II SA/Sz 373/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. K., Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...], II. oddala skargę Spółki A. , III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] odmówił M. K. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu gastronomicznego składającego się z obiektów smażalni ryb, wiaty oraz pawilonu [...]- obiektów nie związanych z gruntem, stałych, całorocznych z działalnością prowadzoną sezonowo na dz. Nr [...] . Podstawę odmowy stanowiło niespełnienie warunku wynikającego z art.61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. M. K. złożył odwołanie od tej decyzji, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, ustaleniami faktycznymi dotyczącymi terenu inwestycji i wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na wstępie zauważyło, że zaskarżona decyzja została podjęta po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji, po uchyleniu przez Kolegium poprzedniej decyzji z dnia [...] r. Kolegium stwierdziło, że ustalanie warunków zabudowy na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennymi dotyczy terenów, dla których brak jest sporządzonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przepisach art. 52 - 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.), określono obowiązującą procedurę postępowania, prowadzącą do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku, gdy sprawa dotyczy nowej zabudowy, mają też zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588). By uzyskać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy należy, zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, spełnić łącznie pięć warunków określonych w tym przepisie: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi jest zabudowana w taki sam sposób jak działka objęta wnioskowana inwestycją, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia, 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy było niespełnienie wymogu wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem żadna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Przedmiotem wniosku jest inwestycja polegająca na budowie zespołu gastronomicznego składającego się z obiektów smażalni ryb, wiaty oraz pawilonu [..] - obiektów nie związanych z gruntem, stałych, całorocznych z działalnością prowadzoną sezonowo na dz. Nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, że w uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż istniejące w sąsiedztwie zagospodarowanie terenu i jego zabudowa nie znajduje odniesienia dla określonej we wniosku funkcji planowanego zespołu gastronomicznego jednocześnie podkreślając, iż działka objęta wnioskiem położona jest na terenie portu morskiego, którego granice określono rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 144, poz.1210). Z przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz.U.z 2010 r. Nr 33, poz.179 ze zm.) wynika, że port morski to akweny i grunty oraz związana z nimi infrastruktura portowa, znajdujące się w granicach portu, a infrastruktura portowa to - znajdujące się w granicach portu akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem, zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z tejże infrastruktury portowej. Zdaniem organu pierwszej instancji, port morski, to przede wszystkim port rybacki, port handlowy, port jachtowy i stocznia. Działka nr [...] znajduje się na terenie portu handlowego. Port w [...] nie ma wyodrębnionego portu pasażerskiego; funkcję tę pełni częściowo Nabrzeże Pilotowe oraz w części wyodrębnionej Nabrzeże Węglowe, jak też Nabrzeże Wschodnie, przy którym cumują jednostki zajmujące się obsługą wędkarzy morskich. Port Handlowy to przede wszystkim obszar, na którym odbywają się przeładunki, a w związku z tym znajdują się tu budynki składowe i składowiska, m.in., składowany jest węgiel i inne materiały sypkie. Port handlowy jest ogrodzony, a dostęp do niego dla osób postronnych jest ograniczony. Organ ustalił, że na terenie portu (obszaru analizowanego) występuje zabudowa o funkcji związanej z działalnością portu. Są to, między innymi, Urząd Celny, biuro Zarządu Portu, hangary, warsztaty, serwisy, zakłady przetwórstwa ryb, fabryka lodu, składowiska, budynki składowe itp. Faktem jest, że na obszarze analizowanym stwierdzono obecność obiektów gastronomicznych, jest to jednak kontener, w którym sprzedawane są wędzone ryby ze znajdującej się obok wędzarni, który zdaniem organu I instancji, nie może stanowić odniesienia jako tzw. dobre sąsiedztwo, gdyż jest on tam posadowiony niezgodnie z prawem. Natomiast w porcie jachtowym, który jest ogólnodostępny znajduje się obiekt gastronomiczny zlokalizowany w zabytkowym obiekcie [...]. Obiekt ten jest dostępny z "innej drogi publicznej". Kolegium podziela stanowisko organu I instancji w tym zakresie. W ocenie składu orzekającego Kolegium, dokonana przez organ I instancji wykładnia przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli warunku dobrego sąsiedztwa, jest prawidłowa i zgodna z jego celem. Jak już wyżej wspomniano zadania i funkcja portu zostały wyraźnie określone. Określając warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, zamiarem ustawodawcy było niedopuszczenie w określonym obszarze do zabudowy, która w sposób istotny naruszałaby istniejący w nim ład przestrzenny co znaczy, że planowanej zabudowy nie da się pogodzić z zabudową już istniejącą. Zlokalizowanie obiektu gastronomii na terenie portu handlowego stanowiłoby wprowadzenie zupełnie innej funkcji. Należy zgodzić się, że dla tak specyficznego terenu jak teren portowy, a w szczególności terenu portu handlowego, niewątpliwie funkcja gastronomiczna nie jest funkcją uzupełniającą. Faktem jest, iż jedną z podstawowych zasad planowania przestrzennego jest, iż funkcji podstawowej zawsze towarzyszy funkcja uzupełniająca, co potwierdza też orzecznictwo sądowoadministracyjne, to jednak w tym konkretnym przypadku nie jest uprawnione twierdzenie, że dla portu przeładunkowego funkcją uzupełniającą będzie zespół gastronomiczny. Zdaniem Kolegium, fakt, że wokół terenów portowych znajdują się różnego rodzaju obiekty handlowe (stragany, kioski itp.), co obrazują fotogramy będące częścią materiału dowodowego zebranego przez organ, nie może stanowić podstawy do dalszej "zabudowy" tego terenu, bowiem obiekty te są, albo obiektami tymczasowymi, albo też są zlokalizowane bez żadnego pozwolenia. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Zarząd Portu Morskiego oraz przez M. K. Skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 8, 28, 35 § 1 w związku z art. 12 § 1, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "K.p.a.", oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7, 8 i 9 w związku z art. 23 ust. 2 ustawy o portach i przystaniach morskich, poprzez niezastosowanie tych przepisów. Skarżąca, w skardze, a następnie w piśmie procesowym z dnia [...] r., odwołała się do istnienia po jej stronie interesu prawnego w niniejszej sprawie bowiem dla niej, odmowa wydania zawnioskowanej przez M. K. decyzji, wpływając na możliwość pozyskiwania przez nią środków finansowych, bezpośrednio naraża Gminę Miasto [...] na konieczność wniesienia dopłat do kapitału zakładowego Zarządu Portu Morskiego. Dlatego, niezależnie od wniosku M. K. - skarżąca wystąpiła z własnej inicjatywy do organu pierwszej instancji z wnioskiem o wydanie analogicznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i obecnie oczekuje na rozstrzygnięcie - co również uzasadnia istnienie jej interesu prawnego. Jako naruszenie jej interesu prawnego wskazała przekroczenie władztwa planistycznego skarżoną decyzją, poprzez nie znajdującą uzasadnienia prawnego ingerencję w prawo własności skarżącej, polegającą na uniemożliwieniu Zarządowi Portu [...] wykonywania ustawowych zadań polegających na pozyskiwaniu środków z umów najmu lub dzierżawy gruntów, w celu poniesienia ciężaru utrzymania i remontu infrastruktury portowej. M. K., z uwagi na zawarcie ze skarżącą umowy najmu (ostatnia z dnia [...]r.) posiada prawo do terenu objętego wnioskiem o wydanie powyższej decyzji. Warunkiem wykonywania umowy najmu jest uzyskanie przez niego odpowiedniej zgody Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego (wyłącznie właściwy organ dla obszarów poru [...]). Zgoda taka może być wydana wówczas jeżeli najemca uzyska decyzję o warunkach zabudowy wydawaną przez Prezydenta Miasta . Skoro Prezydent odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla M. K., to tym samym staje się niemożliwe wykonywanie umowy najmu terenu przez skarżącą oraz M. K. W ten sposób organ administracji wkracza w prawo własności skarżącej, która z mocy art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o portach i przystaniach morskich z dnia 20 grudnia 1996 r. (Dz. U. 2010 r. Nr 33, poz. 179) obowiązana jest pozyskiwać przychody z umów najmu gruntu, które to przychody muszą być przeznaczone w całości na realizację ustawowo powierzonych zadań, określonych w art. 9 ust. 2 ww. ustawy. Skarżąca podkreśliła, że obszar położony w granicach administracyjnych portu [..] podzielony jest zgodnie z jego potrzebami funkcjonalnymi na różne oddzielone od siebie strefy. Jedną z takich stref jest strefa o funkcji pasażerskiej znajdująca się na obszarze od Latarni Morskiej w głąb portu i ma charakter otwarty - publicznie dostępny. W tej właśnie strefie o funkcji pasażerskiej znajduje się teren objęty zarówno wnioskiem M. K., jak i złożonym przez skarżącą. Obsługa funkcji pasażerskiej wiąże się ze swej istoty z obsługą ludzi, którzy w celach turystycznych zwiedzają port i uczestniczą w rejsach o charakterze sportowym i turystycznym. Z taką natomiast obsługą oczywiście związana jest funkcja gastronomiczna. M. K. w swojej skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podkreślił, że przez 14 lat prowadził gastronomiczną działalność gospodarczą w postaci obiektu smażalni ryb, wiaty oraz pawilonu [...], obiektów trwale nie związanych z gruntem, w których prowadzona była działalność sezonowa na terenie gminy, odległym o 300 metrów od obecnie proponowanej lokalizacji (tuż przy [...]). Sam Prezydent Miasta był uprzejmy wskazać na działkę nr [...], jako miejsce umożliwiające prowadzenia tej samej działalności gospodarczej skarżącemu, a następnie wydał decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji. Pierwsza decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. była jednoznaczna - decyzja odmowna została uchylona i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolejna decyzja Prezydenta (z dnia [...] r.) w zasadzie jest powtórzeniem stanowiska pierwszej decyzji. Pomimo, że stan faktyczny i prawny nie uległ żadnej zmianie w stosunku do stanu istniejącego w momencie wydawania pierwszej decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji Prezydenta m. [...], obecna decyzja jest dla skarżącego niekorzystna. Na terenie portu prowadzone są różne formy działalności gospodarczej, w tym parkingi samochodowe, punkty handlowe i gastronomiczne, sezonowe i całoroczne. Wskazany teren znajduje się w granicach Portu Morskiego, część działki nr [...], na której zlokalizowane są wskazane ww. elementy działalności gospodarczej znajduje się poza terenem zamkniętym Portu [...] i nie jest na niej prowadzona działalność dotycząca obsługi portu - prowadzona działalność gospodarcza na wskazanym terenie związana jest z handlem i gastronomią. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. sąd połączył sprawy ze skarg Zarządu Portu Morskiego i M. K. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego (art. 50 § 1 ww. ustawy). Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu (interes prawny), które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Przymiotu strony nie ma natomiast osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego (wyrok NSA sygn. akt I OSK 2719/12 dostępny w Internecie, LEX 1239442). W ocenie sądu, skarżący Zarząd Portu Morskiego nie posiada interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny. Podstawy skargi oparte są na tym, że Spółka nie pozyska środków finansowych, o ile M. K. nie będzie mógł prowadzić działalności gospodarczej na terenie portu, że Spółka sama wystąpiła o wydanie podobnej decyzji o warunkach zabudowy. Swojego interesu prawnego skarżąca upatruje w art. 9 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2010 r., Nr 33, poz.179), w oparciu o który odpowiada za gospodarkę finansową portu, a także w ograniczeniu jej prawa własności. Wydana decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy nie narusza w tym zakresie ani praw, ani obowiązków Spółki, gdyż dotyczy praw i obowiązków innego podmiotu. Wykazanie interesu prawnego przez uprawnionego do nieruchomości polega na wskazaniu wpływu zamierzenia inwestycyjnego na możliwość korzystania z rzeczy z tym, że ochrona taka może zatem dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Mając na uwadze powyższe, sąd uznając brak interesu prawnego Zarządu Portu Morskiego, skargę tego podmiotu oddalił (punkt II sentencji wyroku). Rozpatrując skargę M. K. sąd stwierdził, iż decyzja z dnia [...] r. organu pierwszej instancji o odmowie "wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla ww. inwestycji" została wydana z naruszeniem szeregu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz.647 ze zm.), a także przepisów wykonawczych do tej ustawy – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz.1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", czego organ odwoławczy nie zauważył, utrzymując tą decyzję w mocy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dokonuje analizy (art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym): 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W tym celu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 rozporządzenia). Zgodnie z § 9 rozporządzenia: 1. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. 2. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. 3. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. 4. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. Wydana decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy nie zawiera żadnych załączników, co narusza § 9 ust.2 rozporządzenia. W aktach sprawy znajduje się co prawda analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (k.7) przeprowadzona w postępowaniu administracyjnym znak: [...] (taki numer ma omawiana decyzja), ale nie wiadomo kto i kiedy ją sporządził. Na analizie figuruje jedynie data [...] oraz podpis "[...]". Analiza również nie zawiera oznaczenia, że stanowi załącznik do decyzji. W aktach sprawy znajduje się też załącznik graficzny do analizy sporządzony na mapie, której skala została napisana odręcznie nie wiadomo przez kogo - 1:3000. Na mapie tej zaznaczono granice obszaru analizowanego, granice terenu inwestycji, nieprzekraczalną linię zabudowy, front działki od ul. [...] oraz granice portu. W ocenie sądu, nie dość, że mapa została sporządzona w skali innej niż mowa w art.52 (w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000), który odpowiednio stosuje się do decyzji o warunkach zabudowy, to jest po prostu nieczytelna, poprzez szereg nakładających się na siebie oznaczeń. W konsekwencji nie sposób jest ustalić czy przeprowadzona analiza objęła faktycznie wszystkie działki leżące w jej obszarze, w tym także poza granicami portu. W ocenie sądu, przedstawione powyżej naruszenia przepisów prawa materialnego, miały wpływ na wynik sprawy. Efektem tego był także brak wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego niezbędnego do rozpatrzenia sprawy (naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Należy także zauważyć, że głównym punktem odniesienia przeprowadzonej analizy oraz decyzji obu organów był fakt, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze portu morskiego w [..] i nie wpisuje się w infrastrukturę niezbędną dla tego rodzaju obszaru. W tym kontekście stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (mającym odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy - art. 60 ust. 1) decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z dyrektorem właściwego urzędu morskiego w odniesieniu do morskich portów i przystani. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 151, zaś w pkt III na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy.