II SA/Sz 342/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 17 lutego 2015r. A.M., reprezentowana przez adwokata M.J., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] wymierzające A.M. i J. M. karę w wysokości [...] z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, że zapłata kary w wysokości [...] stanowiłaby dla skarżącej oraz dla uczestnika postepowania, będących osobami fizycznymi, znaczny wydatek, którego nie będą w stanie ponieść samodzielnie bez zaciągnięcia odpowiedniej pożyczki. W sytuacji gdy skarżąca nie posiada stosownych oszczędności, zaś bieżące zarobki przeznacza na realizację inwestycji w postaci budowy nieruchomości, odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowodowałby utratę płynności finansowej skarżącej oraz z pewnością spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej i uczestnikowi znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena, czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. Zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami, uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak, spełniającego powyższe warunki, uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (publ. na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Samo wskazanie, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje utratę płynności finansowej skarżącej oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania. Bez wskazania okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Dlatego też, nie można stwierdzić czy strona skarżąca dysponuje czy też nie, środkami finansowymi pozwalającymi spełnić określone w postanowieniu świadczenie pieniężne. Brak jest bowiem możliwości weryfikacji, czy istotnie wykonanie zaskarżonego postanowienia naraża skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nadto wskazać należy, że wykonanie postanowienia nakładającego na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w postanowieniu należności ma charakter odwracalny, bowiem w przypadku uchylenia takiego postanowienia przez sąd administracyjny uiszczona należność podlega zwrotowi. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.