II SA/Sz 366/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) sędzia WSA Marzena Iwankiewicz sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziego NSA Henryka Doleckiego od rozpoznania Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a na podstawie art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyłączyć sędziego NSA Henryka Doleckiego od rozpoznania niniejszej sprawy. Sygn. akt II SA/Sz 366/12 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Katarzyny Grzegorczyk-Meder i sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Grzegorza Jankowskiego od rozpoznania sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia oddalić wniosek o wyłączenie sędziów. Skarżący R. S. na rozprawie w dniu [...] r. złożył pisemne wnioski o wyłączenie sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder oraz sędziego NSA Grzegorza Jankowskiego od prowadzenia sprawy z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr[...] , w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Skarżący jako podstawę wyłączenia podał stosowanie przez ww. sędziów w procedurze sądowej i orzecznictwie "omnipotencji władczej funkcjonariusza publicznego państwa totalitarnego i stosowanie metod, imponderabiliów i peerelowskiego pozytywizmu prawnego z okresu reżimu komunistyczno-peerelowskiego". Wyjaśnił, iż obiektywne powody wywołujące uzasadnione wątpliwości co do bezstronności, obiektywizmu i wiarygodności sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder oraz sędziego NSA Grzegorza Jankowskiego wynikają z udziału i zachowania tych sędziów w rozpoznawaniu innych jego spraw, w tym o sygn. akt II SA/Sz 277/10, SA/Sz 1777/02 oraz SA/Sz 2337/02. Jak wynika z akt sprawy, sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder złożyła pisemne wyjaśnienie, w którym oświadczyła, iż nie istnieją ani przesłanki wymienione w art. 18 P.p.s.a., ani okoliczności mogące wywoływać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w rozpoznanej sprawie. Również sędzia NSA Grzegorz Jankowski złożył oświadczenie, w którym wskazał, że nie istnieją przesłanki wymienione w art. 18 P.p.s.a. oraz okoliczności mogące wywoływać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w rozpoznanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a." enumeratywnie wymienia przyczyny wyłączenia sędziego z mocy samego prawa. Stosownie natomiast do unormowania zawartego w art. 19 P.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego sprowadza się do eliminowania wszelkich przyczyn, mogących skutkować w otoczeniu jakimikolwiek wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt SK 19/02, OTK-A z 2004 r., nr 7, poz. 67). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie istnieją przyczyny obligatoryjnego wyłączenia wskazanych sędziów w trybie art. 18 P.p.s.a. jak również brak jest okoliczności uzasadniającej zastosowanie art. 19 P.p.s.a. Z oświadczeń złożonych przez sędziego WSA Katarzynę Grzegorczyk-Meder oraz sędziego NSA Grzegorza Jankowskiego wynika, że między wymienionymi sędziami, a skarżącym nie zachodzi stosunek osobisty, który mógłby mieć wpływ na orzekanie w sprawie, jak i inne powody uzasadniające wyłącznie. Wyjaśnienia te nie budzą żadnych wątpliwości w świetle materiału znajdującego się w sprawie. Ponadto R. S. w uzasadnieniu wniosków nie wskazał, ani nie udowodnił żadnych okoliczności, które stanowiłyby przesłankę wyłączenia sędziów w trybie art. 19 P.p.s.a. Subiektywne przekonanie wnioskodawcy o braku bezstronności sędziów, których dotyczy złożony wniosek, nie znajduje oparcia w aktach sprawy. W tym względzie należy wyjaśnić, iż fakt udziału sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder oraz sędziego NSA Grzegorza Jankowskiego w rozpoznawaniu innych spraw skarżącego nie daje podstawy do wyłączenia sędziego, jeśli nie zachodzą rzeczywiste powody wskazujące na brak tej bezstronności. A takich powodów skarżący nie podał. Niewłaściwe, w ocenie wnioskodawcy, zachowanie ww. sędziów na rozprawie w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 277/10, czy też w sprawach SA/Sz 1777/02 oraz SA/Sz 2337/02, w żaden sposób nie dowodzi istnienia jakiegokolwiek negatywnego stosunku tych sędziów do skarżącego. Ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych, popełnionych przez niego uchybień przepisom prawa formalnego, albo błędów w stosowaniu prawa materialnego, należy do sądu wyższej instancji w ramach kontroli instancyjnej. Natomiast sąd rozpoznający wniosek o wyłączenie sędziego nie bada zasadności i prawidłowości czynności podjętych w sprawie przez sąd orzekający (postanowienie SN z 28 sierpnia 1996 r., I PO 8/96, OSNAP 1997, nr 4, poz. 59 oraz postanowienie NSA z dnia 5.09.2008 r., I OZ 665/08, LEX nr 440113, a także T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wydanie 2, LexisNexis, Warszawa 2008 r., s. 173). Reasumując należy wskazać, że w sprawie brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku. W tych okolicznościach, na podstawie art. 22 § 1 i § 2 P.p.s.a., wnioski R. S. należało oddalić.