II SA/Sz 399/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. – J. o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego B. M.-J., reprezentowana przez adwokat K. S.-P., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [..] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze B. M. –J. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że ze względu na duże rozbieżności orzecznicze w sprawach o zbliżonym stanie faktycznym oraz ze względu na dalsze oczekiwanie na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w kwestii możliwości stosowania przez sądy art. 6 i 14 ustawy o grach hazardowych wysoce prawdopodobnym jest, że nałożona na skarżącą grzywna zostanie uchylona. Jej wyegzekwowanie przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie spowoduje, że skarżąca zostanie pozbawiona majątku o znacznej wartości i to po jej stronie będzie następnie leżało żądanie zwrotu odpowiedniej sumy od organów państwa. Zanim to jednak nastąpi, z pewnością upłynie dłuższy okres czasu, co narazi skarżącą na znaczną szkodę. Sytuacja finansowa skarżącej (jak wynika z załączonego do skargi wniosku o przyznanie prawa pomocy) nie jest obecnie najlepsza. Skarżąca utrzymuje się obecnie z bardzo skromnej emerytury. Obowiązek zapłaty kary w wysokości aż [...] zł jest zatem dla niej nadmiernym obciążeniem, które z pewnością przyczyni się do jeszcze większego pogorszenia się jej sytuacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia konkretnych okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, a więc czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu, przedstawiona w uzasadnieniu wniosku argumentacja nie przemawia za stwierdzeniem, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, na który powołuje się skarżąca wynika, że wnioskodawczyni posiada własny dom o pow. [...] m2 oraz lokal o pow. [...] m2, samochód [...] klasy [...] , ma [..] zł oszczędności, a jej miesięczny dochód wynosi [...] zł. Miesięczne wydatki wnioskodawczyni wynoszą [...] zł. Opisana sytuacja finansowa skarżącej wskazuje, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji, wymierzającej karę pieniężną w wysokości [...] zł nie stworzy dla niej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Wnioskujący o wstrzymanie zaskarżonego aktu powinien wykazać, iż na skutek egzekucji spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Okoliczność, iż może to być proces długotrwały, sama z siebie nie uzasadnia zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2008 r., I FSK 450/09), natomiast strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że takie skutki w stosunku do niej mogłyby wystąpić. Również oczekiwanie na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej czy rozbieżności w orzecznictwie, nie mogą być uznane za wypełnienie obowiązku konkretyzacji wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaznaczyć należy, że przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sad nie bierze pod uwagę merytorycznych zarzutów dotyczącej zaskarżonej decyzji, albowiem przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Reasumując uznać należy, że skarżąca nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.