II SA/Sz 374/10

Dnia 25 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na czynność Starosty z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. J. Z. pismem z dnia [...] r. wystąpił do Starosty z wnioskiem o zwrot kwoty [...] zł z tytułu nadpłaty za wydanie w dniu [...]r. karty pojazdu samochodu marki [...]o nr rejestracyjnym [...], która została poniesiona w kwocie [...]zł. Starosta pismem z dnia [...]r. Nr [...]odmówił J. Z. zwrotu części tej opłaty stwierdzając, że podstawą ustalenia opłaty za wydanie karty pojazdu był § 1 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Rozporządzenie wyżej wymienione zostało zaś wydane w oparciu o delegację ustawową wynikającą z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497). Kolejnym przepisem prawnym nakładającym na organy rejestrujące obowiązek pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu był § 1 ust. 1 pkt 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzór dokumentów w tych sprawach. (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1878 ze zm.). Organ wyjaśnił, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, przepis § 1 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia uznany został za niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i utracił moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. Mimo stwierdzenia niekonstytucyjności przepis ten nadal mógł być stosowany do dnia 30 kwietnia 2006 r. włącznie, co oznacza, że nie ma podstaw do zwrotu części opłaty uiszczonej przez stronę w dniu [...]r. w wysokości [...] zł. Jednocześnie Starosta pouczył J. Z., że przysługuje mu prawo złożenia skargi na czynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma z dnia [...]r., za pośrednictwem Starosty. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej pismo Starosty z dnia [...]r. zostało doręczone J. Z. w dniu [...]r. (k. [...] akt administracyjnych). Pismem z dnia [...]r. /data stempla pocztowego/ J. Z. skierował do Starosty wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego odmową zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, powołując się na stwierdzoną w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. akt U 6/04, niezgodność z Konstytucją RP § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). J. Z. zaznaczył przy tym, że jeżeli jego wniosek zostanie załatwiony odmownie, to złoży skargę na czynność Starosty do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. J. Z. pismem z dnia [...]r., które jak wynika z prezentaty Starostwa Powiatowego wpłynęło do tego organu w dniu [...]r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W uzasadnieniu skargi J. Z. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, przywołując przy tym kolejny raz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. akt U 6/04. Starosta pismem z dnia [...]r., doręczonym J. Z. w dniu [...]r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach administracyjnych), odpowiadając na wystosowywane w dniu [...]r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie uznał żądania strony i odmówił zwroty kwoty [...] zł, podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie skierowanym do wnioskodawcy z dnia [...]r. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest czynność materialno-techniczna Starosty Drawskiego, która podlega kontroli sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", do której zastosowanie ma art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowiący, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Następnie skargę można wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa - art. 53 § 2 P.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 237/08 opublikowany w bazie internetowej orzeczeń NSA). Skarga J. Z. wniesiona została z uchybieniem wymogów wynikających ze wskazanego wyżej art. 52 § 3 P.p.s.a. Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, zaskarżona czynność Starosty została doręczona skarżącemu w dniu [...]r. W związku z tym, czternastodniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upływał skarżącemu w dniu [...]r., który to dzień nie był sobotą ani dniem ustawowo wolnym od pracy. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone przez skarżącego w dniu [...]r., a zatem po upływie terminu przewidzianego do złożenia tego wezwania (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Podkreślić jednak trzeba, że fakt wniesienia skargi przez J. Z. do Sądu z uchybieniem terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa spowodowany został błędnym pouczeniem strony przez Starostę. Sąd zauważa, że organ pouczył skarżącego, o tym iż przysługuje mu prawo wniesienia skargi w terminie 30 dni od dnia otrzymania czynności organu z dnia [...]r, pomijając przy tym konieczność uprzedniego skutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną czynnością. Nie otwiera to jednak drogi do wnoszenia skargi w każdym czasie. Jednakże jak stanowi art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego błędne pouczenie w rozstrzygnięciu, co do prawa wniesienia odwołania lub powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W takiej sytuacji służy stronie prawo do złożenia do organu wniosku w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia na podstawie art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w związku z odmową zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. W dalszej kolejności zgodnie z treścią art. 53 § 2 P.p.s.a. skarżący może wnieść skargę do sądu administracyjnego, bowiem fakt odrzucenia skargi z powodu niezachowania terminu do dokonania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi na ten sam akt przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie organ uzna, że uchybienie czternastodniowego terminu nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez stronę. Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że nawet gdyby w niniejszej sprawie skarżący nie naruszył terminu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, to i tak skarga podlegałaby o odrzuceniu, jako wniesiona przedwcześnie. Starosta udzielił skarżącemu odpowiedzi na wezwanie z dnia [...]r. w terminie miesiąca ([...]r.), przewidzianym w art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do Sądu rozpoczął się [...]r., a skarga wniesiona została [...]r., a zatem przedwcześnie. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), skargę należało odrzucić.