II SA/Sz 386/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. W dniu 10 sierpnia 2016 r. K. M. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., uzyskując z tym dniem status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. W dniu 21 września 2016 r. złożyła wniosek o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Po przeanalizowaniu przebiegu jej pracy zawodowej, Prezydent Miasta S. w dniu [...] r. wydał decyzję odmowną. W dniu 20 października 2016 r. skarżąca złożyła prośbę o ponowne przeanalizowanie okresu uprawniającego do zasiłku, przedkładając dodatkowe dokumenty. W dniu 14 listopada 2016 r. po ponownym przeanalizowaniu przebiegu pracy zawodowej organ I instancji wydał decyzje o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych (decyzja nr [...]). Wskutek odwołania wniesionego przez stronę, Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Od tego orzeczenia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła K. M.. Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2017 r. Sąd uchylił zarówno decyzję z dnia [...] r. jak i decyzję z dnia [...] r. Sąd stwierdził, że organy nie ustaliły czy od wynagrodzenia skarżącej w okresie niezbędnym do uzyskania prawa do zasiłku istniał obowiązek odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu 09 listopada 2017 r. do Powiatowego Urzędu Pracy wpłynęło zaświadczenie z Państwowej Bursy Szkół Artystycznych potwierdzające zatrudnienie K. M. w okresie od 16 sierpnia 2010 r. do 31 lipca 2016 r. w wymiarze [...] etatu. Z zaświadczenia wynika, że w okresie od [...] r. do [...] r. były odprowadzane składki na Fundusz Pracy, natomiast od miesiąca marca 2014 r. składki na Fundusz Pracy nie były naliczane, ponieważ skarżąca nie otrzymywała minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ I instancji ustalił, że w przypadku skarżącej do okresu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania tj. do okresu od [...]. do [...] r. można było zaliczyć tylko 80 dni tj. okres pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy w Państwowej Bursie Szkół Artystycznych od [...]. do [...]., od [...]. do [...]. i od [...]. do [...]. Tylko w tych miesiącach wynagrodzenie skarżącej brutto za pracę stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie brutto obowiązujące w latach [...]. W pozostałych miesiącach jej wynagrodzenie brutto było mniejsze od rninimalnego wynagrodzenia brutto za pracę obowiązującego w ww. latach (od [...]. do [...]. minimalne wynagrodzenie brutto za pracę wynosiło [...] zł brutto na podst. Dz. U. z 2014r. poz. 1220, od 01.01.2016r. minimalne wynagrodzenie brutto za pracę wynosiło [...] zł brutto na podstawie Dz. U. z 2015 r. poz. 1385). Do 365 dni uprawniających do zasiłku nie zaliczono: - okresu wykonywania innej pracy zarobkowej (umowa zlecenia) w firmie A. Sp. z o. o. od [...] r. do [...] r. ze względu na opłacanie jedynie składek na ubezpieczenie zdrowotne; - okresu wykonywania innej pracy zarobkowej (umowa zlecenia) w firmie E. Service Sp. z o. o. od i [...] r. do [...] r. ze względu na wynagrodzenie brutto mniejsze od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w [...] Wobec tego, że strona nie dysponuje 365-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku oraz nie spełnia żadnego z warunków zapisanych w art. 104a - 105 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. znak [...] na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 71 ust 1 pkt 1 i 2 lit. a-c ustawy z dn. 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 - tekst jedn. ze zm.) oraz art. 104 § 1 K.p.a. odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła K. M., zarzucając naruszenie art. 71ust.1 w zw. z art.75 oraz art.71 ust.1 w zw. z art. 104 b ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) zwanej dalej K.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z ustaleń organu odwoławczego dokonanych na podstawie dokumentów wynika, że strona przez cały okres zatrudnienia w Państwowej Bursie Szkół Artystycznych w S. w okresie od [...] r. do [...] r. pracowała w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. [...] etatu i przez cały okres zatrudnienia nie otrzymywała minimalnego wynagrodzenia. W początkowym okresie zatrudnienia pracodawca opłacał za stronę składki na Fundusz Pracy, natomiast od [...] r. składek tych już nie opłacał wskazując, że w sytuacji, w której pracownik osiąga dochód mniejszy od minimalnej płacy, pracodawca jest zwolniony z opłat składki na Fundusz Pracy za takiego pracownika (vide: pismo pracodawcy z dnia [...] Jednakże w wyniku uzupełnionego materiału dowodowego organy zatrudnienia wykazały, że strona nie spełnia żadnego warunku zapisanego w przepisach art. 104a - 105 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis art. 104a w. cyt. ustawy stanowi, że pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników powracających z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego w okresie 36 miesięcy począwszy od pierwszego miesiąca po powrocie z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie powyższe przesłanki nie mają zastosowania. Zgodnie z art. 104b ust. 1 ustawy pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za osoby zatrudnione, które ukończyły 50 rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem pozostawały w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy. Składki na Fundusz Pracy, o których mowa w art. 104 ust. 1, opłaca się za osoby wymienione w art. 104 ust. 1 pkt 1-3, które nie osiągnęły wieku wynoszącego co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn (ust. 2 ustawy). Z dokumentów wynika, że strona podejmując zatrudnienie w Państwowej Bursie Szkół Artystycznych w S. w dniu [...] r. miała [...], a zatem nie spełnia przesłanek powyższego przepisu. Stosownie do art. 104c ustawy pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za skierowanych zatrudnionych bezrobotnych, którzy nie ukończyli 30 roku życia. Również ten przepis zdaniem organu odwoławczego nie ma zastosowania w przedmiotowej spranie. W myśl art. 105 ustawy przedsiębiorcy [...] Związku Głuchych i [...] Związku Niewidomych oraz Związku Ociemniałych Żołnierzy Rzeczypospolitej Polskiej, Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi, Zakład Opieki dla Niewidomych w L. oraz zakłady aktywności zawodowej nie opłacają składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Wymienione wyżej przesłanki również nie dotyczą K. M.. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że strona nie spełnia przesłanek do przyznania prawa do zasiłku, określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i c w. cyt. ustawy, bowiem do okresu uprawniającego do zasiłku, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy, można stronie zaliczyć jedynie 80 dni, zamiast wymaganych 365 dni. Wojewoda wskazał, że przepis art. 71 tej ustawy jest przepisem bezwzględnie obowiązującym i nie stwarza możliwości uznaniowego uprawnienia strony do zasiłku dla bezrobotnych. W przypadku niespełnienia warunków określonych w tym przepisie, brak jest podstaw do przyznania prawa do zasiłku. Pismem z dnia 11 marca 2018 r. K. M. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga okazała się nie zasadna. W wyroku z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 333/17 WSA w Szczecinie uchylił decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. W uzasadnieniu do tego wyroku Sąd stwierdził, iż organy nie poczyniły ustaleń czy od wynagrodzenia skarżącej w okresie niezbędnym do uzyskania prawa do zasiłku istniał obowiązek odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy są związane zaleceniami sądu i oceną prawną w myśl art. 153 P.p.s.a. W wyniku prowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie, w dniu 9 listopada 2017 r., na wniosek organu I instancji, wpłynęło zaświadczenie z Państwowej Bursy Szkół Artystycznych w S. potwierdzające zatrudnienie K. M. w ww. zakładzie w okresie od [...] do [...] r. w wymiarze [...] etatu na stanowisku [...]. Z treści zaświadczenia wynika również, że w okresie od [...] r. do [...] r. pracodawca odprowadzał za skarżącą składki na Fundusz Pracy, a od [...] r. składki na Fundusz Pracy nie były naliczane, ponieważ "pracownica nie otrzymywała minimalnego wynagrodzenia za pracę". Pracodawca nadmienił też, że składka na Fundusz Pracy opłacana jest tylko wówczas, gdy podstawa wymiaru przekracza kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę. W sytuacji, w której pracownik osiąga dochód mniejszy od minimalnej płacy, pracodawca zwolniony jest z opłacania składki na Fundusz Pracy za takiego pracownika (vide: k - 89 akt organu I instancji). Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a - c w. cyt. ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego v dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie, co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104 a - 105: w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, strona przez cały okres zatrudnienia w Państwowej Bursie Szkół Artystycznych w S. w okresie od [...] r. do [...] r. pracowała w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. [...] etatu i przez cały okres zatrudnienia nie otrzymywała minimalnego wynagrodzenia. W początkowym okresie zatrudnienia pracodawca opłacał za stronę składki na Fundusz Pracy, natomiast od [...] składek tych już nie opłacał wskazując, że w sytuacji, w której pracownik osiąga dochód mniejszy od minimalnej płacy, pracodawca jest zwolniony z opłat składki na Fundusz Pracy za takiego pracownika (vide: pismo pracodawcy z dnia 9 listopada 2017 r.). Ponadto organy wykazały, że strona nie spełnia żadnego warunku zapisanego w przepisach art. 104a - 105 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Należy podkreślić, że intencją ustawodawcy było, aby osoba bezrobotna, korzystająca z przesłanki określonej w tych przepisach ustawy (zwolnienie ze składek na Fundusz Pracy) spełniła podstawowy warunek określony w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, tj. była zatrudniona w określonym okresie i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Osiąganie minimalnego wynagrodzenia za pracę jest niezależne od wymiaru czasu pracy na jaki pracownik jest zatrudniony. Nie ma bowiem przeszkód, aby pracować w niepełnym wymiarze czasu pracy, a jednocześnie osiągać wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zatem, jeśli skarżąca nie spełnia przesłanek do przyznania prawa do zasiłku, określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i c w. cyt. ustawy, bowiem do okresu uprawniającego do zasiłku, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy, można stronie zaliczyć jedynie 80 dni, zamiast wymaganych 365 dni, to w ocenie Sądu nie można zarzucić organom, że doszło do naruszenia prawa przy wydawaniu przedmiotowych decyzji. Przepis art. 71 tej ustawy jest przepisem bezwzględnie obowiązującym i nie stwarza możliwości uznaniowego uprawnienia strony do zasiłku dla bezrobotnych. W przypadku niespełnienia warunków określonych w tym przepisie, brak jest podstaw do przyznania prawa do zasiłku. W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 P.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.