II SA/Sz 311/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Prezydent Miasta S. decyzją wydaną w dniu [...] nr [...] w oparciu o przepis art. 104 § 1, art. 108 § 1 i art. 10 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096) - dalej "k.p.a." w związku z art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c, 1d, 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978 z późn.zm.) - dalej jako "u.k.p.", orzekł o zatrzymaniu A. W. prawa jazdy kategorii B, B+E, D nr [...] seria i nr blankietu [...] na okres trzech miesięcy, licząc od daty zatrzymania prawa jazdy przez funkcjonariusza Policji, tj. od dnia 1 listopada 2018 r. do dnia 1 lutego 2019 r. włącznie oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu 9 listopada 2018 r. wpłynęło zawiadomienie Komisariatu Policji [...] razem z zatrzymanym A. W. w dniu 1 listopada 2018 r. prawem jazdy, z powodu kierowania tego dnia o godz. 22:30 na ul. [...] w S. pojazdem marki [...] o nr rej. [...], z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym o 63 km/h. Pomiar prędkości został dokonany przyrządem TruCAM ze świadectwem legalizacji ważnym do dnia 30 listopada 2018 r. Organ stwierdził, że ze względu na to, że opisane zachowanie kierowcy wyczerpuje przesłanki art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., zasadnym było wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. A. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta S., wnosząc o jej uchylenie w całości i nałożenie kary na organ administracji, zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego w sprawie, w szczególności braku mandatu karnego stanowiącego podstawę nałożenia sankcji i ustalenia w sposób wiążący naruszenia przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1971 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez przekroczenie dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h, wobec nieprzyjęcia mandatu przez obwinionego i przekazania sprawy do rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym, - art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niezupełnym i nierzetelnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nieprzedstawieniu dokumentów świadczących o legalizacji i kalibracji urządzenia pomiarowego TruCAM aktualnych na dzień popełnienia zarzucanego skarżącemu wykroczenia, którego odczyt stanowił podstawę zatrzymania prawa jazdy, jak też niewskazanie dowodów na których organ oparł zaskarżoną decyzję oraz tych, których w decyzji nie uwzględnił, - art. 135 § 1a pkt a ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegającym na wydaniu decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy jedynie w oparciu o informację o podejrzeniu popełnienia wykroczenia drogowego polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o 50 km/h w obszarze zabudowanym, a nie na dokumencie stwierdzającym popełnienie tego wykroczenia w sposób wiążący (mandat karny, prawomocne orzeczenie sądowe). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1e u.k.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 541 z późn.zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium wyjaśniło, że art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. statuuje bezwzględnie obowiązującą normę, niepozwalającą organom administracji publicznej na jakiekolwiek odstępstwo od jej zastosowania, w razie ziszczenia się przesłanek w niej zawartych, pozostawiając poza swoim zakresem wszelkie inne względy i kryteria, których zaistnienie nie może zwolnić z powyższego obowiązku. Przedmiot ustaleń faktycznych w prowadzonym postępowaniu stanowi okoliczność przekroczenia przez skarżącego dopuszczalnej prędkości o 50km/h w obszarze zabudowanym, natomiast ich podstawę, w zgodzie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw – informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym "policjant (...) zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na: a) kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym". Z powyższego wynika, iż źródłem ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie przekroczenia dopuszczalnej prędkości jest informacja wskazana w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, zwalniająca organy administracji publicznej z prowadzenia własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym oraz zwalniająca z obowiązku oczekiwania na prawomocne orzeczenie sądu w sprawie popełnienia wykroczenia drogowego, w razie odmowy przyjęcia mandatu. Potwierdzeniem opisanego założenia jest wykładnia systemowa uwzględniająca dalsze przepisy ustawy, w szczególności art. 102 ust. 3 u.k.p., przesądzający o istnieniu po stronie organu obowiązku zatrzymania prawa jazdy, w okresie prowadzenia postępowania wykroczeniowego. Wyprowadzony z powyższego a contrario wniosek wskazuje, że pomimo braku prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie popełnienia wykroczenia, organ jest zobowiązany do zatrzymania prawa jazdy, a upływ trzech miesięcy od dnia zatrzymania prawa jazdy uzasadnia jego zwrot, pomimo braku zakończenia postępowania wykroczeniowego. Zgodnie z przepisem art. 102 ust. 1e u.k.p. okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d, oblicza się na zasadach określonych w k.p.a., przy czym dla ustalenia początku okresu właściwa jest data zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym – data tej czynności. Jeżeli w chwili wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji. Z powyższego wynika, że w razie otrzymania zawiadomienia o naruszeniu przywołanego przepisu ruchu drogowego – na skutek zawiadomienia właściwego organu – starosta jest zobowiązany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, którego okres 3 miesięcy jest liczony od dnia zatrzymania prawa jazdy. Przy czym organ ten nie jest uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym. Nie może on prowadzić postępowania administracyjnego zmierzającego do weryfikacji zasadności nałożenia na kierowcę mandatu karnego za ujawnione wykroczenie, ponieważ uprawniony do tego jest sąd powszechny. Kolegium podkreśliło, że załączona do akt sprawy informacja o okolicznościach popełnionego przez skarżącego wykroczenia drogowego z informacją funkcjonariusza Policji o odmowie przyjęcia mandatu oraz świadectwo legalizacji urządzenia pomiarowego ważnego do dnia 30 listopada 2018 r. dowodzi faktycznych podstaw do wydania niniejszego rozstrzygnięcia. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej obrazę: 1. przepisów postępowania, tj.: a) art. 16 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, że nieostateczna decyzja może być aż do upływu terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. skutecznie zaskarżona, a w konsekwencji zmieniona lub uchylona, co miało istotny wpływ na wynik sprawy jako, że rozstrzygnięcie oparte zostało na decyzji, co do której nie ma pewności, że będzie w ogóle funkcjonować w obrocie prawnym; b) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na przedwczesnym wydaniu decyzji administracyjnej i nie zawieszeniu postępowania pomimo konieczności wyjaśnienia przez sąd karny zagadnienia wstępnego jakim jest ustalenie, czy faktycznie zachodzą przesłanki do zatrzymania prawa jazdy określone przepisami art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., wobec odmowy przyjęcia mandatu karnego przez skarżącego; c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. powielając w tym zakresie argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. 2. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw polegające na tym, że zarówno organ I jak i II instancji stracił z pola widzenia okoliczność tego rodzaju, że od dnia 1 stycznia 2018 r. podstawą wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o co najmniej 50km/h mogą być jedynie wiążące ustalenia organu, a więc ustalenia poczynione po przeprowadzonym i zakończonym postępowaniu mandatowym, bowiem w sytuacji odmowy przyjęcia mandatu karnego i skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego ustaleniem wiążącym w tym zakresie może być wyłącznie prawomocne orzeczenie sądowe; b) art. 135 § 1a pkt a ustawy z dnia 20 czerwca 1971 r. Prawo o ruchu drogowym polegające na wydaniu decyzji o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy skarżącego jedynie w oparciu o informację o podejrzeniu popełnienia wykroczenia drogowego polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o 50km/h, a nie na dokumencie stwierdzającym popełnienie tegoż wykroczenia w sposób wiążący (mandatu karnego, prawomocnego orzeczenia sądowego). W oparciu o wykazane uchybienia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I i II instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W motywach skargi wywiódł, iż Prezydent Miasta S. nie dysponował jakimkolwiek dokumentem urzędowym stwierdzającym w sposób wiążący, że faktycznie popełnił on zarzucane mu wykroczenie drogowe, ponieważ postanowienie Komendy Miejskiej Policji Wydziału Ruchu Drogowego w S. oraz wniosek o ukaranie stanowią jedynie informację o popełnieniu wykroczenia drogowego, a nie prawomocne stwierdzenie sprawstwa. Nadto, zarzucane mu wykroczenie miało zostać popełnione w dniu 1 listopada 2018 r., a w decyzji organ I instancji powołał się na legalizację urządzenia pomiarowego z dnia 30 listopada 2018 r., tj. dokument wydany 29 dni po dacie zdarzenia. Również samo wykonanie pomiaru w żaden sposób nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że kierujący pojazdem popełnił wykroczenie, ponieważ w sytuacji odmowy przyjęcia mandatu i skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego ustaleniem wiążącym w zakresie rzekomego przekroczenia dozwolonej prędkości, będzie dopiero prawomocny wyrok. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, uznając ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny za prawidłowy, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu, ponieważ Sąd nie dopatrzył się po stronie organu naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na ostateczną treść rozstrzygnięcia, a w konsekwencji prowadzącym do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] orzekającą o zatrzymaniu A. W. prawa jazdy kategorii B, B+E, D wydanego przez ten organ, na okres trzech miesięcy licząc od daty zatrzymania prawa jazdy przez funkcjonariusza Policji, tj. od dnia 1 listopada 2018 r. do dnia 1 lutego 2019 r. włącznie i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978), dalej "u.k.p." zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Czas na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust. 1c stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżący w dniu 1 listopada 2018 r. w S. na ul. [...] kierując pojazdem marki [...] nr rej. [...] przekroczył dopuszczalną prędkość w terenie zabudowanym o 63 km/h. Stwierdzenie przez właściwy organ Policji takiego przekroczenia prędkości zobowiązywało organ I instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy stosownie do treści przywołanego art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że organ administracji związany jest ustaleniami Policji i po ich przekazaniu orzeka obligatoryjnie o zatrzymaniu prawa jazdy. Ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Art. 135 ust. 1 pkt 1a tej ustawy stanowi zaś, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem m.in. w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Wbrew twierdzeniom skarżącego, już z tych regulacji wynika, że nie jest w takich przypadkach konieczne prawomocne skazanie (wystarczy ujawnienie wykroczenia), bowiem ustawodawca przewiduje tu środek administracyjny, a nie karny. Stąd art. 7 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy zmieniającej jednoznacznie wskazuje, że okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest ww. informacja uzyskana od podmiotu, który ujawnił kierowanie pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W konsekwencji organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym organ prowadzący postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. nie może ani powoływać z urzędu ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Powyższe stanowisko obejmuje również kwestionowane przez skarżącego świadectwo legalizacji i kalibracji urządzenia pomiarowego, którego odczyt stanowił podstawę zatrzymania prawa jazdy. Z uwagi na zawarte w rzeczonym świadectwie stwierdzenie, że przyrząd pomiarowy spełnia wymogi określone prawem i może być użytkowany zgodnie z obowiązującym prawem, może ono jedynie świadczyć o tym, że urządzenie to spełnia wymogi określone prawem, lecz nie może ono być oceniane przez organy przez prymat ustalania przekroczenia – bądź nie – przez skarżącego prędkości. Świadectwo to nie musiało być przez organy poddawane analizie, czy też konfrontowane z treścią informacji uzyskanej od Policji, bowiem musiały się one oprzeć jedynie na treści uzyskanej informacji. Przy czym nie ma racji skarżący wywodząc, że organ powołał się na świadectwo legalizacji wydane w dniu 30 listopada 2018 r., tj. 29 dni po dacie zdarzenia, bowiem z akt administracyjnych jak i uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika, że dzień 30 listopada 2018 r. jest datą ważności świadectwa legalizacji, a nie datą jego wystawienia. W sytuacji, gdy strona kwestionuje ustalenia policji drogowej, co do popełnienia wykroczenia, właściwym do rozstrzygnięcia tych zarzutów jest prowadzący postępowanie sąd karny. Z tego względu postępowaniu w sprawie zatrzymania prawa jazdy, które toczyło się w związku z przekazaniem informacji nie można postawić zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Wyjaśnić przy tym należy, że Trybunał Konstytucyjny badał zgodność z Konstytucją art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami i w wyroku z 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15 (Dz. U. z 2016 r., poz. 2197), orzekł, że: "art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U.2016.627, ze zm.) w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U.2012.1137, ze zm.) w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167) (...)." Natomiast za częściowo niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP został tym wyrokiem uznany art. 102 ust. 1c. Przepis ten utracił moc w zakresie, w jakim nie przewidywał sytuacji usprawiedliwiających – ze względu na stan wyższej konieczności – kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. To rozstrzygnięcie nie miało jednak zastosowania w niniejszej sprawie, jako że kwestia stanu wyższej konieczności nie była przedmiotem zarzutów. Na podstawie analizy przywołanych przepisów, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, postępowanie dotyczące wykroczenia oraz postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, dotyczą wprawdzie tego samego zdarzenia, jednakże mają inny cel. Intencją ustawodawcy, który wprowadził do systemu prawnego przepisy umożliwiające zatrzymanie prawa jazdy kierowcy przekraczającemu znacznie dopuszczalną prędkość w terenie zabudowanym było podwyższenie poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym w sytuacji nagminnego łamania przepisów ograniczających prędkość. Osiągnięcie natomiast tego, zgodnego z interesem społecznym celu wymaga, by właściwy środek prewencyjny był stosowany natychmiast. Konsekwencją błędów popełnianych przez funkcjonariuszy publicznych przy wykonywaniu czynności prowadzących do zatrzymania prawa jazdy są natomiast roszczenia odszkodowawcze osób, które wskutek tych błędów poniosłyby szkodę. Oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Sąd uznając zarzuty skargi w tym zakresie za nieuzasadnione, stwierdził, że postępowanie przeprowadzone zostało bez naruszenia zasad określonych w art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. Bezspornie każdy obywatel ma prawo do sądu oraz do rozstrzygnięcia sprawy w sposób rzetelny i nie budzący żadnych wątpliwości. Skarżący nie przyjął mandatu za zarzucone mu wykroczenie, skorzystał natomiast z procedury karnej zwalczając ten zarzut. Ustawodawca jednak oddzielił procedurę karną na tle takich zdarzeń od procedury administracyjnej, która ma niejako uproszczony charakter. Przewidział rozstrzygnięcia obligatoryjne, niepozostawione uznaniu administracyjnemu. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, nie było także przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego, nie wystąpiło bowiem żadne zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 348/12, elementem zagadnienia wstępnego jest istnienie zależności (związku przyczynowego) miedzy uprzednim rozstrzygnięciem, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Sąd nie miał także wątpliwości, co do prawidłowości decyzji w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności rozstrzygnięciu o zatrzymaniu zatrzymania prawa jazdy. Art. 108 k.p.a. pozwala na nadanie decyzji, od której służy odwołanie, rygoru natychmiastowej wykonalności w przypadku, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia i życia innych uczestników ruchu. Z wymienionych wyżej względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).