrektyw wynikających z zasady domniemania niewinności są wszystkie organy uprawnione do prowadzenia czynności mających charakter procesowy. Nie chodzi o wymóg ukształtowania przez te organy wewnętrznego przekonania o niewinności obwinionego tym postępowaniem, lecz o traktowanie tego podmiotu jak niewinnego. Niejako konsekwencją zasady domniemania niewinności jest reguła in dubio pro reo, wyrażająca ustawowy nakaz skierowany pod adresem określonych organów tłumaczenia na korzyść wątpliwości, których w toku postępowania z obiektywnych względów nie udało się usunąć, a równocześnie ich istnienie uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie w kwestii winy. Stan taki nakazuje uniewinnienie od zarzutu nawet w sytuacji wewnętrznego przekonania organu orzekającego o popełnieniu przewinienia. Na etapie postępowania innego niż sądowe uprawniony organ obowiązany jest odstąpić od formułowania zarzutu, a nie - jak w tym przypadku koncentrowaniu wysiłków na poszukiwaniu przepisu, który mógłby pasować do obwinionego. W tym przypadku obie zasady procesowe nie zostały z należytą powagą wykorzystane. Mianowicie organ orzekający w osobie Komendanta Powiatowego Policji przekształcił zasadę domniemania niewinności w nieznaną polskiej procedurze zasadę domniemania winy. W ten sposób naruszono zasadę obiektywizmu i bezstronności, co w konsekwencji stanowi niewątpliwą obrazę ustawowej dyrektywy tłumaczenia wątpliwości na korzyść obwinionego. Przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego nastąpiło w warunkach licznych błędów i uchybień, a czynności procesowe zostały przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa. Następnie skarżący przedstawił szczegółowe uzasadnienie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonego orzeczenia dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy stwierdzić, że w skardze sformułowano kilka rodzajów zarzutów, a mianowicie dotyczących naruszeń przepisów proceduralnych regulujących postępowanie dyscyplinarne, kompletności zebranego materiału dowodowego oraz prawidłowości dokonanej oceny dowodów w sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszeń przepisów regulujących postępowanie dyscyplinarne, należy uznać, że nie są one uzasadnione. Postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu zostało wszczęte w dniu [...] r. przez Komendanta Powiatowego Policji , który sprecyzował o co A. K. został obwiniony. Następnie postanowieniem [...] r. zrzuty zostały zmienione, a w dniu [...] r. orzeczeniem nr [...] wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną. Na skutek odwołania Komendant Wojewódzki Policji uchylił to orzeczenie, z uwagi na nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. W dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji wydał ponownie postanowienie, zmieniając treść stawianych zarzutów. Po zgromadzeniu materiału dowodowego dającego podstawę do sporządzenia sprawozdania w dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji wydał w dniu [...] r. orzeczenie nr [...] o ukaraniu dyscyplinarnym, które po rozpoznaniu odwołania skarżącego zostało w dniu [...] r. orzeczeniem nr 3/2012 utrzymane w mocy w części dotyczącej zarzutów nr 1, 3, 5, 6 i w tym zakresie wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, i uchylone w części dotyczącej zarzutów nr 2, 4 uniewinniając obwinionego. Postępowanie dyscyplinarne było prowadzone zgodnie z obwiązującymi przepisami, a wydawane orzeczenia były uzasadniane z powołaniem się na podstawy prawne. Skarżący kwestionując prawidłowość wydanego orzeczenia nr [..] z dnia [...] r. przez organ II instancji zarzucił niekompletne zebranie materiału dowodowego w sprawie. Jednak zarzut ten nie ma odzwierciedlenia, bowiem postawienie zarzutów było poprzedzone dokładnym ustaleniem okoliczności faktycznych. Materiał procesowy zebrany w sprawie daje podstawę do stwierdzenia, że wszystkie okoliczności faktyczne zostały prawidłowo wyjaśnione, a dotyczy to: - zarzutu nr 1, że w okresie [...] r. będąc zobowiązanym na podstawie indywidualnej karty opisu stanowiska pracy, jako Kierownik Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji , do sprawowania bieżącego i regularnego nadzoru nad policjantami Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w sposób nieprawidłowy sprawował czynności nadzorcze w sprawach oznaczonych[...] , prowadzonych przez bezpośrednio podległego mu policjanta mł. asp. M. K., oraz w sprawie oznaczonej L.dz. [...] prowadzonej przez bezpośrednio podległego mu policjanta sierż. W. W., co spowodowało nieuzasadnioną bezczynność i przewlekłość w prowadzonych postępowaniach przygotowawczych oraz brak wykonywania czynności procesowych, jak też nieterminowe wykonywanie lub nie wykonanie poleceń prokuratorów nadzorujących postępowania przygotowawcze w sprawach oznaczonych[...] , przy czym postępowanie to stanowiło naruszenie dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w z zw. z § 212 zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo - śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców; - zarzutu nr 3, że w dniu [...] r. prowadząc czynności w sprawie KR [...] , nie wykonał polecenia wydanego przez S. C. - Komendanta Komisariatu Policji , polegającego na konieczności przeprowadzenia czynności sprawdzających w trybie art. 307 § 1 k.p.k. i przesłał sprawę do Komisariatu Policji , która to jednostka okazała się niewłaściwą do prowadzenia sprawy, czym spowodował nieuzasadnioną bezczynność w sprawie i tym samym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony wart. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji; - zarzutu nr 5 - w okresie od dnia [...] r. do [...] r. w sposób nieprawidłowy przechowywał akta dochodzeń pozostawiając je na podłodze oraz na szafce w pomieszczeniu służbowym nr 20 w Komisariacie Policji , naruszając tym dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; - zarzutu nr 6, że w okresie od [...] w sprawie L.dz. [...] , od [...] r. w sprawie L.dz.[...] , oraz od [...] r. w sprawie L.dz. [..] , nie wykonał poleceń wydanych pisemnie w kartach nadzoru przez bezpośredniego przełożonego, asp. sztab. J. S. - Zastępcę Komendanta Komisariatu Policji , polegających na konieczności pisemnego ustosunkowania się do stwierdzonych nieprawidłowości oraz informowania o wykonaniu zlecanych czynności w sprawach, jak też nie powiadomił przełożonego o braku możliwości realizacji poleceń, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 13 ust. 2 zarządzenia nr 13 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Natomiast brak kompletnego materiału dowodowego w sprawie i wątpliwości dały podstawę organowi odwoławczemu do uchylenia orzeczenia I instancji w części dotyczącej zarzutów nr 2 i 4. Z materiału procesowego sprawy wynika, że organ wskazywał jakie dowody (np. dokumenty, świadkowie), przeprowadził i na jakie okoliczności, następnie ocenił ich moc dowodową, a także szczegółowo odnosił się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego. Natomiast kwestionowanie przez skarżącego wartości przeprowadzonych dowodów ma charakter oceny subiektywnej. Istotą oceny dowodów jest swoboda organów, z tym jednak, że nie jest to ocena dowolna, musi bowiem spełniać podstawowe kryterium, a mianowicie obiektywności tzn. organ może dać wiarę określonym dowodom lecz musi wskazać dlaczego dany środek uznał za wiarygodny. Decydują o tym kryteria logiczne, wiedza fachowa i doświadczenie życiowe. Kryteria tej oceny nie zostały naruszone przez organ. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady domniemania niewinności, oraz bezstronności przez przełożonego dyscyplinarnego - Komendanta Miejskiego Policji w Koszalinie, należy stwierdzić, że zarzut ten nie jest zasadny i wynika z niezrozumienia istoty domniemania niewinności. W polskim systemie prawnym domniemanie niewinności zostało sformułowane w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Zasadę tę wyraża także art. 5 § 1 kpk wskazując, że oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Ta ogólna dyrektywa odnosi się także do postępowania dyscyplinarnego. Poza tym domniemanie niewinności ma jeszcze jeden, bardzo ważny aspekt, który odnosi się do sfery dowodowej i sprawia, że ciężar udowodnienia winy spoczywa na oskarżycielu. Przenosząc te ogólne, ustawowe uregulowania dotyczące domniemania niewinności na grunt niniejszej sprawy trzeba wskazać, że reguły tej nie naruszono. Obwiniony A. K. nie był w toku postępowania dyscyplinarnego traktowany jako winny. Skarżący podnosząc zarzut naruszenia domniemania niewinności stwierdził także, że organ nie był bezstronny. W języku prawniczym bezstronność określa się jako niezależność (niezawisłość) strukturalną organu, co umożliwia prawidłową ocenę zdarzeń, a także brak uprzedniego nastawienia do stron i innych osób uczestniczących w postępowaniu. Oceniając postępowanie organu należy stwierdzić, że i ten zarzut jest bezpodstawny. Organ działał w granicach zakreślonych przez przepisy ustawy o Policji, a także przez akty wykonawcze. Przepisy określające strukturę postępowania dyscyplinarnego m. in. właściwość organu, prawa i obowiązki obwinionego nie zostały naruszone. Nie można też przypisać organowi wcześniejszego, negatywnego nastawienia do obwinionego. Przeczy temu wyczerpujące i wszechstronne postępowanie dowodowe oraz obszerne, merytoryczne uzasadnienie wydanego orzeczenia dyscyplinarnego. Dyrektywa swobodnej oceny dowodów nakazuje każdy dowód oceniać w sposób wszechstronny przy zastosowaniu reguł logiki formalnej, wyników badań naukowych oraz doświadczenia życiowego. Z tym, że ocenie podlega każdy dowód z osobna, a następnie wszystkie razem w ich wzajemnym uwarunkowaniu. Wyniki tej oceny organ musi przedstawić w uzasadnieniu orzeczenia, co umożliwia kontrolę prawidłowości rozumowania organu. Z istoty reguły swobodnej oceny dowodów wynika, że organ ma obowiązek oraz prawo swobodnie oceniać dowody i na ich podstawie dokonywać ustaleń, nie może jedynie wyprowadzać wniosków, które nie wynikają z materiału dowodowego. Odnosząc te reguły do wyników oceny dowodów dokonanej przez organ, trzeba stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie naruszono granic swobodnej oceny dowodów. We wcześniejszych rozważaniach wskazano już na wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego. Dokonane przez organ ustalenia są zatem prawidłowe, a każdy dowód oceniany był z punktu widzenia jego wiarygodności. Odmienne stanowisko skarżącego jest jedynie wyrazem jego subiektywnego przekonania o wartości dowodowej jego wyjaśnień i zeznań świadka. Jednak dokonana przez organ ocena dowodów nie została w niczym podważona. Kolejny zarzut podniesiony w skardze odnosi się do naruszenia zasady domniemania niewinności oraz rozstrzygnięcia nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść obwinionego. Co do naruszenia domniemania niewinności należy wskazać na rozważania zawarte we wcześniejszej części uzasadnienia, a w tym miejscu odnieść się do kwestii naruszenia reguły nakazującej przyjęcie nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść obwinionego. Konsekwencją przyjęcia domniemania niewinności jest to, że nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego (art. 5 § 2 kpk.). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał jednak, jakie nie dające się usunąć okoliczności rozstrzygnięto na jego niekorzyść. Przy wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności sprawy i prawidłowej ocenie dowodów nie można zasadnie stwierdzić, poza subiektywnym przekonaniem, że istniały okoliczności przyjęte na niekorzyść obwinionego. Skarżący podniósł też zarzut dotyczący mobbingu ze strony pracodawcy. W związku z tym należy podkreślić, że mobbing polega na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika. Nadzorowanie pracownika, kontrola wykonywania przez niego obowiązków służbowych, a także w wypadkach uzasadnionych prowadzenie postępowania dyscyplinarnego nie jest mobbingiem. Poza tym kwestie tego rodzaju wykraczają poza zakres niniejszej sprawy i winny być przedmiotem odrębnego postępowania. W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.