II SA/Sz 30/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę. Starosta decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30 poz. 151 ze zm.) oraz na podstawie art. 114 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2012 r., poz. 1137), po rozpatrzeniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. skierował L. S. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii [...] w związku z przekroczeniem [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji wynika, iż w okresie od [...] r. L. S. wielokrotnie przekroczył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie [...] punktów w tym okresie. Wielokrotne naruszenie przepisów w ruchu drogowym potwierdzone uzyskaniem [...] punktów oznacza spowodowanie wielokrotnego zagrożenia w ruchu drogowym, co rodzi uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji kierowcy w zakresie kierowania pojazdami. W odwołaniu od decyzji L. S. zarzucił, że postępowanie prowadzone było przewlekle, a wnioski spóźnione. Komendant Wojewódzki Policji w swoim wniosku podał, że w dniu [...] r. skarżący dwukrotnie kierował samochodem ciężarowym, co jest nieprawdą. Ponadto, limit punktów osiągnął w dniu [...] r., a wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji został skierowany dopiero [...] r., czyli ponad rok od osiągniecia limitu punktów, co powoduje przedawnienie możliwości skierowania wniosku. W ocenie odwołującego się w ewidencji kierowców panuje nieład, a organy uprawnione do prowadzenia postępowań działają opieszale, co uzasadnia uchylenie decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniło, że podstawą prawną decyzji wydanej w I instancji był wyłącznie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skutek niespełnienia obowiązku o jakim mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym określa art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a tej ustawy, a jest nim cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami. Zarówno przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b jak i art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym nadal pozostają w systemie prawnym, na mocy przepisu art. 139 pkt. 3 ustawy o kierujących pojazdami przewidującego ich uchylenie dopiero z dniem [...] r. Wymieniony w art. 139 pkt. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami art. 125 pkt 10 lit g (uchylający rozdział 2 i 2b) ustawy o kierujących pojazdami w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz pkt. 16 (uchylający art. 140 i 140a) w zakresie art. 140 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy Prawo o ruchu drogowym, wejdą w życie z dniem 4 stycznia 2016 r. Wskazany przepis jest szczególny w relacji do art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, obejmując swoją regulacją wyłącznie tę przyczynę, którą zdaje się interpretować organ I instancji, jako nasuwającą zastrzeżenia co do kwalifikacji kierowcy, którą nawet przy założeniu słuszności takiej interpretacji należałoby pojmować, jako wyodrębnioną spośród innych mogących nasuwać zastrzeżenia co do kwalifikacji kierowcy i skonkretyzowaną w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na taki kierunek wykładni pozwala powiązanie przepisu art. 99 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy o kierujących pojazdami, który wejdzie w życie w dniu 4 stycznia 2016 r. (art. 139), a zatem bezpośrednio po utracie mocy obowiązującej przez art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, wprowadzając instytucję kursu reedukacyjnego w razie przekroczenia przez kierowcę [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W ocenie Kolegium ustawodawca odrębnie traktuje przekroczenie przez kierowcę [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji kierowcy, co nie pozwala uznać, że przesłanka przekroczenia [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest objęta zakresem pojęcia uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji. Nie jest także uzasadnione stosowanie przepisów dotyczących skutków powzięcia uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji, do stanów faktycznych polegających na przekroczeniu limitu [...] punktów za wykroczenia drogowe. Powołanie przez organ I instancji w podstawie prawnej decyzji art. 49 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami było nieuprawnione, jednak znalazł się tam też art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, a organ orzekł w zakresie nim objętym, zatem wystarczająca była korekta w tym zakresie dokonana przez organ odwoławczy. Pozostający wyłączną podstawą wydania decyzji art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia [...] punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Według art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do ewidencji. Ewidencja kierowców naruszających przepisu ruchu drogowego jest efektem czynności i orzeczeń uprawnionych organów, które w ramach swych kompetencji, w określonych prawem formach, oceniają zasadność przypisania punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zgodnie z § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488) wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Przed uprawomocnieniem się jednego z ww. rozstrzygnięć, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, do ewidencji wprowadza się wpis tymczasowy, który zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia prawomocnym rozstrzygnięciem. Tylko wpis ostateczny może stanowić podstawę do wystąpienia przez komendanta wojewódzkiego Policji z wnioskiem do starosty o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w razie przekroczenia przez niego [...] punktów otrzymanych za naruszenia (§ 7 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia). Pismem z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się do Starosty o sprawdzenie kwalifikacji strony powołując się na otrzymanie łącznie [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu wniosku Komendant wymienił naruszenia ruchu drogowego popełnione przez odwołującego się w okresie od [...] r. skutkujące uzyskaniem przez niego [...] punktów. Starosta, działający na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym jest związany wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji w zakresie wskazanej w nim liczby punktów karnych i nie ma uprawnień do badania zasadności i legalności wpisów dokonanych w ewidencji kierowców. Ewidencję tę prowadzi komendant wojewódzki Policji (§ 3 ust. 1 ww. rozporządzenia) i jedynie ten organ w formie czynności materialno-technicznej ujawnia w niej punkty karne i dokonuje wykreśleń, a zainteresowany kierowca może złożyć do tego organu wniosek o podjęcie w tym zakresie stosownego działania. Podjęte w takiej sprawie czynności materialno-techniczne mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w razie milczenia organu strona może wnieść skargę na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy. Zatem kwestionowanie wskazanej we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji liczby punktów, jak też objęcia nimi określonych naruszeń, nie może być dokonane w przedmiotowym postępowaniu. Nieskuteczny jest także zarzut odwołania, że wniosek został złożony po terminie, ponieważ obowiązujące przepisy prawa nie określają terminu na złożenie takiego wniosku. Z art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie roku od dnia naruszenia, chyba ze przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyła [...] punkty. Zatem data złożenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji czy data wydania decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie jest podstawą do oceny, czy liczba [...] punktów w okresie 1 roku została przekroczona. Liczą się daty naruszeń za które kierowca otrzymał łącznie ponad [...] punkty. Odwołujący się przekroczył dozwolony ustawą limit punktów karnych co przesądziło o konieczności skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozwala organom orzekającym w sprawie na odstępstwo od jego zastosowania. W razie ziszczenia się przesłanek z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, organy orzekające w sprawie są zobowiązane wydać decyzję kierującą kierowcę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Regulacja ta ma na celu ochronę życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. S. wniósł o stwierdzenie jej nieważności oraz stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji. W ocenie skarżącego organy orzekające w sprawie zastosowały błędną podstawę wydanych rozstrzygnięć, a organ odwoławczy niezasadnie przyjął, że jedyną podstawą rozstrzygnięcia jest art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, pomijając przy tym art. 99 ustawy o kierujących pojazdami. Wprawdzie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit c, pkt 4 i 5 i ust. 2 pkt 1 lit c oraz ust 3 ustawy o kierujących pojazdami zaczną obowiązywać od 4 stycznia 2016 r., jednak art. 99 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 lit b tej ustawy mają moc obowiązującą. W ocenie skarżącego występuje kolizja przepisów obydwu ustaw, a w takiej sytuacji należy stosować przepisy ustawy nowszej, w przedmiotowej sprawie ustawy o kierujących pojazdami. Na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 tej ustawy jedyną podstawą do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w postaci egzaminu państwowego jest uzasadnione podejrzenie co do kwalifikacji kierującego, a nie sam fakt przekroczenia liczby [...] punktów. W przypadku skarżącego naruszenie przepisów ruchu drogowego nastąpiło na skutek czterech bezskutkowych pospolitych wykroczeń, popełnianych przez większość kierujących. Nie jest to wystarczająca podstawa do zakwestionowania kwalifikacji skarżącego. Dlatego też ustawodawca w ustawie o kierujących pojazdami pozostawił pewną dozę swobody organowi w podejmowaniu decyzji co do sankcji administracyjnej wobec kierującego który przekroczył liczbę [...] punktów. Z ustawy o kierujących pojazdami wynika, że wniosek organu prowadzącego ewidencję kierowców jest jedynie informacją dla starosty i nie oznacza, że organ ten jest zobowiązany do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem. Tak też postąpił organ I instancji który powołując się na art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami wydał decyzję kończącą postępowanie w sprawie, kierującą skarżącego na badania psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Skarżący poddał się temu badaniu i w wyznaczonym terminie przedłożył opinię o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Decyzja kierująca skarżącego na badanie psychologiczne powinna zakończyć postępowanie w sprawie. Jednak organ I instancji decyzją z dnia [...] r. wydał drugą decyzję kierującą skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czym naruszył art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Decyzja ta była ponadto pozbawiona podstawy prawnej, ponieważ nie zachodziły uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji skarżącego. Organ odwoławczy powinien był stwierdzić nieważność drugiej decyzji wydanej w tej samej sprawie. SKO rozpoznając sprawę naruszyło art. 7 K.p.a. ponieważ nie wzięło pod uwagę słusznego interesu strony która musi pozostawać pod opieką lekarską, do czego potrzebne jest jej uprawnienie do kierowania pojazdami, bo miejsce zamieszkania skarżącego oddalone jest od ośrodków medycznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, dokonana w granicach rozstrzygania sądu administracyjnego zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej określanej jako: "P.p.s.a." wykazała, że akt ten jest zgodny z prawem, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137), zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia [...] punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten należy odczytywać i interpretować w powiązaniu z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który wskazuje, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja oraz, że określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Z zestawienia powyższych norm prawnych wynika jednoznacznie, że czym innym jest prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i dokonywanie w niej odpowiednich wpisów, a czym innym jest prowadzenie postępowania w przedmiocie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Są to dwa różne postępowania, należące do dwóch różnych organów administracji publicznej. Ewidencję kierowców, o której mowa w art. 130 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym prowadzi komendant wojewódzki Policji i tylko ten organ zobowiązany jest do czuwania nad prawidłowością dokonywanych w niej wpisów oraz do usuwania wpisów. Starosta natomiast wydając decyzję o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami na sprawdzenie kwalifikacji, związany jest wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji w tym sensie, że nie posiada kompetencji do zmiany liczby punktów przypisanych temu kierowcy i wskazanych we wniosku komendanta. Taki sposób rozumienia art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ich wzajemnej relacji przedstawiono w sposób klarowny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kwestia ta była już wielokrotnie wyjaśniana w judykaturze. Zagadnienie to jednoznacznie i precyzyjnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. I OSK 855/12 (LEX 1363638), który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. NSA stwierdził między innymi, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania liczby punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznej ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości tych wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być rozważana jedynie w sprawie ze skargi na taką czynność (podobnie: wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r. sygn. I OSK 2187/11, LEX nr 1339609). Nie ma żadnych wątpliwości, że skarżący w okresie od [...] r. przekroczył [...] punkty otrzymane na podstawie art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uzasadniało to złożenie wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji o poddanie go kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze dotyczącego pominięcia przez organ odwoławczy art. 49 ust. 1 pkt 2 i art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r. poz. 600 ze zm.) należy wyjaśnić, że przepisy te przewidują skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego kwalifikacji. Podstawę wniosku o sprawdzenie kwalifikacji kierującego na podstawie tych przepisów może stanowić jedno zdarzenie mające postać przestępstwa lub wykroczenia drogowego. Policjant interweniujący w związku z takim zdarzeniem może na podstawie własnych obserwacji czy dokonanych ustaleń dotyczących sposobu popełnienia przestępstwa czy wykroczenia bądź na podstawie wyjaśnień samego sprawcy, nabrać uzasadnionych wątpliwości co do kwalifikacji kierującego np. dotyczących znajomości zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podstawą do wystąpienia z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji może być również wielokrotne naruszenie przez kierującego przepisów ruchu drogowego, nawet jeżeli w określonym czasie nie przekroczył on dopuszczalnego limitu punktów karnych. Systematycznie powtarzające się wykroczenia, zwłaszcza mające istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu np. nieustępowanie pierwszeństwa przejazdu, niestosowanie się do ograniczeń prędkości, wyprzedzanie na przejściach dla pieszych, mogą rodzić uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji takiego kierującego. Jeżeli natomiast kierowca za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymał ponad [...] punkty w okresie jednego roku, ustawodawca z góry założył, że w takim wypadku wielokrotne naruszenia przepisów świadczą o utracie kwalifikacji i dlatego taka osoba powinna być poddana ich kontrolnemu sprawdzeniu. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi kolizja przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i ustawy o kierujących pojazdami, co podnosi skarżący. Wielokrotne naruszenie przez kierującego przepisów ruchu drogowego potwierdzone przypisaniem ponad [...] punktów w ciągu roku oznacza, że mamy do czynienia z ustawowo zdefiniowanym przypadkiem uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierującego. W takiej sytuacji nie ma potrzeby odwoływania się do art. 49 ust. 1 i art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami i prowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie, czy zgłoszone zastrzeżenia co do kwalifikacji kierującego są istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. W takim bowiem przypadku o konieczności kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji przesądza art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stanowisko organu odwoławczego w tej kwestii zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd podziela. Niesłuszny jest także zarzut skargi, że poddanie się przez skarżącego badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu zakończyło postępowanie w sprawie. Kierującym pojazdem może być osoba, która osiągnęła wymagany wiek i jest sprawna pod względem fizycznym i psychicznym oraz posiada umiejętność kierowania pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu, nieutrudniający ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę oraz posiadająca odpowiedni dokument stwierdzający posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami). Zatem sprawność psychiczna umożliwiająca prowadzenie pojazdu to jedna z koniecznych przesłanek umożliwiających nabycie i posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami, a umiejętność kierowania pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu, nieutrudniający ruchu i nienarażający kogokolwiek na szkodę to inna niezbędna umiejętność kierującego, którą potwierdza egzamin państwowy. Decyzja o skierowaniu na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami nie jest decyzją rozstrzygającą sprawę w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Każda z tych decyzji jest wydawana na podstawie innych przepisów prawa i w innym celu. Osoba kierująca pojazdem musi być sprawna pod względem psychicznym i jednocześnie musi posiadać umiejętność bezpiecznego kierowania pojazdem. Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi i uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.