II SA/Sz 400/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 66 pkt 1 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne, w związku z postępowaniem w sprawie złego stanu technicznego dachu budynku dwurodzinnego przy ul. [...], nakazał właścicielom budynku E. i M. M., J. K. i M. Z. wykonać określone roboty budowlane w terminie do dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego sprostował z urzędu błąd pisarski w wyżej wymienionej decyzji w następujący sposób: "w wierszu 10 zamiast Pani M. Z. powinno być Pani M. Z., w wierszu 39 zamiast Pani M. Z. powinno być Pani M. Z. Zażalenia na powyższe postanowienie wniosły M. Z. i J. K. M. Z. wskazała, że sprostowanie w decyzji nazwiska strony prowadzi do ponownego odmiennego rozstrzygnięcia sprawy w części. Z tego względu nie mogą dla niej wynikać konsekwencje prawne, gdyż w decyzji zobowiązano do określonych prac M. Z. J. K. w uzasadnieniu zażalenia podniosła argumenty dotyczące prowadzenia przez organ powiatowy postępowania, które jej zdaniem nie wykazało, by stan techniczny dachu stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa konstrukcji ani zniszczenia podłogi na poddaszu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 113 § 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu zażaleń M. Z. i J. K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że w wydanym w tym postępowaniu prawomocnym wyroku z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt. II SA/Sz 882/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał m.in. że: "uchybienie związane z omyłką pisarską w nazwisku skarżącej w decyzji z dnia [...] r. nie przesądza o pozbawieniu strony prawa do udziału w postępowaniu i mogło być sprostowane w trybie art. 113 § 1 K.p.a.". Organ odwoławczy uznał zatem, że umieszczenie w sentencji decyzji z dnia [...] r. nazwiska w brzmieniu "Z[...]" w miejsce "Z[...]" stanowi oczywistą omyłkę, którą należało sprostować, wpisując w to miejsce nazwisko M. Z. w prawidłowym brzmieniu. M. Z. postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W skardze podniosła zarzut naruszenia art. 113 § 1 K.p.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie i sprostowanie z urzędu błędu w decyzji z dnia [...]r., mimo że charakter błędu popełnionego w tej decyzji nie pozwala na jego traktowanie jako oczywistej omyłki. Skarżąca ponowiła zarzut, że sprostowanie w decyzji nazwiska strony prowadzi do ponownego odmiennego rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy. Nadto w całym postępowaniu nie doszło do skutecznego doręczania pism, a zwłaszcza decyzji z dnia [...] r. Sprostowanie tej decyzji jest wadliwe, gdyż pociąga za sobą korektę błędu polegającego na skierowaniu decyzji do niewłaściwej osoby. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) powoływanej jako "P.p.s.a.", sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Dokonana według wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia wskazuje na bezzasadność skargi. W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał sprostowania oczywistej omyłki zawartej we własnej decyzji z dnia [...] r., polegającej na błędnym określeniu nazwiska skarżącej jako M. Z. zamiast M. Z. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013r. poz. 267). Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z uwagi na brak ustawowej definicji znajdujących się w tym przepisie pojęć niedookreślonych jak "błędy pisarskie i rachunkowe" wypracowało je orzecznictwo i literatura. Błąd pisarski zatem, to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia albo widocznie niezamierzone opuszczenie wyrazu lub wyrazów, przy czym nie może ono mieć wpływu na merytoryczną treść decyzji, zaś błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1502/07). Szczególnego rodzaju błędami występującymi w decyzjach administracyjnych oraz innych dokumentach są błędy ortograficzne, gramatyczne czy błędy komputerowe polegające najczęściej na zmianie lub przestawieniu litery (por. Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Czesław Martysz Lex 2010). Zdaniem Sądu, zakwalifikowanie przez organ pomyłki w postaci nieprawidłowego zapisu nazwiska skarżącej, wynikłej z zamiany litery, zawartej w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., do oczywistej omyłki jest w pełni uzasadnione, a zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 113 § 1 K.p.a. jest bezzasadny. Przedmiotowa oczywista omyłka, sprostowana przez organ w drodze zaskarżonego postanowienia nie doprowadziła do zmiany kwalifikacji prawnej sprawy, ani do zmiany stanu faktycznego. Wydanie postanowienia w trybie art. 113 K.p.a., które jest integralną częścią decyzji z dnia [...] r., nie doprowadziło również do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Zauważyć też należy, iż błąd w nazwisku skarżącej nie spowodował trudności w doręczeniu omawianej decyzji z dnia [...] r., którą prawidłowo zaadresowano na adres skarżącej i doręczono w trybie doręczenia zastępczego z art. 44 K.p.a. Odnosząc się do przywołanych w skardze wyroków sądów administracyjnych, wskazać należy, że mimo iż zapadły one w zupełnie innych stanach faktycznych, to nie są sprzeczne ze stanowiskiem składu orzekającego w niniejszej sprawie co do rozumienia pojęcia sprostowania oczywistej pomyłki jak i nie przemawiają za uznaniem kontrolowanego postanowienia za sprzeczne z prawem. Dodać należy, iż na zasadność sprostowania decyzji z dnia [...] r. we wskazanym wyżej zakresie i trybie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 882/13. Wskazaniem tym organ był związany mocą art. 153 P.p.s.a. Związany jest nim również Sąd. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.