II SA/Sz 36/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpatrzeniu w dniu 24 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa R. z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody łowieckie postanawia odrzucić skargę. M. K., dalej: "skarżący", złożył pismem z dnia 23 grudnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa R. , (dalej "organ") z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody łowieckie, formułując ogólne zarzuty naruszenia kodeksu postępowania administracyjnego, w tym o braku pełnego pouczenia i uzasadnienia w decyzji o możliwości zaskarżenia tego rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargi w całości jako niedopuszczalnej, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli przeprowadzanej przez sądy administracyjne objęte zostały przede wszystkim formy władczej i jednostronnej działalności organów administracji publicznej wymienione w art. 3 § 2 tej regulacji. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Nadleśniczy Nadleśnictwa R. ustalił, na podstawie art. 46e ustawy z 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz.U. z 2020 r., poz. 1683 t.j. ze zm.), wysokość należnego skarżącemu odszkodowania za szkody łowieckie poczynione w uprawach rolnych przez zwierzęta łowne. Zgodnie z tą regulacją Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód ustala wysokość odszkodowania, w drodze decyzji, biorąc w szczególności pod uwagę ustalenia zawarte w protokołach, o których mowa w art. 46a ust. 4, art. 46c ust. 5 i art. 46d ust. 8. W myśl natomiast art. 46e ust. 4 przywołanej ustawy właściciel albo posiadacz gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, a także dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezadowolony z decyzji, o której mowa w ust. 1, może, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Z powyższego wynika, że właściwym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest sąd powszechny właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkody (por: postanowienia: WSA w Szczecinie z dnia 8 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1172/19; WSA w Warszawie z 17 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2772/19, WSA w Białymstoku z dnia 12 marca 2020, sygn. akt II SA/Bk 157/20 dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na cywilnoprawny charakter sporu w niniejszej sprawie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.