II SA/Sz 362/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Sz 148/04, oddalającym skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. S.G. w dniu 11 kwietnia 2007 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z (...(, którym oddalono Jej skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z (...(, w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Jako podstawę wznowienia postępowania, skarżąca pierwotnie wskazała okoliczności określone w art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie: P.p.s.a.). Następnie, odpowiadając na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowej skargi, w piśmie z 11 października 2007 r., pełnomocnik skarżącej sprecyzował podstawę wznowienia postępowania, oświadczając, że stanowi ją art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Uzasadniając powyższe, pełnomocnik wskazał, że z uwagi na wiek oraz stan zdrowia strony należy przyjąć, że była ona pozbawiona działania. Okoliczności te strona podnosiła w swoich pismach procesowych kierowanych do Sądu. Z tego też względu, mimo braku wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, nic nie stało na przeszkodzie, aby Sąd pouczył stronę o możliwości skorzystania z tej instytucji. W uzasadnieniu wskazano również, że w związku ze swoim stanem zdrowia, o zaskarżonym wyroku Sądu strona dowiedziała się dopiero w kwietniu 2007 r. Badając na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Jak wynika z akt sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia (...(, skarżąca tylko raz (w swojej skardze z 30 stycznia 2004 r.) powołała się na swój podeszły wiek oraz długotrwałą, przewlekłą i ciężką chorobę, wskazując je jako przyczyny niewykonania przez nią obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją. Z akt sprawy wynika również, że w dniu 18 maja 2005 r. skarżąca osobiście stawiła się na rozprawie, na której zabrała głos. Oświadczyła bowiem, że podtrzymuje skargę oraz wyjaśniła przyczyny wybudowania dobudówki. Po ogłoszeniu orzeczenia S.G. została pouczona m.in. o przysługującym jej środku zaskarżenia, na co oświadczyła, że zrozumiała treść pouczenia. Następnie, na wniosek skarżącej, zostało sporządzone uzasadnienie wyroku. Odpis sentencji tego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącej w dniu 21 czerwca 2005 r. Zgodnie z powołanym przez skarżącą art. 271 pkt 2 P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Z krótkiego przedstawienia stanu sprawy, której dotyczy skarga o wznowienie postępowania, wynika, że skarżąca nie była pozbawiona możności działania. Miała możliwość składania pism procesowych, a przede wszystkim była obecna na rozprawie, na której zapadł wyrok w jej sprawie. Podczas rozprawy zabierała głos, była pouczana o przysługujących jej uprawnieniach. Skarżąca nie była też nienależycie reprezentowana, gdyż nawet się nie powołuje na to, aby nie miała zdolności do czynności prawnych. Fakt, że skarżąca nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie oznacza braku należytej reprezentacji. W przypadku osób fizycznych, podstawa ta dotyczy bowiem sytuacji, w których osoby fizyczne nie mają zdolności do czynności prawnych i z tej przyczyny w postępowaniu sądowym muszą być reprezentowane przez przedstawicieli ustawowych (vide: postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 1 października 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 246/04, Lex nr 203313). W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że wniesiona przez skarżącego skarga o wznowienie postępowania nie opiera się w istocie na ustawowych podstawach. W konsekwencji, zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł o jej odrzuceniu.