II SA/Sz 304/06

Dnia 7 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy Miasto o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 304/06, wydanego w sprawie ze skargi A. A. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. Nr [...] przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy p o s t a n a w i a oddalić wniosek. W sprawie ze skargi A.A. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia (...(, w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy S., wyrokiem z dnia (...(, sprostowanym postanowieniem z dnia (...(, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S.: I. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części objętej przepisami: § 2 ust. 1 pkt 2, § 4 ust. 1 pkt 2 zd. 1, § 13 ust. 4, § 14 ust. 1 pkt 2 w zakresie jakim odsyła do § 2 ust. 1 pkt 2, II. stwierdził, że zaskarżona uchwała w części objętej przepisami wskazanymi w pkt I wyroku nie podlega wykonaniu, III. zasądził od Rady Miasta S. na rzecz skarżącej (...( tytułem zwrotu kosztów postępowania. Gmina Miasto S., reprezentowana przez adwokata M.P.-W., pismem z dnia (...( wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z wnioskiem o wykładnię wyroku z (...(, poprzez wyjaśnienie, czy nieważność zaskarżonej uchwały w części objętej przepisem § 4 ust. 1 pkt 2 zd. 1 dotyczy całego pkt 2, czy też pierwszej części, do przecinka, zdania 1. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku strona wskazała, że wskazany przepis § 4 ust. 1 w punkcie 2 zawiera jedno zdanie przedzielone jedynie przecinkiem. Według technik legislacyjnych, przepis powinien składać się z jednego zdania, od wielkiej litery po zakończenie znakiem interpunkcyjnym w postaci kropki. Przyjęta w uchwale technika sprowadziła się do ujęcia w jednym przepisie dwóch kryteriów dochodowych minimalnego i maksymalnego, oddzielając je znakiem interpunkcyjnym w postaci przecinka, niemniej jednak jest to jedno zdanie. Wnioskodawczyni podkreśliła, że Sąd wydając wyrok, którego wniosek dotyczy wskazuje na nieważność zdania 1 ust. 2, a w uzasadnieniu wskazuje na nieważność jednego z kryteriów dochodowych (kryterium minimalne) ujętych w całym zdaniu. Rozbieżność co do interpretacji wynika z faktu, że § 4 ust. 1 pkt 2 ma właśnie tylko jedno zdanie, a ujmuje w sobie dwa kryteria. Dysponując takim orzeczeniem Gmina Miasto S. nie ma pewności co do tego, czy w końcu nieważnością objęte jest całe zdanie 1 i jedyne w punkcie 2, czy też część tego zdania do przecinka. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie, zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu. Ponadto przepis art. 158 P.p.s.a. wymaga, aby rozstrzygnięcia w tej materii dokonał Sąd w składzie, który wydał wyrok (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FZ 12/07, Lex nr 299419). Stosownie do powyższego, można zatem stwierdzić, że o ile wniosek skarżącej o wykładnię wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. jest dopuszczalny, o tyle nie zasługuje on na uwzględnienie. Rozstrzygnięcie zawarte w wyroku z dnia (...( jest bowiem jednoznaczne i znajduje proste odzwierciedlenie w treści uzasadnienia. Tymczasem potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W rozpatrywanej sprawie w pkt I rozstrzygnięcia Sąd stwierdził nieważność m.in. przepisu § 4 ust. 1 pkt 2 zdanie pierwsze zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu wyraźnie zaś wskazał, że kwestionuje przyjęte przez Radę Gminy S. kryterium określające minimum dochodu, opisane w zdaniu pierwszym § 4 ust. 1 pkt 2 aktu. W dalszej części równie jednoznacznie stwierdził, że nie dopatrzył się naruszenia prawa w wymogu posiadania dochodu nie wyższego niż opisany w przepisie § 4 ust. 2 pkt 2 zdanie drugie. Na marginesie wskazać należy, że Sąd formułujący sentencję orzeczenia nie jest związany zasadami techniki legislacyjnej. Ponadto jakkolwiek można przyjąć, że jednostka redakcyjna § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały stanowi jedno zdanie (nie rozpoczynające się wielką literą i nie zakończone kropką), to jednocześnie uznać trzeba, że jest to zdanie wielokrotnie złożone, zbudowane z dwóch zdań składowych oddzielonych przecinkiem. O tym, że pkt 2 zawiera dwa zdania składowe, wyraźnie świadczy użycie dwóch orzeczeń odnoszących się do "dochodu" (tj. "wynosi", "nie może"). W tym stanie rzeczy, uznając, że nie zachodzą wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia, zawartego w opisanym wyżej wyroku, wniosek skarżącej jako niezasadny należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 158 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.