II SA/Sz 364/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze sprzeciwu Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej przywoływana jako: ‘K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K. Ś., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] nr [...] wraz z elektroenergetyczną linią zasilającą, do realizacji na dz. nr [...], położonej przy ul. [...] w T. , obręb T., gm. P., uchylił ww. decyzję Organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu Organowi do ponownego rozpoznania. 2. W uzasadnieniu decyzji Organ podał, że działka inwestycyjna położona jest na terenie objętym zapisami uchwały Nr XX/144/2012 Rady Miejskiej w Policach z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej obszaru miejscowości: T., W., Z. - tzw. "T.", w terenie elementarnym [...] Spółka [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. uchwałę z dnia 22 maja 2012 r. w części dotyczącej obszaru miejscowości: T., W., Z. - tzw. "T.", kwestionując zapisy § 17 ust. 4 pkt 1 lit c oraz § 17 ust. 4 pkt 2 lit c uchwały w odniesieniu do działki nr [...] przy ul. [...] w miejscowości T., gm. P.. W § 17 ust. 4 pkt 1 lit. c uchwały określone zostało przeznaczenie terenu: istniejąca na terenie 8 PS stacja bazowa telefonii komórkowej do zachowania, z możliwością modernizacji. Następnie Organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie w wyroku z dnia 14.02.2018 r. (sygn. akt II SA/Sz 64/18), po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8.11.2017 r. (sygn. akt II OSK 2876/16) wskazał, że "(...) Stosownie do postanowień ogólnych analizowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszących się do infrastruktury inżynieryjno-technicznej uzbrojenia terenu, plan przewiduje obsługę telekomunikacyjną z systemów przewodowych i bezprzewodowych (§ 9 ust. 9 pkt 1) oraz dopuszcza realizację innych niż wymienionych w ustaleniach planu elementów i urządzeń infrastruktury technicznej, których konieczność realizacji uzasadniają względy techniczne i ekonomiczne z dopuszczeniem koniecznych do ich funkcjonowania podziałów (§ 9 ust. 10). W ocenie Sądu, przytoczone regulacje nie ustanawiają zakazu lub rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, a tym samym nie naruszają art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z przedstawionych unormowań planu, wbrew zarzutom strony skarżącej, nie wynika zakaz lokalizacji nowych stacji bazowych telefonii komórkowych, czy też możliwości lokalizacji nowych anten tylko w ramach istniejącej stacji bazowej. Wskazanie w treści planu na istnienie na terenie [...] stacji bazowej telefonii komórkowej wraz przewidzianą możliwością jej dalszego funkcjonowania, a nawet modernizacji, nie jest równoznaczne z zakazem lokalizacji nowych stacji telefonii komórkowych, o ile oczywiście będą spełnione inne przepisy szczególne. W szczególności nie uniemożliwia on wybudowania stacji bazowej telefonii komórkowej, w tym wieży kratowej o wys. ok. 61 m n.p.t. stanowiącej element infrastruktury, którego wysokość nie została ograniczona wskazanymi postanowieniami planu. Powyższe spostrzeżenia prowadzą do wniosku, że skarżone przez Spółkę zapisy planu wynikające z § 17 ust. 4 pkt 1 i lit. c) oraz pkt 2 lit. c) nie wprowadzają ograniczeń w zakresie budowy kolejnych (nowych) stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze 8 PS w zakresie opisanym skargą. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 46 w zw. z art. 48 w zw. art. 75 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz art. 32 i art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 140 K.c." Zatem wobec treści ww. wyroku Sądu, w ocenie Organu, brak jest podstaw prawnych do kwestionowania możliwości ustawienia na terenie dz. nr [...] w T. przy ul. [...] kolejnej stacji bazowej telefonii komórkowej, o ile zostaną spełnione inne przepisy szczególne. Organ odwoławczy zaznaczył, że biorąc pod uwagę aktualnie dominującą linię orzecznictwa sądów administracyjnych, wątpliwości budzi prawidłowość przeprowadzenia kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem wymagań środowiskowych. Aktem prawnym mającym zastosowanie w tym zakresie jest rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco i zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dokonuje się w oparciu o dwa parametry, EIRP równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz położenie miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w określonej odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. W ocenie Organu, dołączone do wniosku opracowanie wykazało (analiza środowiskowa i kwalifikacja przedsięwzięcia), że przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym inwestycja przed uzyskaniem pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stosownie do treści ustawy z 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.), odpowiednio art. 71 ust. 2 pkt 1 i art. 72 ust. 2 pkt 2. Jednak przy dokonywaniu kwalifikacji przedsięwzięcia nie uwzględniono treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć (...), zgodnie, z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 § 3. W świetle § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, zdaniem Organu odwoławczego, nie można się zgodzić ze stanowiskiem, że dla zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć, o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, przesądzające znaczenie ma równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczonego dla pojedynczej anteny oraz wyznaczenie w odniesieniu do takiej mocy tej anteny miejsc dostępnych dla ludności. Nie jest bowiem w tym względzie wystarczające powołanie się na użyte w zapisie sformułowanie, że równoważną moc promieniowaną izotropowego wyznacza się dla pojedynczej anteny, także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Organ podkreślił dalej, że w aktualnej linii orzecznictwa sądów administracyjnych dominuje pogląd, że w tym zakresie nie należy pomijać treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, z której wynika, że dla oceny oddziaływania tego rodzaju inwestycji na środowisko i ustalenia czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą oddziaływać na środowisko, wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań i zsumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia (również z tej samej inwestycji). Instalację stacji bazowej wraz z wszystkimi antenami sektorowymi należy traktować jako jeden zakład, o którym mowa w powołanym przepisie. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny spowoduje, że moc promieniowania przekroczy w osi głównej promieniowania planowanej anteny wielkości wymienione w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W ocenie Organu odwoławczego, dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny, z uwzględnieniem możliwości zmian nachylenia anten. Z tych względów dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. Na poparcie ww. stanowiska Organ odwoławczy przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ podkreślił, że pojawiający się w najnowszych rozstrzygnięciach sądów administracyjnych pogląd wskazujący, że oparcie się organu I instancji na stanowisku, że determinantami oceny przedsięwzięć mogących zawsze, bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny, uzasadniania wydanie decyzji w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Konkludując Organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na powyżej zaprezentowany stan sprawy, należało przekazać sprawę Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Podczas ponownego rozpatrywania sprawy Organ powinien zobowiązać inwestora do uwzględnienia w opracowaniu kumulacji oddziaływań i zsumowania parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia (§ 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), następnie dokonać analizy materiału i w oparciu o przedstawioną kumulację ustalić obszar oddziaływania planowanej inwestycji i na nowo ustalić krąg stron postępowania. Nie jest możliwe naprawienie błędu organu I instancji w tej kwestii w toku postępowania odwoławczego, ponieważ stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 K.p.a. Po zobowiązaniu przez organ I instancji inwestora do uwzględnienia w opracowaniu kumulacji oddziaływań i zsumowania parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia, należy ponownie dokonać ustaleń, które działki znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu i zapewnić udział w postępowaniu wszystkim jego stronom, ustalonym zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. 3. P. Sp. z o.o. w W., zwana dalej "Skarżącą", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sprzeciw od decyzji Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej od Organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów: - art. 138 § 2 w zw. z art. 6, 7, 8, 77 i 80 K.p.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Organ odwoławczy, że wniosek Skarżącej o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę nie uwzględnia kumulacji oddziaływania wszystkich anten, podczas gdy załączona do projektu budowlanego "Analiza środowiskowa" obejmuje wszystkie wskazane przez Wojewodę zagadnienia; - § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzeniem o znaczącym oddziaływaniu poprzez pominięcie przy wykładni przepisów art. 122a ust. 1 w zw. z art. 122 i w zw. z art. 152 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - co w niniejszym stanie faktycznym skutkuje bezzasadnym przyjęciem przez Organ II Instancji, że postanowienia rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu mogą stanowić podstawę sumowania parametrów planowanej inwestycji w sytuacji, gdy projekt Skarżącej przewiduje realizację po jednej antenie na sektor i tylko dwa sektory. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że Wojewoda nie wyjaśnił jak rozumie kwestię kumulacji. W dokumentacji projektowej Skarżącej znajduje się dokument, w którym uwzględniono wzajemne oddziaływanie dwóch przedsięwzięć znajdujących się na tej samej działce w trybie § 3 ust. 2 rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu. Natomiast w pozostałym zakresie instalacja Skarżącej składa się tylko z pojedynczych anten, po jednej na każdym z 2 sektorów. W konsekwencji Analiza środowiskowa (na str. 6 oraz na mapie) zawiera wspólne oddziaływanie wszystkich źródeł promieniowania i zakres tego wspólnego oddziaływania - zarówno wszystkich anten Skarżącej i tychże anten łącznie z przedsięwzięciem innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. W pkt 3.1. Skarżąca szczegółowo przedstawiła parametry oddalonej o ok. 98 m wieży kratowej należącej do N. Natomiast w pkt 4.2. Skarżąca obliczyła maksymalny zasięg sumaryczny, będący superpozycją zasięgów poszczególnych anten skierowanych w danym kierunku oraz uwzględnione zostało oddziaływanie anten z sąsiednich sektorów. Z oceny wskazanych parametrów pod kątem zagrożenia dla środowiska i ludności wynika, że nie zachodzi wzajemne oddziaływanie pól elektromagnetycznych pochodzących od anten operatora P. i N.!. Potwierdzają to także załączone do Analizy środowiskowej rysunki (rys. 2 i 3). W związku z powyższym nałożenie obowiązku przez Wojewodę w przedmiocie uwzględnienia w opracowaniu kumulacji oddziaływań jest, w ocenie Skarżącej, kompletnie niezrozumiałe. Zobowiązanie Skarżącej do uwzględnienia w dokumentacji zagadnienia, które w istocie zostało już uwzględnione narusza przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6, 7, 8, 77 i 80 K.p.a. Zdaniem Skarżącej, Wojewoda nieprawidłowo powołał się także na linię orzecznictwa sądów administracyjnych, które przytoczył w treści uzasadnienia - odnoszą się one do zupełnie innego stanu faktycznego. W przedmiotowym stanie faktycznym Skarżąca chce zrealizować tylko jedną antenę na sektor (łącznie dwa sektory), natomiast wskazane przez Organ wyroki odnosiły się do stanu faktycznego, gdzie inwestor chciał zrealizować więcej niż jedną antenę na sektor. Skarżąca podkreśliła, że samo nakładanie się oddziaływań, na które powołuje się Wojewoda wynika z błędnej wykładni przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu. W ocenie Skarżącej, przepisy te powinny być intepretowane zgodnie z wykładnią systemową, zgodnie z którą jedynym rzetelnym i praktycznym środkiem zweryfikowania założeń przedsięwzięcia są pomiary natężenia pola elektromagnetycznego, po zrealizowaniu inwestycji, którego dopuszczalny poziom dla ludności wynosi gęstość mocy 0.1 Wata na powierzchnię metra kwadratowego (0,1 W/m2). 4. Organ odwoławczy w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sprzeciw okazał się zasadny. 5. Stosownie do art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej: "K.p.a.", organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozpoznając sprzeciw od decyzji (art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Kontrola ta sprowadza się do dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. 6. W ocenie Sądu ww. przepis został użyty wadliwie przy wydaniu zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] r. W świetle art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną wyłącznie wtedy, gdy dotychczasowa decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy, zgodnie z istotą zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.), winien dokonać oceny kwestionowanej odwołaniem decyzji, ale przede wszystkim dokonać ponownej oceny i rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu odwoławczym obowiązują te same zasady co w postępowaniu przed Organem I instancji, w zakresie zebrania całego materiału dowodowego i jego pełnej oceny (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), uwzględniającej znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy wskazując, którym dowodom Organ przyznał rację, a którym odmówił (art. 80 K.p.a.). Swoje stanowisko Organ musi przedstawić przekonująco w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). Organ odwoławczy także powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Organ ten ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę Organ odwoławczy obowiązany jest usunąć naruszenia prawa materialnego, ewentualnie prawa procesowego, których dopuścił się Organ pierwszej instancji. Celem wniesienia odwołania nie może być jedynie dokonanie przez Organ odwoławczy kontroli w zakresie prawidłowości (zgodności z prawem i zasadności) zakwestionowanej decyzji, skoro konieczne jest powtórne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez Organ II instancji. 7. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda uchylając decyzję Organu I instancji stwierdził, że podczas ponownego rozpatrywania sprawy Organ powinien zobowiązać Inwestora do uwzględnienia w opracowaniu kumulacji oddziaływań i zsumowania parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia (§ 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), a następnie dokonać analizy materiału i w oparciu o przedstawioną kumulację ustalić obszar oddziaływania planowanej inwestycji oraz na nowo ustalić krąg stron postępowania. Tymczasem z "Analizy środowiskowej" z października 2018 r., znajdującej się w aktach sprawy wynika, że nie zachodzi wzajemne oddziaływanie pól elektromagnetycznych pochodzących od anten operatora P. i N.! Stacje oddalone są od siebie o ok. 98 m, a wysokości zawieszenia anten różnią się od siebie o 10 m i dla takiej konfiguracji oraz mocy EIRP obu operatorów wzajemne oddziaływanie nie zachodzi, co potwierdzają załączone do analizy rysunki 2 i 3. Obliczony został maksymalny zasięg sumaryczny, będący superpozycją zasięgów poszczególnych anten skierowanych w danym kierunku oraz uwzględniono oddziaływanie anten z sąsiednich sektorów (pkt 3.1 i 4.2 analizy). Powyższa analiza sporządzona została na podstawie danych technicznych urządzeń instalowanych na stacji bazowej uzyskane od Inwestora, karty katalogowej anten, danych lokalizacyjnych stacji uzyskanych od Inwestora, kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, budżetu mocy planowanej stacji. Załączniki do ww. analizy stanowią rozmieszczenie anten i urządzeń, konfiguracja anten innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego oraz karty katalogowe anten. W świetle powyższego niezrozumiałe jest uchylenie decyzji Organu I instancji przez Wojewodę i przekazanie sprawy ponownie temu Organowi, zamiast wydania decyzji merytorycznej w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. 8. Ten właśnie zarzut podniosła Skarżąca we wniesionym sprzeciwie i Sąd argumentację Spółki w tym zakresie w pełni podziela, zauważając dodatkowo, że Organ odwoławczy może (wyjątkowo) wydać decyzję kasacyjną, gdy Organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez Organ drugiej instancji. Nadto, gdy wątpliwości Organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, poprzez przeprowadzenie określonego dowodu mieści się w kompetencjach Organu odwoławczego celem uzupełnienia postępowania, wyłączając przy tym dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. 9. Niezależnie od powyższego, stwierdzić też trzeba, że o konieczności zastosowania w sprawie art. 138 § 2 K.p.a., nie może stanowić odmienna (niż zaprezentowana przez Organ I instancji) ocena merytoryczna przedłożonej (i uzupełnionej/poprawionej) dokumentacji budowlanej. Z tych też powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie mogła się ostać. 10. Sąd podziela jednocześnie stanowisko prezentowane zgodnie w orzecznictwie, że w sprzeczności z art. 138 § 2 K.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji dotknięte jest niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. Powyższe zatem skutkowało uwzględnieniem sprzeciwu. 11. Ponownie rozpatrujący sprawę Organ winien uwzględnić rozważania prawne na temat możliwości wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz dostosować się do wskazań Sądu w kwestii obowiązku Organu co do oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz zajęcia merytorycznego stanowiska w kwestiach spornych. 12. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a., orzekł w pkt I sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.