II SA/Sz 382/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., podejmujące z urzędu, na podstawie art. 97 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowanie w sprawie samowolnej budowy budynku zakwaterowania turystycznego na nieruchomości przy ul. [...] . P., na terenie działki oznaczonej nr ew. [...]. Wnosząc na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie M. K. wniósł o wstrzymanie jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można mówić o wykonaniu decyzji, czy postanowienia jeżeli nie mają one przedmiotu wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji (postanowień) unormowana przepisem art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy więc tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczył wstrzymania wykonania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie o podjęciu postępowania w sprawie samowolnej budowy budynku zakwaterowania turystycznego na nieruchomości przy ul. [...]. P, na terenie działki oznaczonej nr ew. [...]. Postanowienie to nie nakłada na skarżącego żadnego obowiązku, który mógłby podlegać wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy bowiem rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1138/13). Skoro zaś zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu nie można wstrzymać jego wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2014 r., sygn. akt II FZ 1578/13 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Na marginesie jedynie należy zauważyć, że by możliwe było wydanie postanowienia o zastosowaniu ochrony tymczasowej, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństw, o których mowa w powołanym na wstępie przepisie. Tymczasem wnioskodawca, sformułował jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie uzasadniając go w żaden sposób. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.