II SA/Sz 307/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie doprowadzenia do stanu poprzedniego części obiektu budowlanego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] , umarzającą postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim z dnia [...]r., Nr[...] , nakazującej Gminie Miasto, jako właścicielowi lokalu mieszkalnego, doprowadzenie do stanu poprzedniego części obiektu budowlanego w budynku przy ul. [...] w [...], poprzez trwałe zamurowanie otworu okiennego w lokalu mieszkalnym nr [...] . Jednocześnie w skardze, J. N. zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., wskazując, że zamurowanie otworu okiennego, spowoduje trudne do odwrócenia skutki, co uniemożliwi skarżącemu korzystanie z pomieszczenia, w którym ów otwór się znajduje. Ponadto skarżący, na potwierdzenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podał, że w przypadku zmiany lub uchylenia decyzji konieczne będzie wykonanie dodatkowych kosztownych prac, celem przywrócenia lokalowi pierwotnego stanu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ochrona tymczasowa, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. W uproszczeniu można powiedzieć, iż procedurą wstrzymania może być objęty akt, który podlega wykonaniu w drodze przymusu - w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 141/13, opubl w Lex nr 129816). W literaturze przedmiotu, także ugruntowane jest stanowisko, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (patrz. T. Woś., H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. LexisNexis. Warszawa 2012. str. 485). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. (patrz J. Jendrośka. Zagadnienia prawne wykonania aktu administracyjnego. Wrocław 1963, s. 22). W praktyce kwestia wykonania aktu administracji publicznej dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania, strona skarżąca uczyniła decyzję organu odwoławczego, mocą której umorzone zostało administracyjne postępowanie odwoławcze w przedmiocie doprowadzenia do stanu poprzedniego części obiektu budowlanego. Zauważyć zatem należy, że decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II OZ 929/09, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotą przedmiotowego aktu jest umorzenie postępowania odwoławczego z uwagi na stwierdzenie przez organ odwoławczy, że podmiot wnoszący odwołanie pozbawiony jest statusu strony postępowania. Rozstrzygnięcie tego rodzaju ma charakter formalny i nie nadaje się do wykonania zarówno w sposób dobrowolny, czy też w drodze egzekucji, stwierdza bowiem jedynie pewien stan faktyczny i prawny. Nie istnieje zatem jakikolwiek stan rzeczy, którego spowodowanie byłoby wymagane poprzez wykonanie takiej decyzji. W świetle powyższych rozważań, złożony w tejże sprawie sądowoadministracyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze nie mógł zostać uwzględniony. Bez wątpienia decyzja ta nie podlega wykonaniu, w sposób określony w art. 61 § 3 P.p.s.a., a tym samym decyzja ta nie może spowodować bezpośrednich zagrożeń, o których mowa w wymienionym przepisie w postaci wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względu, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak na wstępie.