II SA/Sz 392/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty K. z dnia [...] nr [...]. Wojewoda Z. postanowieniem nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 K.p.a. (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia D.P. na postanowienie Starosty K. z dnia [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem z zewnętrzną instalacją elektryczną zalicznikową, zbiornikiem bezodpływowym z kanalizacją sanitarną, zewnętrzną instalacją pompy ciepła oraz przyłączem wodociągowym na działce nr [...] w S. zakończonego ostateczną decyzją Starosty K. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 18 listopada 2014r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek D.P. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty K. z dnia [...] w treści którego zarzuca, iż decyzja została wydana w sytuacji, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy. Starosta K. po rozpatrzeniu ww. wniosku postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014r., na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zakończonego wyżej opisaną ostateczną decyzją z dnia 17 października 2014r. wyjaśniając w uzasadnieniu, że D.P. nie jest stroną postępowania. Zażalenie na ww. postanowienie w ustawowym terminie wniosła D.P., w którym przedstawiła swoje stanowisko w sprawie w szczególności wskazała, że jest właścicielką sąsiedniej nieruchomości ściana jej budynku jest usytuowana na wprost planowanej inwestycji w odległości 4m od granicy działki, co może mieć znaczenie na ewentualne oddziaływanie jednego budynku na drugi. Rozpatrując powyższe zażalenie organ II instancji wyjaśnił, jakie są warunki i cele wznowienia postępowania określonego w art. 145 K.p.a., a także etapy jakimi kieruje się organ rozpoznając wniosek strony. Wskazał, że w pierwszym, wstępnym etapie bada się przedmiotowe i podmiotowe podstawy dopuszczalności wznowienia postępowania oraz zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. W przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a. bądź niezachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 K.p.a., organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Również badanie przymiotu strony może mieć miejsce we wstępnym etapie weryfikacji wniosku o wznowienie i w tym zakresie wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 a K.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 czyli wniosek o wszczęcie postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zatem w sytuacji, gdy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez podmiot, który nie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną uzasadnione jest wydanie na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Przy czym odmowa wznowienia postępowania z tej przyczyny podmiotowej następuje tylko i wyłącznie wówczas, gdy jednoznacznie i niewątpliwie wiadomo, że podmiot składający podanie nie może być uznany za stronę postępowania i nie trzeba w tym zakresie przeprowadzać postępowania wyjaśniającego (wyrok WSA w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 934/13 z dnia 12.03.2014r.) Organ odwoławczy dokonał ponownej analizy akt sprawy przekazanych przez Starostę K. wraz z zażaleniem. W ocenie organu art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 Kpa, zawężony został krąg stron w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Celem ww. art. 28 ust 2 jest przyznanie statusu stron jedynie tym podmiotom dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikając z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje z samej racji bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym bądź zarządcą nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której mają być prowadzone roboty budowlanego objęte pozwoleniem. Konieczne jest wykazanie, że owa nieruchomość znajduje się w otoczeniu takiego obiektu budowlanego, którego realizacja - na podstawie przepisów odrębnych - wprowadza związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tejże nieruchomości. Z ustaleń organu II instancji przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że D.P. jest właścicielem sąsiedniej działki nr [...], na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny i budynek gospodarczy. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, stanowiącym załącznik nr [...] do decyzji o pozwoleniu na budowę, projektowany budynek mieszkalny usytuowany jest w taki sposób na działce nr [...], że ściana z otworami okiennymi zwrócona w stronę granicy z działką nr [...] znajduje się w odległości 4,06m od tej granicy natomiast ściana bez otworów okiennych w odległości 3,46m (projekt zagospodarowania terenu rys. Z1, projekt budowlany elewacja boczna rys.1). Projektowane odległości liczone są od lica ściany zewnętrznej. Takie usytuowanie budynku spełnia wymagania Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) zgodnie bowiem z §12 ust. 1 Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m-w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m-w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Projektowany budynek mieszkalny jest budynkiem o wysokości 8,05m i znajduje się w odległości około 20 m od budynku mieszkalnego istniejącego na działce nr [...] stanowiącej własność D.P. co wbrew sugestiom skarżącej wyklucza możliwość przesłaniania, nie ogranicza w żaden sposób oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń w istniejącym budynku oraz nie narusza przepisów p.poż tj. § 271-273 rozporządzenia. W ocenie organu nieuzasadnione są również obawy skarżącej, dotyczące sytuacji, w której przewidziane projektem podnoszenie poziom gruntu w stosunku do stanu istniejącego może spowodować, że sąsiednie działki niżej położone mogą być zalewane wodami opadowymi, gdyż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą takie okoliczności. Stosownie do zapisów zawartych w zatwierdzonym projektem budowlanym ,ze względu na małą różnicę w istniejącym ukształtowaniu terenu nie projektuje się nowego ukształtowania terenu" (opis do projektu zagospodarowania terenu pkt. 3) zatem realizacja projektowanej inwestycji nie ma wpływu na istniejące stosunki wodne w jej otoczeniu, nie zmienia kierunku przepływu wód opadowych i nie ma wpływu na zalewanie terenów sąsiednich. W ocenie organu odwoławczego nie występują ponadto żadne inne, wynikające z przepisów prawa, ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki nr [...] obręb ewidencyjny S., których źródłem mogłaby być projektowana budowa budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Zdaniem organu II instancji treść wniosku o wznowienie postępowania nie zawiera jakiegokolwiek dowodu z którego wynikałoby, że projektowana budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem jednostanowiskowym wbudowanym i urządzeniami budowlanymi na działce nr [...] spowoduje negatywne skutki, które mieściłyby się w pojęciu "ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Nie wskazuje, aby wystąpiły szczególne przesłanki uzasadniające dopuszczenie D.P. do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na prawach strony, nie zawiera konkretnego przepisu prawa mogącego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji lecz jedynie istnienie interesu faktycznego (zainteresowania sprawą). W świetle powyższego organ stwierdził, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż D.P. nie może być uznana za stronę postępowania zakończonego decyzją z dnia 17 października 2014 r. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła D.P. i nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca powołała się na rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz użytkowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe paragraf 271 pkt. 3, w którym mowa jest, że jeżeli co najmniej w jednym budynku znajduje się pomieszczenie zagrożone wybuchem wówczas odległość między ich zewnętrznymi ścianami nie powinna być mniejsza niż 20 m, tym czasem w uzasadnieniu Wojewoda Z. wskazuje, że projektowany budynek mieszkalny znajduje się w odległości około 20 m. od jej budynku mieszkalnego, a to jest niezgodne z obowiązującymi przepisami ponieważ odległość nie powinna być mniejsza niż 20 m. W przepisach nie występuje słowo około w związku z czym skarżąca uważa że jest to stwierdzenie "wymigujące". Starosta Powiatowy przy ustaleniu pozwolenia na budowę nie wziął pod uwagę że jest to teren podmokły przy obfitych opadach na działce występują rozlewiska wody. W chwili obecnej niema znacznej różnicy terenu, ale już podczas budowy właścicielka próbowała odprowadzić wodę z terenu budowy wykopując rowek w rogu w stronę granicy działki w miejscu wyżej położonym względem działki skarżącej, co spowodowało wylaniem się wody w miejscu odprowadzenia wody na jej działce. W niedalekiej przyszłości zapewne przy zagospodarowaniu terenu i odwodnieniu teren będzie podwyższony co spowoduje zalewanie jej terenu. Przy wydaniu pozwolenia na budowę uwzględniono ogrzewanie zewnętrznymi pompami cieplnymi nie biorąc pod uwagę, że pompy są zasilane silnikiem, który wydobywa podczas pracy hałas oraz wyposażone są w wentylatory, które podczas pracy powodują huk. Część działki skarżącej, która sąsiaduje z terenem budowy jest przeznaczona na cele rekreacyjne hałas wydobywający się z pomp utrudni jej samej i rodzinie. wypoczynek. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak przewiduje art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego badać z urzędu. Rozpatrując skargę z zastosowaniem powyższych kryteriów sąd uznał, że jest ona zasadna i podlega uwzględnieniu, albowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej jest sprawie postanowienie wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmawiające D.P. wznowienia postępowania w sprawie decyzji nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia wydanej dla inwestorów K.P. i P.P. na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem z zewnętrzną instalacją energetyczna zalicznikową, zbiornikiem bezodpływowym z kanalizacją sanitarną, zewnętrzna instalacją pompy ciepła oraz przyłączem wodociągowym położonym na działce nr [...], w miejscowości S., z powodu braku przymiotu strony wnoszącej podanie o wznowienie. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa (zob. W. Dawidowicz: Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa 1962, s. 230; W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu. Warszawa 1983, 242). Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145-152 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jak słusznie zauważył organ odwoławczy można wyróżnić fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania (takich, jak przykładowo: zachowanie terminu czy wskazanie ustawowej podstawy wznowienia). Stwierdzenie niedopuszczalności wznowienia postępowania kończy już na tym etapie postępowanie w sprawie wznowienia i skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Odmowa taka jest zatem w istocie odmową zbadania, czy rzeczywiście istniały powołane we wniosku o wznowienie postępowania podstawy wznowienia. W związku z powyższym organ administracji ze szczególną ostrożnością winien oceniać przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania. Dotyczy to zwłaszcza wznowienia postępowania z tego powodu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Jeśli bowiem wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na tej podstawie, a tak jednoznacznie wynika z wniosku skarżącej z dnia 18 listopada 2014 r., a ponadto zawiera stwierdzenie, że składająca podanie o wznowienie uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, a została w tym postępowaniu pominięta, to weryfikacja twierdzeń wnioskodawczyni jest w istocie badaniem przesłanek wznowienia. To z kolei powinno nastąpić w kolejnej fazie postępowania, czyli po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ administracji może weryfikować twierdzenia strony dotyczące jej interesu prawnego w zakończonym postępowaniu zwykłym. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym dominuje pogląd, że w przypadku gdy żądanie wznowienia postępowania oparte jest na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.., postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydane na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. nie może opierać się na ocenie, czy wnoszący podanie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Tylko, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, że wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia. W przeciwnym wypadku organ musi wznowić postępowanie. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzenie w tej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2527/12 i z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1828/12 dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli istnieją wątpliwości co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 K.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 K.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 821/11). Również w literaturze podkreśla się, że odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. następuje wtedy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy uchybiono wymogom formalnym. Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania, gdyż prowadziłoby to do oceny przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. Jeśli mogą być wątpliwości co do legitymacji wnoszącego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to postępowanie powinno być wznowione w celu zbadania, czy dana podstawa występuje (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, Warszawa 2011, s. 149). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy administracji błędnie w niniejszej sprawie przyjęły, że ocena braku przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia 17 października 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem z zewnętrzną instalacją energetyczna zalicznikową, zbiornikiem bezodpływowym z kanalizacją sanitarną, zewnętrzna instalacją pompy ciepła oraz przyłączem wodociągowym położonym na działce nr [...], w miejscowości S. może nastąpić we wstępnym etapie postępowania w sprawie wznowienia powyższego postępowania i skutkować odmową wznowienia, skoro nie było to oczywiste, lecz wymagało dokonania ustaleń organów obu instancji. Wymaga też podkreślenia, że dokonując oceny przymiotu strony skarżącej w zakończonym ostateczną decyzją postępowaniu organy obu instancji przyjęły prawidłową normę art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane jako statuującego krąg podmiotów taki przymiot strony posiadający. Pojęcie obszaru oddziaływania inwestycji zdefiniowane w tym przepisie stanowi wskaźnik interpretacyjny przy ustaleniu stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i związane jest wyłącznie z dyspozycją art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Norma ta ma więc zastosowania w sprawie niniejszej ze względu na przedmiot postępowania zakończonego decyzją Starosty K. z dnia 17 października 2014 r., wydanej na podstawie art. 33 ust. 1, 34, ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego. Przymiot strony skarżącej organy winny były zatem ocenić, po wznowieniu postępowania, wyłącznie w oparciu o art. 28 cyt. ustawy. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ pierwszej instancji, który winien uwzględnić powyższą ocenę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji oceni wniosek skarżącej z dnia 18 listopada 2014 r. jedynie pod kątem zachowania wymogów formalnych, a w razie uznania, że wymogi te zostały spełnione powinien wydać na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 17 października 2014 r. Dopiero w ramach tego postępowania - prowadzonego w zakresie wynikającym z art. 149 § 2 K.p.a. - dopuszczalne będzie zbadanie przez organ, czy nieruchomość skarżącej będzie w się znajdować w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Postępowanie wznowieniowe organ winien zaś zakończyć jedną z decyzji określonych w art. 151 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.