II SA/Sz 388/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K.M. prowadzący działalność gospodarczą pod firma "M" w B., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata M.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 15 lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 3 września 2015 r., którą organ celny wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając, że zaskarżona decyzja pociąga za sobą prawdopodobieństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że na chwilę obecną toczy się wobec skarżącego kilkadziesiąt postępowań w sprawach o wymierzenie kary finansowej, których przykładowe sygnatury podał. W sumie jest to ok 50 skarg na decyzje wymierzające karę pieniężną. Zdaniem pełnomocnika, do czasu rozpoznania niniejszej skargi przez Sąd, wykonanie przedmiotowej decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Sama tylko utrata płynności możliwa w związku z egzekwowaniem wykonalnych decyzji ostatecznych, w istocie skutkuje niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie grozi jej upadłością. Zdaniem pełnomocnika, w zaistniałych okolicznościach, z całą pewnością wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę jedynego źródła utrzymania rodziny. Stanowi to spełnienie obu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, w połączeniu z ilością spraw tego rodzaju, może wpłynąć na uzasadnione prawdopodobieństwo utraty płynności finansowej działalności gospodarczej i nawet ogłoszenia upadłości. W obliczu nakładania kolejnych kar na skarżącego realizacja przedmiotowej kary rażąco krzywdzi interes skarżącego. Przy czym nawet późniejsze uwzględnienie skargi, bez wcześniejszego wstrzymania wykonania decyzji, spowoduje, że nie będzie można naprawić zaistniałej szkody ani odwrócić jej skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Należy zauważyć, że aby Sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno zatem wskazywać konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 5/14). Zdaniem Sądu, twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji w przedmiocie kary finansowej, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację majątkową, ekonomiczną i rodzinną skarżącego. Tymczasem skarżący nie wskazał we wniosku żadnych danych liczbowych w przedmiocie dochodu jaki uzyskuje z prowadzonej działalności gospodarczej, nie określił dochodu jego rodziny w zestawieniu np. z wydatkami stałym na jej utrzymanie. Nie przedstawił kondycji finansowej Firmy, jak prosperuje aktualnie jego działalność, nie przedłożył żadnych dokumentów finansowych obrazujących obrót finansowy w Firmie, stanu posiadanych kont, które to informacje rzeczywiście pozwoliłyby na ocenę aktualnego stanu finansowego skarżącego i możliwości płatnicze w odniesieniu do wielkości nałożonej kary. Uzasadnienie wniosku w istocie sprowadza się jedynie do ogólnych stwierdzeń, że wykonanie tej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej Firmy, może spowodować jej upadłość, a jest to jedyne źródło utrzymania rodziny, czego również skarżący nie wykazał. Tym samym skarżący uniemożliwił Sądowi pełną i rzetelną ocenę jego sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Rację ma pełnomocnik skarżącego, że w art. 61 § 3 P.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to jednak, iż samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje dla niego, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego nie jest możliwa ocena, czy zapłata kary finansowej w tym momencie faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Skoro więc skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu przez wykonanie zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. - Sąd orzekł jak w sentencji.