II SA/Sz 376/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Z. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1412) oraz § 8 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367) decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u H.D. choroby zawodowej – [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. w związku z otrzymanym w dniu [...] r. zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej, w dniu [...] r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie. W toku postępowania H.D. została zbadana w kierunku choroby zawodowej w [...] w K., który w dniu [...] r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: [...]. W uzasadnieniu ww. orzeczenia podano, że w oparciu o dokumentację medyczną badań profilaktycznych przeprowadzonych w okresie od [...] r. do [...] r. ustalono, iż H.D. nie zgłaszała dolegliwości ze strony [...], stwierdzono [...], nie stwierdzano jednak przeciwwskazań zdrowotnych do dalszej pracy. Na podstawie dokumentacji medycznej [...] w K. ustalono, że H.D. po zwolnieniu z pracy z dniem [...] r. zgłosiła się do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, a następnie do ww. Poradni z powodu [...]. W dniu [...] r. wykonano [...]. Ponadto wydano zwolnienie lekarskie do [...] r. Kolejne zwolnienie lekarskie wydał lekarz podstawowej opieki zdrowotnej oraz lekarz [...] z [...], który w dniu [...] r. wpisał rozpoznanie – [...]. Dodatkowo zwrócono uwagę, że lekarz orzecznik ZUS w dniu [...] r., a następnie Komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia [...] r. orzekli, że stan zdrowia nie uzasadnia przyznania H.D. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Nie stwierdzono także niezdolności do pracy. W oparciu o wynik badania przeprowadzonego w [...] w K. stwierdzono [...]. [...]. W podsumowaniu orzeczenia [...] w K. stwierdził, że praca na stanowisku [...], nie stwarzała [...]. W tych okolicznościach stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u H.D. - choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy [...]. Nie zgadzając się z treścią ww. orzeczenia H.D. złożyła wniosek o przeprowadzenie badań w jednostce orzeczniczej II stopnia [...], który w dniu [...]r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania wskazanej choroby zawodowej – [...]. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że według kart oceny narażenia zawodowego uzupełnionych o wywiad z pacjentką - H.D. pracowała kolejno na stanowiskach: [...]. W dalszej części uzasadnienia orzeczenia lekarskiego podano, że w trakcie [...] przeprowadzono konsultację [...]. W oparciu o wynik badania [...]. Ponadto w orzeczeniu wskazano, że analiza czynności wykonywanych przez H.D. na stanowisku [...] prowadzi do wniosku, że sposób wykonywania pracy nie mógł przyczynić się [...]. [...]. W oparciu o szczegółową analizę sposobu wykonywania pracy H.D. organ orzeczniczy nie potwierdził istnienia powyższych czynników ryzyka. [...]. W związku z powyższym nie znaleziono podstaw do rozpoznania u H.D. choroby zawodowej. W odniesieniu do powyższego orzeczenia H.D. skierowała do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. pismo z dnia [...] r., w którym m.in. nie zgodziła się z argumentami przedstawionymi w orzeczeniu [...] w Ł. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. po analizie ww. pisma uznał, że nie wnosi ono żadnych dodatkowych uwag mających znaczenie w sprawie i wydał w oparciu o zebrany materiał dowodowy, w tym ocenę narażenia zawodowego, a także orzeczenia lekarskie wydane przez [...] w K. oraz [...] w Ł. decyzję z dnia [...] r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u H.D. choroby zawodowej – [...]. Kwestionując powyższą decyzję H.D. złożyła od niej odwołanie, w którym zarzuciła, że organ I instancji oparł się na lakonicznym i niejasnym orzeczeniu [...] w Ł. nr [...] z dnia [...] r. Odwołująca się powtórzyła argument wyrażony w piśmie z dnia [...] r., że [...]. Zdaniem odwołującej orzeczenie z dnia [...] r. nie zawiera rzetelnego uzasadnienia dotyczącego przyczyn, z uwagi na które stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Nie wyjaśniono, jaki wpływ na obecny jej stan zdrowia (podejrzenie choroby zawodowej) miał cały okres narażenia zawodowego od [...] r. W dalszej części odwołania H.D. wskazała, że posiada ciągłość zatrudnienia przez [...], a wykonywane przez nią prace zawsze wiązały się z [...], jednocześnie opisała sposób wykonywania pracy na poszczególnych stanowiskach. Dodatkowo podniosła, że wszystkie wykonywane przez nią prace były związane z [...]. W ocenie odwołującej [...] w Ł. w ogóle nie wziął pod uwagę [...]. W dalszych latach zatrudnienia wykonywana praca nie uległa zmianie. [...]. Zdaniem H.D., jednostka orzecznicza II stopnia w wydanym orzeczeniu pominęła sposób wykonywania przez nią pracy oraz fakt, że czynności zawodowe wykonywane były przez nią długotrwale, powtarzane z dużą częstotliwością, [...]. Dodatkowo odwołująca się podniosła, że w związku z tym, że [...]. Prowadząc postępowanie, Z. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. zwrócił się do [...] w K. oraz [...] w Ł. z prośbą o zajęcie stanowiska wobec zarzutów stawianych przez odwołującą oraz o wskazanie, czy wykonywanie przez odwołującą czynności opisanych w ww. odwołaniu było związane z [...]. Jednocześnie zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie dlaczego wykonywane przez ww. czynności podczas pracy zawodowej nie mogły się przyczynić do powstania u odwołującej choroby zawodowej. W odpowiedzi [...] w K. w piśmie z dnia [...]r. wskazał, że analiza charakteru pracy wykonywanej przez H.D. nie pozwala na rozpoznanie choroby zawodowej [...]. [...] w Ł. w piśmie z dnia [...] r. odnośnie zarzutów odwołującej wskazał, że przeprowadzona konsultacja [...] potwierdziła na dzień [...] r. [...]. Podał, że są to schorzenia ([...]) dość rozpowszechnione – [...]. Dodatkowo wyjaśnił, że pozazawodowymi czynnikami predysponującymi do tego typu schorzenia są [...]. Zdaniem jednostki orzeczniczej II stopnia u H.D. występuje wiele z wyżej wymienionych czynników ([...]) mogących być przyczyną idiopatycznego (pozazawodowego) pochodzenia choroby. [...]. W oparciu o analizę opisu wykonywanych przez odwołującą czynności jednostka orzecznicza uznała, że H.D. nie wykonywała [...]. [...]. [...]. W podsumowaniu [...] podał, że analiza czynników ryzyka (z uwzględnieniem pozazawodowych obciążeń występujących u chorej) oraz analiza sposobu wykonywania pracy nie pozwala w sposób bezsporny lub wysoce prawdopodobny stwierdzić związku [...] z wykonywaną pracą, zatem nie pozwala u H.D. rozpoznać choroby zawodowej. Z. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. rozpoznając złożone odwołanie w opisanej na wstępie decyzji wskazał, że nie podziela stanowiska odwołującej. Zdaniem organu II instancji, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wydając przedmiotową decyzję wziął pod uwagę całokształt zebranego materiału dowodowego, a więc nie tylko orzeczenie lekarskie [...] w Ł. ale również orzeczenie lekarskie wydane przez [...] w K. oraz karty oceny narażenia zawodowego sporządzone w toku prowadzonego postępowania. Argumentując swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być bezwzględnie ujęta w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Jednocześnie wyjaśnił, że stanowisko strony, iż istnieje związek przyczynowy pomiędzy warunkami pracy, a powstaniem choroby wynika z subiektywnego przekonania o istnieniu takiego związku, lecz nie jest oparte na wiedzy medycznej. Organ II instancji zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie wydane zostały orzeczenia przez dwie kompetentne, specjalistyczne jednostki uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych i orzeczenia te są zgodne co do tego, iż brak jest podstaw do uznania zawodowej [...] choroby u H.D. Zdaniem organu, wydane w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości wykazały brak podstaw do rozpoznania u H.D. choroby zawodowej w postaci – [...]. [...]. W ocenie organu analiza wykonywanych czynności wykazała, że w pracy H.D. [...]. Ponadto organ II instancji nadmienił, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. w prowadzonym postępowaniu wykazał się brakiem konsekwencji w odniesieniu do jednego z zakładów pracy, w którym zatrudniona była odwołująca. [...]. Jednocześnie organ odwoławczy powołując się na treść art. 2352 Kodeksu pracy wyjaśnił, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Dla rozpatrywanej jednostki chorobowej okres ten zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych wynosi [...], natomiast H.D. w przedmiotowym zakładzie zatrudniona była w latach [...], czyli w okresie, w którym nie występowały objawy chorobowe. Udokumentowane objawy chorobowe nie wystąpiły w czasie wykonywania pracy w przedmiotowym zakładzie ani w okresie [...] od jej zakończenia. H.D. zaskarżyła powyższą decyzję Z. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Zdaniem skarżącej, [...] w K. i [...] w Ł. nie powinny ograniczać wywiadu zawodowego do wypisania jej okresów pracy poświadczonych świadectwami pracy, bowiem w jej ocenie trudno na podstawie świadectwa pracy określić rodzaj wykonywanych przez nią czynności, sposób ich wykonywania oraz określić [...]. Jednocześnie zaznaczyła, że informowała o swoim zatrudnieniu w [...] na umowę o pracę, z którego nie może przedstawić świadectwa pracy, z uwagi na brak dokumentów. Skarżąca wskazała, że ze względu na swoją sytuację osobistą poza podstawowym zatrudnieniem przez wiele lat pracowała na umowę o dzieło lub umowę zlecenia w [...]. Zdaniem skarżącej, powołującej się na pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. skierowanego do [...] w K. niemal przez cały czas zatrudnienia tj. od [...] r. występowało u niej [...]. Natomiast od [...] r. do [...] r. na jej stanowisku pracy występowało [...]. Podniosła, że [...]. W dalszej części skargi H.D. podniosła, że jej stanowisko pracy nie spełniało [...]. Odnosząc się do stanowiska wyrażonego w orzeczeniu [...] w Ł. z dnia [...] r. wskazała, że dr hab. inż. D.R. w artykule pt.: "[...]" przedstawiła odmienne stanowisko. Ponadto wskazała na pogląd wyrażony przez dr A.R., [...]. [...]. Podsumowując skarżąca podniosła, że rzadko kiedy medycyna daje całkowitą pewność powstania choroby i przepisy tego nie wymagają, zaś art. 235 Kodeksu pracy wskazuje jedynie na wysokie prawdopodobieństwo. Podkreśliła, że przepracowała [...] i przez cały ten czas intensywnie pracowała, zaś powoływanie się przez organy na [...] uznała za bardzo krzywdzące. W odpowiedzi na skargę Z. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] r. w sprawie o sygn. akt [...] H.D. oświadczyła, że w jej sprawie nie mogą wypowiadać się lekarze, którzy nie wiedzą jakie czynności dokonywała i w jaki sposób. Zdaniem skarżącej, w swoich opiniach nieadekwatnie opisywali sposób wykonywania tych czynności. Wskazała, że w opisach zagrożenia zawodowego związanego z [...] występuje stwierdzone u niej schorzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono decyzję Z. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia u H.D. choroby zawodowej – [...]. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według wskazanego powyżej kryterium uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Na wstępie wyjaśnić należy, że w myśl art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2016 r., poz.1666), za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 Kodeksu pracy). Z powyższych unormowań wynika, że o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch przesłanek. Pierwsza to zamieszczenie danego schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. A druga to ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy wskazać, że aby można było stwierdzić chorobę zawodową nie wystarczy zdiagnozowanie u pracownika (lub byłego pracownika), że występuje u niego co najmniej jedna z chorób wymienionych w załączniku do rozporządzenia. Również sama okoliczność wykonywania pracy w narażeniu zawodowym, czy też zachorowania w okresie pracy, nie jest równoznaczna z powstaniem choroby zawodowej. Konieczne jest bowiem powiązanie przyczynowo - skutkowe objawów danej choroby z warunkami pracy wykonywanej przez chorego. Wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej poprzedza przeprowadzenie postępowania dowodowego. Prowadząc takie postępowanie organ zobowiązany jest do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) i dokonania oceny tego materiału na podstawie jego całokształtu (art. 80 k.p.a.). W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie wnikliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe celem wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Przy czym stosownych ustaleń dokonały na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz przepisami rozporządzenia. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze (tj. wskazane w § 5 rozporządzenia), zaś orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i prowadzi do odmowy stwierdzenia choroby. Orzeczenia lekarskie mają walor opinii biegłego, natomiast organ wydając decyzję nie jest uprawiony do kontroli merytorycznej takiego orzeczenia, gdyż nie dysponuje specjalistyczną wiedzą medyczną. Jednakże związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, gdyż podlega ocenie jak każdy inny dowód w postępowaniu z tym zastrzeżeniem, że ocenie tej nie podlega merytoryczna treść orzeczenia. Podkreślenia wymaga, że w świetle przepisów prawa orzeczenie lekarskie w istocie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, o ile nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów i jest prawidłowe pod względem formalnym (logiczne, spójne i rzeczowe, wydane przez właściwych orzeczników). W konsekwencji, zakwestionowanie orzeczenia lekarskiego przez organ administracji publicznej lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w przypadku, jeżeli zostanie wykazane, że nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia lub zawiera ewidentne błędy, niejasności, które dyskwalifikują jego walor dowodowy. W ocenie Sądu, słusznie organ odwoławczy w realiach niniejszej sprawy uznał orzeczenia lekarskie wydane w dniu [...] r. przez [...] w K. oraz z dnia [...] r. przez [...] w Ł., czyli upoważnione do tego placówki służby zdrowia, za dowód w sprawie, czyniąc wynikające z nich okoliczności podstawą swoich ustaleń faktycznych. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżąca została poddana dwukrotnemu badaniu w uprawnionych wyżej wymienionych jednostkach orzeczniczych I i II stopnia, które wydały orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia u H.D. choroby zawodowej – [...]. Przy czym, jak wynika z akt sprawy, organ odwoławczy dodatkowo zwrócił się do jednostek orzeczniczych I i II stopnia celem zajęcia stanowiska w sprawie złożonego przez skarżącą odwołania od decyzji organu I instancji, uzyskując stosowne wyjaśnienia podtrzymujące te orzeczenia. [...] w K. oraz [...] w Ł. w oparciu o analizę oceny narażenia zawodowego, wywiadu z pacjentem, dokumentacji lekarskiej, jak i przeprowadzonych badań wykluczyły, aby praca [...] – jaką wykonywała skarżąca wymagała [...], a w konsekwencji uznały, że wykonywane czynności nie stwarzały ryzyka powstania choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy [...]. Dodatkowo [...] w Ł. podniósł, że [...]. Ponadto na uwzględnienie zasługuje stanowisko [...] w Ł. wyrażone w piśmie z dnia [...] r., stanowiącym odpowiedź na zarzuty odwołania, w którym wskazana jednostka orzecznicza II stopnia ustaliła, w oparciu o analizę opisu wykonywanych przez H.D. czynności, że skarżąca nie wykonywała [...]. Jednocześnie zwrócono uwagę na niespójność oświadczeń skarżącej zawartych w odwołaniu, w którym podała, że jej praca miała znamiona pracy [...]. Nie bez znaczenia jest też niewątpliwie okoliczność, że chociaż skarżąca w swoim odwołaniu jak i w skardze eksponuje pracę [...] to jednak do jej obowiązków – zgodnie z zakresem obowiązków i odpowiedzialności [...] należały także inne czynności – nie związane bezpośrednio z wykonywaniem opisywanych przez nią czynności. Obowiązki te to m.in. [...]. Odnosząc się do kwestionowanego przez stronę powołania się w orzeczeniach na jej [...] wyjaśnić należy, że jednostka orzecznicza II stopnia dodatkowo, poza analizą sposobu wykonywania pracy, dokonała analizy czynników ryzyka takich jak pozazawodowe obciążenia występujące u skarżącej tj. [...], które mogły mieć wpływ na powstanie u niej schorzenia, lecz nie stanowiły samodzielnej przesłanki uniemożliwiającej rozpoznanie u skarżącej choroby zawodowej. Zdaniem Sądu, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że powyższa argumentacja w przekonujący sposób uzasadnia brak istnienia związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy rozpoznanymi u skarżącej zmianami chorobowymi, a sposobem wykonywania pracy. Powyższe stanowiło o związaniu organów rozpoznaniem zawartym w podjętych orzeczeniach jednostek orzeczniczych. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skoro skarżąca nie przedstawiła żadnego przeciwdowodu, który mógłby wydane w sprawie orzeczenia lekarskie podważyć, to organ nie miał w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia H.D. kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę tych orzeczeń lekarskich. Odnosząc się do treści skargi wyjaśnić należy, że nie stanowi przeciwdowodu stanowisko lekarza wyrażone w artykule prasowym, zgłoszone dopiero na etapie postępowania sądowego. Ponownie zaznaczenia wymaga, że sama okoliczność wykonywania pracy w narażeniu zawodowym, czy też zachorowania w okresie pracy, nie jest jeszcze równoznaczna z powstaniem choroby zawodowej, gdyż ustawodawca wymaga rozpoznania takiej choroby przez jednostkę orzeczniczą, która potwierdzi istnienie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy warunkami pracy, a stanem zdrowia badanego. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że skoro we wszystkich orzeczeniach lekarskich stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej, to organ nie mógł orzec o istnieniu choroby zawodowej. Ponadto za istotną należy uznać okoliczność braku zgłoszenia przez skarżącą przed [...] rokiem dolegliwości związanych z [...]. Mając na uwadze treść, powołanego wyżej, art. 2352 Kodeksu pracy należy wskazać, że dla rozpoznania sprawy nie mają znaczenia poprzednie okresy zatrudnienia skarżącej, czyli przed powstaniem udokumentowanych problemów zdrowotnych [...], to jest przed [...] rokiem. Podsumowując stwierdzić należy, że skoro zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, zaś Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń, zatem brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.