II SA/Sz 398/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda /spr./ Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant St. Sekr. Sąd. Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę Starosta decyzją [...]r. Nr [...] na podstawie art. 37j oraz art. 6 pkt 6 lit b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) odmówił przyznania K. P. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 37j wyżej wskazanej ustawy prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30lat dla kobiet lub posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Starosta wskazał nadto, iż w dniu rejestracji tj. [...]r. K. P. udokumentowała staż pracy wynoszący [...] lat , [...] miesięcy i [...] dni, a zatem nie spełniła żadnego z wymienionych powyżej warunków. W odwołaniu od decyzji organu I instancji K. P. zarzuciła, że wbrew ustaleniom Starosty , z przedłożonych przez nią dokumentów wynika, iż przepracowała łącznie [...] lat, [...] miesiące i [...] dni oraz że w trakcie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej przebywała dodatkowo na rencie inwalidzkiej z uwagi na stan zdrowia. Dodatkowo podniosła, iż zgodnie z § 3 ust.1 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy powinna zostać potraktowana jako osoba ze szczególną sytuacją, zarówno ze względu na stan zdrowia, który uniemożliwia podjecie jej jakiejkolwiek pracy, jak również na sytuacje rodzinną - samotna matka, posiadająca na utrzymaniu dwoje dzieci. Wojewoda decyzją z dnia [...]r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 6 c ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, po rozpatrzeniu odwołania K. P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 24 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy za okres uprawniający do zasiłku należy rozumieć łącznie okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności wymienione w art. 23 ust. 1 pkt. 2 tej ustawy oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1,2,4 i 5, które zgodnie z ww. przepisem są zwane "okresem uprawniającym do zasiłku". Natomiast z treści art. 23 ust. 1 pkt. 2 lit. d wynika, że do okresu uprawniającego do zasiłku zalicza się okres podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności. Tymczasem stosownie do zaświadczenia ZUS - Inspektorat z dnia [...]r. K. P. podlegała ubezpieczeniu społecznemu w okresach: - od [...] Zdaniem organu odwoławczego z powyższego wynika, że skarżąca nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu w okresie od dnia [...] r. do dnia [...]r. tj. w okresie kiedy pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy. Okres ten nie może być zatem uznany jako okres uprawniający do zasiłku i zaliczony do okresu od którego zależy przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Do okresu uprawniającego do zasiłku nie może też być zaliczony okres pobierania przez skarżącą renty z tytułu niezdolności do pracy. Organ podkreślił również, że w art. 24 ust. 2 cytowanej ustawy zostały pominięte okresy wymienione w art. 23 ust. 2 pkt. 3 w/w ustawy, a zatem również okres pobierania przez skarżącą renty z tytułu niezdolności do pracy. Podsumowując, organ odwoławczy za okres uprawniający K. P. do zasiłku przedemerytalnego uznał [...] lata, [...] miesiące i [...] dni, tymczasem zgodnie z art. 37 j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku przez skarżącą, jednym z warunków nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego jest posiadanie, w przypadku kobiet, co najmniej 30-letniego okresu uprawniającego do zasiłku. Organ odwoławczy podkreślił także, że przepisy powołanej wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przewidują możliwości przyznawania zasiłku przedemerytalnego z uwagi na stan zdrowia, czy też z uwagi na trudną sytuację rodzinną, bądź materialną wnioskodawcy. Natomiast odnosząc się do powołanego przez skarżącą w odwołaniu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1007r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy (Dz.U. Nr 25, poz. 132 z późn. zm) organ stwierdził, że nie może mieć ono zastosowania w przedmiotowej sprawie. Powołane powyżej rozporządzenie reguluje bowiem kwestie związane z rejestracją w charakterze bezrobotnego, a nie kwestie ustalania uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z treści § 3 ust. l pkt. 7 w/w rozporządzenia wynika, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach Starosta może wyrazić zgodę na rejestrację osoby, nie posiadającej kompletu dokumentów. Nie oznacza to jednak, zdaniem organu, że Starosta na tej podstawie powinien przyznać skarżącej świadczenie, biorąc pod uwagę jej szczególną sytuację zdrowotną, rodzinną, bądź materialną. K. P. wniosła skargę na decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , wnosząc o jej uchylenie, jako niezgodnej z prawem. Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w odwołaniu, zarzucając organom przede wszystkim błędne wyliczenie jej łącznego okresu zatrudnienia. Pominięcie przez organy okresu pobierania przez skarżącą renty inwalidzkiej z tytułu czasowej niezdolności do pracy w okresie od [...]. do [...]r., zdaniem K. P. zostało nieprawidłowo "odpisane od stażu pracy ogółem". W ocenie skarżącej okresy zatrudnienia wynikające z przedłożonych przez nią dokumentów świadczą niezbicie, że przepracowała łącznie [...] lat, [...] miesiące i [...] dni. K. P. podkreśliła ponadto, że w/w okresie regulowała niezbędne opłaty wynikające z tytułu prowadzonej przez nią działalności, w tym między innymi składkę na ubezpieczenie zdrowotne. W tych okolicznościach jest oczywistym, że powinna otrzymywać zasiłek przedemerytalny. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Podstawę prawną przyznania zasiłku przedemerytalnego stanowił przepis art. 37 j ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm./ zgodnie z którym, zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet. Zgodnie z art. 24 ust.2 tej ustawy "okresem uprawniającym do zasiłku" są łączne okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności, wymienione w art. 23 ust.1 pkt 2, oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust.2 pkt 1,2, 4,5. Z art. 23 ust.1 pkt 2 wynika, że zaliczeni do "okresu uprawniającego do zasiłku" podlega okres podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest fakt, że skarżąca w okresie od [...]r. do [...]r. prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą i jednocześnie pobierała rentę inwalidzką. Z uzasadnienia skargi wynika, że w ocenie skarżącej sporny okres od [...]r. do [...]r., w którym skarżąca pobierała rentę inwalidzką i prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą, powinien być zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku, gdyż "w tym okresie regulowała w ZUS niezbędne opłaty wynikające z racji prowadzenia działalności /m.in. składkę na ubezpieczenie zdrowotne/". Z tym stanowiskiem w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w aktach sprawy nie można się zgodzić. Z zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. którego skarżąca nigdy nie kwestionowała wynika, że w tym okresie nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy nie można podzielić poglądu, że sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę, która pobierała rentę inwalidzką, uzasadnia przyjęcie stanowiska, iż osoba ta podlegała ubezpieczeniu społecznemu i okres prowadzenia działalności gospodarczej przez taką osobę, jest okresem, o którym mowa w art. 23 ust.1 pkt 2 lit.b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Również okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, o którym mowa w art. 23 ust.2 pkt 3 cyt ustawy nie podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku bowiem został on pominięty w art. 24 ust.2 ustawy. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze a dotyczących sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej skarżącej należy stwierdzić, że z uwagi na zawarte w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uregulowania dotyczące zasiłku przedemerytalnego, nie mogą być wzięte pod uwagę ponieważ nie należą do przesłanek ustawowych uzasadniających przyznanie tego zasiłku. Z przytoczonych wyżej powodów należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa a skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/.