II SA/Sz 882/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2013r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania decyzji o nakazie wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej M. Z. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił, na wniosek M.Z., postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...]., nakazującą właścicielom budynku przy ul. [...],tj. E. i M.M, J.K. oraz M.Z. wykonać określone roboty budowlane, wynikające z ekspertyzy technicznej sporządzonej przez mgr inż. R.S.. Następnie, decyzją z dnia [...] r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nakaz z dnia [...] r. obejmował obowiązek dokonania w budynku przy ul. [...] całkowitej wymiany pokrycia i łat dachu, wymiany lub wzmocnienia zmurszałych elementów drewnianych konstrukcji dachu, przemurowania kominów w części ponad dachem wraz z wykonaniem nowych czap kominowych oraz naprawienia trzonów kominowych w części poddasza poprzez uzupełnienie ubytków w spoinach. Jako przyczynę wznowienia M.Z. wskazała brak czynnego udziału strony w postępowaniu, bowiem decyzję wydano z oczywistą omyłką, obejmującą błąd w jej nazwisku, która to omyłka mogła skutkować nieskutecznym doręczeniem decyzji osobie będącej stroną postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja była merytorycznie poprawna, a jedynym uchybieniem była omyłka w nazwisku M.Z. i w związku z tym odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r. M.Z. złożyła od tej decyzji odwołanie. W postępowaniu odwoławczym swoje uwagi wniosła również J.K. wskazując, że ekspertyza techniczna jest wadliwa. Zarzuciła, iż w decyzji z dnia [...] r. nie wskazano jednoznacznie podstawy prawnej, a przed jej wydaniem nie poinformowano o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Z kolei M.M. podniósł, że M.Z. o złym stanie dachu wiedziała od 1991 r. Wprawdzie remont dachu został wykonany w 1989 r. i w 1993 r., ale obejmował jedynie wymianę kilku rzędów dachówek we wschodniej części dachu, wymianę zadaszenia ganku, otynkowanie budynku, wymianę muru oporowego przy wejściu do budynku oraz naprawę i malowanie podbitki zewnętrznej. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz decyzję z dnia [...] r. Jednocześnie, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zobowiązał właścicieli budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...]: E. i M.M, J.K. i M.Z. do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym dachu przedmiotowego budynku poprzez: wymianę pokrycia dachu, wzmocnienie lub wymianę zmurszałych elementów konstrukcji dachu, zaimpregnowanie elementów drewnianych więźby dachowej środkami grzybobójczymi i ogniochronnymi, przemurowanie kominów w części ponad dachem wraz z wykonaniem nowych czap kominowych oraz naprawę trzonów kominowych w części poddasza poprzez uzupełnienie ubytków w spoinach, w terminie do dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po otrzymaniu zgłoszenia E. i M.M. o złym stanie technicznym dachu budynku, powodującym zalewanie lokalu mieszkalnego i dalsze niszczenie budynku, organ I instancji przeprowadził w dniu 7 maja 2010 r. oględziny. Organ ustalił, że wykonane z dachówki cementowej pokrycie dachowe znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Ponadto, stwierdzono prześwity w pokryciu dachowym, skorodowane obróbki blacharskie przy kominach, zawilgocenie konstrukcji drewnianej dachu (części krokwi i łat) oraz wypłukanie spoin w kominach. W trakcie oględzin sporządzono dokumentację fotograficzną. Również w przedstawionej przez E. i M.M. ekspertyzie stanu technicznego dachu, sporządzonej przez posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane mgr inż. R.S., wskazano na: zawilgocenie części wiązarów konstrukcji dachowej, miejscową degradację, mogącą prowadzić do utraty wytrzymałości, zniszczenie w znacznej części łat na skutek ciągłego zamakania, poluźnienie, popękanie, pokrzywienie, szczeliny, porośnięcie glonami i mchem w znacznej części pokrycia dachowego wykonanego z dachówek cementowych, spękania, ubytki zaprawy między cegłami trzonów kominowych nad powierzchnią dachu, a także spękania i częściowy brak czap kominowych. Autor ekspertyzy zalecił przeprowadzenie remontu dachu w zakresie całkowitej wymiany pokrycia dachu, wymiany łat, wzmocnienia lub wymiany zmurszałych elementów konstrukcji dachu, przemurowania kominów w części ponad dachem, naprawy trzonów kominowych w części poddasza poprzez uzupełnienie ubytków w kominach, wykonania nowego opierzenia wraz z odwodnieniem dachu i zaimpregnowania elementów drewnianych więźby dachowej środkami grzybobójczymi i ogniochronnymi. W sentencji i rozdzielniku decyzji z dnia 16 lipca 2010 r. organ I instancji błędnie podał nazwisko jednego ze współwłaścicieli budynku "M.Z." zamiast prawidłowo "M.Z.". W dniu 20 stycznia 2011 r. E. i M.M. poinformowali organ I instancji, że wszystkie roboty budowlane nakazane decyzją z dnia 16 lipca 2010 r. zostały wykonane. Poprawność wykonanych prac została potwierdzona załączonym oświadczeniem osoby uprawnionej. W ocenie organu odwoławczego, błąd w decyzji z dnia 16 lipca 2010 r. mógł skutkować nieskutecznym doręczeniem decyzji osobie będącej stroną postępowania, a zatem należało wyeliminować z obrotu prawnego tę decyzję. Ponadto, w sprawie zaistniała podstawa do wydania decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Organ nadzoru budowlanego ustosunkowując się do zarzutów odwołania skarżącej i zgłoszonych przez J.K. uwag wyjaśnił, że wprawdzie strony te nie uczestniczyły w oględzinach przeprowadzonych w dniu 7 maja 2010 r., ale zapoznały się z aktami sprawy i pisemnie odnosiły się do zawartych w nich dokumentów. Nadmienił, że przeprowadzenie ponownych oględzin byłoby bezcelowe, bowiem stan techniczny budynku ustalony przez autora ekspertyzy z kwietnia 2010 r. oraz przez organ I instancji podczas oględzin w dniu 7 maja 2010 r., po wykonaniu nakazanych obowiązków już nie istnieje. Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W wyniku rozpoznania tejże skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 991/11, oddalił skargę M.Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2011 r. w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o nakazie wykonania określonych robót budowlanych. Oddalając skargę Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji odpowiada prawu, bowiem mieści się w katalogu rozstrzygnięć określonych w art. 138 oraz art. 151 k.p.a. i znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd zauważył, m.in., że wbrew twierdzeniu skarżącej, fakt wznowienia postępowania nie pociąga za sobą konieczności przeprowadzenia od początku i w całości postępowania wyjaśniającego w sprawie, łącznie z powtórzeniem wszystkich czynności dowodowych, chyba że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania zwykłego został skutecznie zakwestionowany. Za nieuprawniony Sąd uznał zarzut skarżącej, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organ zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej o nieprawidłowościach postępowania dowodowego w zakresie oględzin, Sąd wyjaśnił, że wprawdzie na skutek błędu organu nie doręczono skarżącej zawiadomienia o przeprowadzonym dowodzie z oględzin przedmiotowego budynku, jednak powyższe naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja odpowiada w swej istocie, tj. co do zakresu obowiązków jak i terminu ich wykonania, uchylonej decyzji ostatecznej z dnia 16 lipca 2010 r., co należy uznać za właściwe, bowiem postępowanie trybu zwykłego zakończone wydaniem ostatecznego nakazu wykonania określonych robót budowlanych obarczone było jedynie wadą procesową, zaś rozstrzygnięcie merytoryczne było prawidłowe. W ocenie Sądu, wskazanie innego terminu byłoby do niedopogodzenia z zasadami logiki i zaistniałymi skutkami związanymi z uchyleniem decyzji z dnia 13 maja 2011 oraz z dnia 16 lipca 2010 r., bowiem obowiązki te na dzień wydania zaskarżonej decyzji zostały już wykonane. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M.Z. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 605/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. polegający na oddaleniu skargi w sytuacji naruszenia przez organ art. 146 § 2 k.p.a., zgodnie z którym, nie uchyla się decyzji ostatecznej, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przepis art. 146 § 2 k.p.a. wprowadza negatywną przesłankę uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Zastosowanie tej przesłanki może nastąpić tylko w razie, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej (do czego jest zobowiązany na podstawie art. 149 § 2 k.p.a.), w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 681), Z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w niniejszej sprawie. Zarówno bowiem decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lipca 2010 r., jak i zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2011 r. obejmowały nakaz wykonania określonych robót budowlanych, wynikających z ekspertyzy technicznej sporządzonej przez mgr inż. R.S. Różnice pomiędzy tymi rozstrzygnięciami sprowadzały się w istocie do nieco bardziej precyzyjnego określenia zakresu robót w decyzji organu odwoławczego oraz prawidłowego wskazania nazwiska skarżącej – "Z" w miejsce "Z". Niewątpliwie doszło więc do wydania decyzji odpowiadającej w swojej istocie decyzji dotychczasowej, wbrew negatywnej przesłance uchylenia decyzji ostatecznej przewidzianej w art. 146 § 2 k.p.a. Analiza uzasadnienia Sądu I instancji oraz akt postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że jedyną podstawą wydania ponownej decyzji przez organ odwoławczy były wątpliwości w zakresie wskazania nazwiska skarżącej w decyzji objętej wznowieniem. Sąd I instancji zaakceptował więc stanowisko, zgodnie z którym dopuszczalne jest uchylenie w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej, chronionej zasadą trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.), tylko z powodu nieścisłości w nazwisku strony, pomimo, że obowiązki wykonane tą decyzją zostały już wykonane, a jedynym powodem ponownego wydania decyzji jest konieczność pozostawania w obrocie prawnym decyzji nakładającej i tak już wykonany już obowiązek. Z oczywistych względów stanowisko takie nie jest trafne. Na przeszkodzie ponownemu wydaniu decyzji w swojej istocie odpowiadającej decyzji dotychczasowej stoi bowiem art. 146 § 2 k.p.a., a przepisy procedury administracyjnej przewidują możliwość rektyfikacji decyzji dotkniętej nieścisłościami czy oczywistymi omyłkami w odpowiednim trybie. Na marginesie zauważyć należy, że konsekwencją rozstrzygnięcia organu odwoławczego, które podlegało kontroli Sądu I instancji, było wskazanie daty wykonania obowiązków, która była znacznie wcześniejsza niż data wydania decyzji, to jest daty 31 grudnia 2010 r., wobec daty decyzji organu na dzień 20 lipca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił natomiast pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej związanych na naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji trafnie przyjął, że przepisy art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., statuujące zasady postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym, nie zostały naruszone przez organ odwoławczy, który oparł swoje rozstrzygnięcie na prawidłowo zebranym i ocenionym materiale dowodowym, z uwzględnieniem specyfiki nadzwyczajnego postępowania jakim jest postępowanie wznowieniowe. Błędne rozstrzygnięcie organu było natomiast skutkiem niewłaściwego zastosowania art. 146 § 2 k.p.a., czego nie dostrzegł Sąd I instancji dokonując w tym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Nieuzasadniony jest również zarzut art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Zarzut ten jest przedwczesny, bowiem na obecnym etapie postępowania zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że organ odwoławczy w wyniku wznowienia postępowania wydał decyzję w swojej istocie odpowiadającą decyzji dotychczasowej, a więc wbrew przesłance negatywnej uchylenia decyzji ostatecznej wynikającej z art. 146 § 2 k.p.a. Zarzut trwałej niewykonalności decyzji mógłby być podnoszony w sytuacji nałożenia innych obowiązków niż to wynikało z decyzji uchylonej w trybie wznowienia postępowania, czy to jako zarzut ewentualnego odwołania, czy też skargi do sądu administracyjnego, czy też wreszcie jako podstawa wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu, uznając jedynie, że z punktu widzenia zasad logiki koniecznie jest ponowne nałożenie określonych, wykonanych już obowiązków, bowiem samo wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji z dnia 16 lipca 2010 r. spowodowałoby, że nałożony nakaz pozbawiony byłby podstawy prawnej. Po wyznaczeniu terminu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, pismem z dnia 15 listopada 2013 r. M.Z. podtrzymała skargę w całości oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie organu do faktycznego przeprowadzenia zaniechanego postępowania co do istoty sprawy w sposób umożliwiający stronom, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, wzięcie czynnego i pełnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, w tym w szczególności przeprowadzenie oględzin w budynku jednorodzinnym przy ul. [...] w obecności stron oraz zgromadzenie pełnego materiału dowodowego po faktycznym przeprowadzeniu postępowania. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. Na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. M.Z. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Jej skargę oraz wnioski zawarte w piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2013 r. poparła uczestniczka postępowania J.K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprawa ze skargi M.Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2011 r. była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, ale również przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK605/12 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 991/11, przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. Okoliczność ta w sposób istotny determinuje zakres oraz kierunek ponownego rozstrzygania w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy zatem zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do kwestii podnoszących przez M.Z. w skardze kasacyjnej, jak i w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Odnośnie zarzutów natury procesowej, związanych z naruszeniem w postępowaniu administracyjnym przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się na stronie 8 uzasadnienia wyroku, a co do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego na stronie 9 uzasadnienia wyroku. Wszystkie te zarzuty Sąd II instancji uznał za niezasadne. W związku z tym, że rozstrzygnięcie w tym zakresie jest ostateczne i dla rozpoznającego obecnie sprawę Sądu wiążące, należało stwierdzić, że dalsze podnoszenie przez M.Z. w piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2013 r. zarzutu naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego polegającego na nienależytym zgromadzeniu materiału dowodowego i ustaleniu stanu faktycznego przez organy administracji, musiało być uznane za niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 605/12 przesądził, że nie było dopuszczalne uchylenie, w trybie wznowienia postępowania, przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lipca 2010 r., chronionej zasadą trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.), tylko z powodu nieścisłości w nazwisku strony, pomimo, że obowiązki wykonane tą decyzją zostały już wykonane, a jedynym powodem ponownego wydania decyzji jest konieczność pozostawania w obrocie prawnym decyzji nakładającej i tak wykonany już obowiązek. Na przeszkodzie ponownemu wydaniu decyzji przez organ II instancji w swojej istocie odpowiadającej decyzji dotychczasowej z dnia 16 lipca 2010 r. stoi bowiem art. 146 § 2 k.p.a. To natomiast skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji z dnia 20 lipca 2011 r., z uwagi na naruszenie przepisów art. 151 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro za chybione Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 8, art. 77 i art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.) z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja z dnia 20 lipca 2011 r. została podjęta w oparciu o prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy, to również ten zarzut nie mógł być uznany za uprawniony i skuteczny. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie, której podstawa rozstrzygnięcia winna ograniczać się w pierwszej kolejności do zbadania podstaw wznowienia postępowania przez pryzmat pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 16 lipca 2010 r. Uchybienia związane z omyłką pisarską w nazwisku skarżącej w decyzji z dnia 16 lipca 2010 r. nie przesądza bowiem o pozbawieniu strony prawa do udziału w postępowaniu i mogło być sprostowane w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Dodatkowo celowym jest zwrócenie uwagi, że w myśl art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie do art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z notatki służbowej z dnia 20 grudnia 2012 r. (karta 24 akt administracyjnych) wynika, że tego dnia Doręczono skarżącej odpis decyzji z dnia 16 lipca 2010 r. Tymczasem podanie o wznowienie postępowania skarżąca sporządziła 24 stycznia 2011 r. (omyłkowo określając rok jako 2010) a wpłynęło ono do organu I instancji 26 stycznia 2011 r. (karty 29-30 akt administracyjnych). Wskazywałoby to, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminu wynikającego z art. 148 k.p.a. Zachowanie terminu stanowi warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeśli doszło do błędnego wszczęcia postępowania, to organ powinien takie postępowanie umorzyć (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt. II OSK 889/11. Okoliczność tą również powinien rozważyć i uwzględnić organ II instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Jako nietrafny należało także ocenić kierowany w stosunku do organów nadzoru budowlanego zarzut zaniechania przeprowadzenia w obecności stron oględzin w budynku jednorodzinnym przy ul. [...] zważywszy na okoliczność, że kontrolowane przez Sąd działania organu dotyczą czynności podejmowanych w ramach nadzwyczajnego trybu postępowania – wznowienia postępowania administracyjnego. Oczekiwanie przez skarżącą, jak i uczestniczkę postępowania – J.K., przeprowadzenia oględzin budynku mieszkalnego pod kątem trafności zastosowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w momencie wydawania decyzji z dnia 16 lipca 2010 r., nakazującej wykonania określonych w niej robót budowlanych w budynku przy ul. [...], z uwagi nie tylko na upływ czasu ale i przeprowadzone w budynku roboty budowlane, jest obiektywnie niemożliwe. Odrębną natomiast kwestią, wykraczającą poza przedmiotem niniejszego postępowania, jest sprawa legalności i prawidłowości wykonanych robót budowlanych na zlecenie E. i M.M. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.