II SA/Sz 338/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie Lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. Spółka A, zwróciła się do Wójta Gminy B. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla zamierzenia polegającego na budowie linii kablowej WN wraz z liniami sterowania energetycznego relacji [...] – [...], w ramach zadania Farma Wiatrowa M., Zespół Elektrowni Wiatrowych W. - projektowanej w obrębach: K., B., K., L. K., położonego na terenach działek: nr [...] w obrębie B. i działek nr [...] w obrębie K. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy B. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Odwołanie od tej decyzji złożyło uczestniczące w postępowaniu Stowarzyszenie A, zarzucając naruszenie art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny. W ocenie Stowarzyszenia, przedmiotowe przedsięwzięcie nie mieści się w zakresie celu publicznego, ale jest wyłączną inwestycją podmiotu prywatnego realizującego interesy komercyjne. W odwołaniu podniesiono również, że w decyzji nie zostało wyjaśnione jaki jest charakter planowanej inwestycji, mianowicie czy ma on charakter lokalny, czy ponadlokalny w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu przestrzennym oraz nie odniesiono się do art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła również Spółka A, która stwierdziła, że rozstrzygniecie zawarte w decyzji z dnia [...] r. odpowiada prawu, to jednak uzasadnienie decyzji swoją treścią prawo narusza. Organowi I instancji Spółka zarzuciła, że w zaskarżonej decyzji brak jest wystarczającej analizy prawnej i faktycznej przesłanek, które w myśl art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym determinują kwalifikacje danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Po rozpatrzeniu odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "K.p.a.") oraz art. 50-58 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "u.p.z.p."), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że uznało zasadność podniesionego przez Spółkę zarzutu niewłaściwego uzasadnienia decyzji z dnia [...] r., uchybiającego przepisowi art. 107 § 3 K.p.a. i dlatego korzystając z przewidzianej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności ponownie merytorycznie rozpatrzyło i rozstrzygnęło sprawę. Organ odwoławczy wskazał, że bezspornym w sprawie jest fakt, że na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zakwestionowana przez Stowarzyszenie A decyzja wydana została po przeprowadzeniu przez Wójta Gminy B., nakazanego przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowania. Zawiadomieniem z dnia 18 lipca 2016 r. organ I instancji poinformował strony postępowania na piśmie, a obwieszczenie o wszczęciu postępowania w sprawie podano do publicznej wiadomości, wywieszając je na okres 14 dni w siedzibie organu oraz na tablicy ogłoszeń (tj. od 18 lipca do 1 sierpnia 2016 r.). Organ przeprowadził nakazane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie, analizę urbanistyczną. Natomiast projekt decyzji, który sporządził uprawniony urbanista, uzgodniony został z Z. Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w S., Powiatowym Zarządem Dróg, Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad oraz z Z. Konserwatorem Zabytków w S. Organ odwoławczy podał dalej, że w myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. dokonano analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu jak i jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Z analizy stanu faktycznego wynika, że planowana inwestycja znajduje się w granicach administracyjnych Gminy B. Przebiegać będzie w poboczu dróg gminnych działek drogowych nr [...] i w pasie drogi powiatowej - działki drogowej nr [...] w obrębie K. oraz po gruntach właścicieli prywatnych nr [...] - działki te stanowią użytki rolne zabudowane, tereny przemysłowe, grunty orne, pastwiska, łąki oraz rowy, nieużytki i kasy (dz. [...]). Działka nr [...] -grunty orne, położona w B., natomiast działka nr [...] położona w K. stanowi tereny przemysłowe, grunty orne i nieużytki. Planowana inwestycja nie zmieni funkcji terenów przez które ma przebiegać i nie zmieni ładu przestrzennego dla tego obszaru. Mając na uwadze powyższe, Kolegium stwierdziło, że złożony w dniu 7 czerwca 2016 r. wniosek spełniał ustawowe wymogi i zawierał niezbędne dane charakteryzujące planowaną inwestycję. W sposób szczegółowy opisano ułożenie kabli, głębokość wykopu, układ ułożenia kabli, zabezpieczenia ułożonych kabli i wykopu. Kolegium podkreśliło również, że decyzja spełnia w pełni wymogi art. 54 ustawy o planowaniu (...), skoro wskazano w niej rodzaj inwestycji oraz miejsce jej realizacji ze wskazaniem działek, na terenie których zostanie zrealizowana, jak i opisano dokonane przewidziane prawem czynności, o których to każdorazowo zawiadamiane były strony postępowania oraz Stowarzyszenie. Organ odwoławczy za nieuzasadnione uznał stanowisko podniesione w odwołaniu, że sporna inwestycja nie mieści się w zakresie celu publicznego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wywiódł, że bez znaczenia pozostaje to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy też publiczny. Sądy uznają bowiem, że podmiot prywatny również może być adresatem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. podmiotem realizującym inwestycję celu publicznego. Nawet w pełni komercyjny charakter tej działalności nie stoi temu na przeszkodzie, gdyż o tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym)i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Kolegium wskazało, że art. 6 pkt 2 ww. ustawy stanowi, że celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Budowa odcinka linii energetycznej wraz z kablem teletechnicznym, która służy do przesyłu (przenoszenia, transportu) energii elektrycznej z jej źródła do odpowiedniego punktu poboru spełnia wymagania umożliwiające zakwalifikowanie jej do katalogu celu publicznego, a tym samym w pełni dopuszczalne było wydanie w stosunku do takiej inwestycji decyzji o ustalenia lokalizacji celu publicznego. Istotna jest tu funkcja realizowanej inwestycji w tym wypadku przesył energii. Organ za chybione uznał wywody odwołania odnoszące się do analizy pojęć sieci przemysłowej i dystrybucyjnej i odmawianie przedmiotowej inwestycji charakteru elementu sieci dystrybucyjnej. Wyjaśnił, że linia kablowa WN wraz z liniami sterowania energetycznego, objęte zakwestionowaną decyzją, są elementem sieci łączącej zespół elektrowni wiatrowych z siecią elektroenergetyczną przez którą energia elektryczna ma być przesyłana w dwóch kierunkach, tj. z krajowego systemu elektroenergetycznego do zespołu elektrowni wiatrowych na jej potrzeby własne oraz z zespołu elektrowni wiatrowych relacji [...]- [...]. Taka jej funkcja, zdaniem organu, w pełni odpowiada warunkom definicji zawartej w art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż służy do przesyłania energii elektrycznej. Stowarzyszenie A zaskarżyło powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie: - art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak działania ze strony organu zmierzającego do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący; - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez podanie nie wszystkich dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia rozstrzygnięcia; - art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło, że mając na względzie przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne należy uznać, że planowana przez Spółkę A budowa linii kablowej WN wraz z liniami sterowania energetycznego relacji [...] – [...] w ramach zadania Farma Wiatrowa M., Zespół elektrowni wiatrowych W. nie jest inwestycją celu publicznego ponieważ: - po pierwsze, linia ta nie spełnia przesłanek do tego, aby można było ją uznać za sieć przesyłową, a więc nie może służyć do przesyłania energii elektrycznej. Zdaniem strony skarżącej, za rozbudowę sieci przesyłowej odpowiada operator systemu przesyłowego, który działa w formie spółki akcyjnej należącej do Skarbu Państwa. Natomiast Spółka A nie jest spółką akcyjną, ani nie należy do Skarbu Państwa. - po drugie, linia ta nie spełnia przesłanek do tego, aby można było ją uznać za sieć dystrybucyjną, a więc nie może służyć do dystrybucji energii elektrycznej, bowiem sieć dystrybucyjna służy do dostarczania energii elektrycznej do odbiorców. Natomiast Spółka A planuje tą linią transportować energię elektryczną ze źródła energii elektrycznej do krajowego systemu elektroenergetycznego, który nie jest odbiorcą energii elektrycznej. - po trzecie, linia ta nie spełnia przesłanki do tego, aby można było ją uznać za element jednostki wytwórczej, tj. instalację (linię blokową) służącą do transportu energii elektrycznej (wyprowadzenia mocy) ze źródła energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej (przesyłowej lub dystrybucyjnej). Niezależnie o powyższego Stowarzyszenie zauważyło, że decyzja wójta gminy B. podpisana została przez osobę pełniącą funkcję zastępcy wójta, a jednocześnie będącą kierownikiem Gminnych Służb Technicznych i Komunalnych (zwanych dalej "GSTiK"). Jak wynika z treści ww. decyzji projekt niniejszej decyzji został uzgodniony między innymi z GSTiK w B. w zakresie ustawy o drogach publicznych. Zdaniem strony skarżącej oznacza to, że osoba pełniąca funkcję zastępcy wójta działała zarówno w imieniu organu wydającego decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (wójta), jak i w imieniu organu uzgadniającego projekt decyzji (kierownika GSTiK), a więc ta sama osoba brała udział w przygotowaniu i uzgodnieniu decyzji, jak i w jej wydaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 30 maja 2017 r. uczestnik postępowania Spółka A przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Spółka wniosła o oddalenie skargi, uznając podniesione w niej zarzuty za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonana według powyższego kryterium sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do uznania, iż decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępownia. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie linii kablowej WN wraz z liniami sterowania energetycznego relacji [...] – [...], w ramach zadania Farma Wiatrowa M., Zespół Elektrowni Wiatrowych W. - projektowanej w obrębach: K., B., K., L. K., położonego na terenach działek wymienionych w treści zaskarżonej decyzji w obrębie B. i w obrębie K. Istotę sporu w sprawie stanowi kwestia, czy będące przedmiotem decyzji przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., dalej "u.p.z.p.") ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 2 pkt 1). Definicję celu publicznego zawiera art. 2 pkt 5 u.p.z.p., który stanowi, że należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkimi krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 65 ze zm.- dalej "u.g.n."). W myśl art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W świetle powyższych przepisów pierwszą przesłanką warunkującą zaliczenie przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego jest jego zakres, co sprowadza się do ustalenia, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, czy krajowym. Natomiast drugą przesłanką jest to, czy inwestycja stanowi realizację celów, wskazanych w art. 6 pkt 2 u.g.n., przy czym obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, a więc brak którejkolwiek z niech uniemożliwia zaliczenie inwestycji do celu publicznego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że dla rozstrzygnięcia, czy zamierzenie budowlane wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bez znaczenia pozostaje to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy też publiczny. Nie ma także znaczenia okoliczność, że inwestor jest zainteresowany w realizacji inwestycji z powodów czysto merkantylnych (dla osiągnięcia własnego zysku). O tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponad lokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt II OSK 989/07, LEX nr 519007). Należy zatem zgodzić się z organem odwoławczym, że pojęcie inwestycji celu publicznego oparte jest wyłącznie na kryterium przedmiotowym i nie jest istotna ani podmiotowa kwalifikacja inwestora, ani źródła finansowania takiej inwestycji. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o zasięgu lokalnym, ponadlokalnym oraz krajowym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy publiczny. W związku z powyższym podnoszona w skardze okoliczność, że zakwestionowana przez skarżące Stowarzyszenie inwestycja jest realizowana przez podmiot prywatny, nie należący do Skarbu Państwa nie wyklucza zaliczenia tego przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego, o ile spełnia przesłanki wynikające z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie linii kablowej WN wraz z liniami sterowania energetycznego relacji [...]-[...] jest elementem sieci łączącej zespół elektrowni wiatrowych z siecią elektroenergetyczną przez którą energia elektryczna ma być przesyłana w dwóch kierunkach, tj. z krajowego systemu elektroenergetycznego do zespołu elektrowni wiatrowych na jej potrzeby własne oraz zespołu elektrowni wiatrowych do krajowego systemu elektroenergetycznego. Określone we wniosku inwestora zamierzenie spełnia także drugi z warunków - stanie się bowiem częścią sieci dystrybucyjnej, tj. sieci, która służy do zaopatrywania w energię elektryczną zespołu elektrowni wiatrowych. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że w literaturze przedmiotu zgodnie wskazuje się, że doprecyzowanie pojęć użytych w art. 6 pkt 2 u.g.n. musi być dokonywane poprzez użycie definicji i zwrotów zastosowanych m.in. w ustawie 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.). W szczególności podstawowe znacznie mają zamieszczone w art. 3 pkt 4, 5, 11, 11a i 11b definicje następujących określeń: "przesyłanie", "dystrybucja", "sieć", "sieć przesyłowa", "sieć dystrybucyjna". I tak, przesyłanie (art. 3 pkt 4) oznacza w szczególności transport energii elektrycznej sieciami przesyłowymi w celu ich dostarczania do sieci dystrybucyjnych lub odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci przesyłowych. Siecią przesyłową jest natomiast, stosownie do art. 3 pkt 11a, sieć elektroenergetyczna najwyższych lub wysokich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu przesyłowego. Analizując zatem regulacje ustawy Prawo energetyczne w kontekście celu publicznego i inwestycji celu publicznego, istotne jest nie tylko pojęcie sieci przesyłowej, lecz również sieci dystrybucyjnej. W art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami mowa jest bowiem nie tylko o przesyłaniu energii, ale również o jej dystrybucji. Z art. 3 pkt 11 Prawa energetycznego wynika, że sieciami są instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Dystrybucja energii, to zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa energetycznego transport energii elektrycznej sieciami dystrybucyjnymi w celu ich dostarczenia odbiorcom. Z kolei z art. 3 pkt 11b tej ustawy wynika, że siecią dystrybucyjną jest sieć elektroenergetyczna wysokich, średnich i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego. W ocenie Sądu, budowa tak rozumianych sieci stanowi realizację celu publicznego przez to, że wiąże się z realizacją publicznego obowiązku budowy i rozbudowy sieci zgodnie z art. 7 ust. 6-7 ustawy - Prawo energetyczne (por. komentarz do art. 6, ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012). To samo dotyczy również urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W przypadku inwestycji liniowej związanej z przesyłaniem energii konieczne jest zatem jej przyporządkowanie do sieci przesyłowych lub dystrybucyjnych – w rozumieniu Prawa energetycznego – oraz ustalenie, czy budowa określonego odcinka linii kablowych ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne, czy też stanowi jedynie zaspokojenie interesu prywatnego. Niewątpliwie budowa przedmiotowej linii kablowej służy do przesyłu (przenoszenia, transportu) energii elektrycznej z jej źródła do odpowiedniego punktu poboru, a także do zaopatrywania w energię elektryczną elektrowni wiatrowych, co pozwala na zakwalifikowanie jej do katalogu celu publicznego. Istotna jest tu bowiem funkcja realizowanej inwestycji, w tym wypadku przesył energii. W tej sytuacji, wywody skargi odnoszące się do analizy pojęć sieci przemysłowej, dystrybucyjnej, czy elementu jednostki wytwórczej i odmawianie przedmiotowej inwestycji charakteru elementu sieci dystrybucyjnej/przesyłowej nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W świetle powyższego zakwestionowane zamierzenie, wbrew odmiennym twierdzeniom strony skarżącej, spełnia powyższe warunki, gdyż stanowi realizację celu z art. 6 pkt 2 u.g.n. i ma znaczenie co najmniej dla społeczności lokalnej. Wskazując na cel publiczny należy mieć również na uwadze znaczenie odnawialnych źródeł energii dla systemu energetycznego kraju. W tym aspekcie można mówić ponadlokalnym znaczeniu planowanej inwestycji. Prawidłowa ocena przedmiotowej inwestycji przez organ, w kontekście art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Zebrany w toku prowadzonego postępowania administracyjnego materiał dowodowy pozwalał bowiem na dokonanie ustaleń faktycznych co do charakteru przedsięwzięcia, natomiast podniesiona w skardze okoliczność, że projekt decyzji organu I instancji został uzgodniony z kierownikiem Gminnych Służb Technicznych i Komunalnych w B. (pełniącym funkcję zastępcy wójta) nie stanowi naruszenia zasad postępowania w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu, decyzja organu II instancji została sporządzona prawidłowo i zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa w tym wyjaśnienie wszystkich aspektów sprawy. W związku z tym za nietrafne należało uznać zarzuty naruszenia art. 7, 77, 8, 9 i 107 § 3 K.p.a. Podsumowując stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu poza granicami skargi nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego, czy przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym trzeba, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej (art. 56 u.p.z.p.), co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ jest obowiązany jest w sprawie wydać decyzję pozytywną. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.