II SA/Sz 360/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 27 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, decyzją z dnia 27 lutego 2024 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania G. K. (dalej jako "skarżący"), od decyzji Burmistrza Złocieńca z dnia 2 października 2023 r., nr [...], w sprawie odmowy przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną babcią, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja organu odwoławczego doręczona została skarżącemu w dniu 14 marca 2024 r., w trybie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572). Tym samym 30-dniowy termin do wniesienia skargi do Sądu, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji, upływał z dniem 15 kwietnia 2024 r. (poniedziałek). W dniu 10 maja 2024 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Kolegium. W uzasadnieniu skargi podał, że "przeoczył sprawę" za co przeprasza, wyjaśniając, że w czasie orzekania przez organy w tej sprawie zachorowała jego matka, więc musiał również jeździć do szpitala do mamy. Na potwierdzenie tej sytuacji załączył kartę informacyjną z leczenia szpitalnego matki. Oświadczenie to Sąd potraktował jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 tj.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skuteczność wniosku o przywrócenie uchybionego terminu uzależniona jest łącznego spełnienia przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności. Zaznaczyć przy tym należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że jeżeli z okoliczności sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany, należy rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu merytorycznie (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 728/09, opubl. w Lex nr 552400). W orzecznictwie przyjmuje się, że uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GZ 56/12, opubl. w Lex nr 1116284). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. nagłe zdarzenie losowe (por.: wyrok NSA z 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00, LEX nr 55307). Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, przytoczone przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw do stwierdzenia, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Zauważyć bowiem trzeba, że z załączonej do skargi karty informacyjnej z leczenia szpitalnego wynika, że przebywała matka skarżącego przebywała w szpitalu w okresie od dnia 6 grudnia 2023 r. do dnia 24 grudnia 2023 r., a tymczasem skargę do sądu wnieść należało w okresie od dnia 15 marca 2024 r. do dnia 15 kwietnia 2024 r. Ocena czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu nie ogranicza się zatem do ustalenia, czy twierdzenia wnioskodawcy są wiarygodne, ale należy również uwzględnić na przykład to, czy wskazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy zainteresowany wykazał należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu, na przykład poprzez wyręczenie się inną osobą. Należy zatem brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (por.: postanowienie NSA z 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 701/14, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, okoliczności powołane przez skarżącego mogły utrudniać prawidłowe podejście do załatwiania własnych spraw, ale tego nie uniemożliwiały. Skarżący miał świadomość toczącego się postępowania, które zostało zainicjowane jego wnioskiem oraz postępowania odwoławczego wywołanego jego odwołaniem od decyzji organu I instancji. Zatem jego obowiązkiem było dopilnowanie odbioru kierowanej do niego korespondencji, a – w razie konieczności, podjęcie odpowiednich czynności dla ochrony swoich praw. Skarżący nie wykazał, aby pobyt jego matki w szpitalu, który miał miejsce znacznie wcześniej aniżeli rozpoczęcie terminu do wniesienia skargi uniemożliwił mu dokonanie tej czynności. Jednocześnie skarżący nie wskazał na inne okoliczności, o charakterze nadzwyczajnym, które spowodowały uchybienie terminu do wniesienia skargi. Powyższe powoduje, że wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie.