II SA/Sz 408/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. oddala skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata K. S. kwotę [...] obejmującą należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia 14 marca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. P. od decyzji z dnia 23 stycznia 2008 r. Wójta Gminy W. odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 16 grudnia 2004 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na części działki nr [...], obręb geodezyjny nr [...] O., gm. W., - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że organ I instancji odmówił decyzją z dnia 23 stycznia 2008 r. wznowienia postępowania w sprawie, ponieważ został uchybiony termin określony w art. 148 kpa. Od tej decyzji odwołanie złożyła B. P., współwłaścicielka nieruchomości gruntowej, działki nr [...] usytuowanej w sąsiedztwie działki nr [...], na której znajduje się stacja bazowa telefonii komórkowej Spółki A w W. Odwołująca się wskazała, że Wójt Gminy W. celowo pominął ją jako stronę postępowania. Przedstawiła wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 listopada 2007 r., II SA/Sz 1355/06, z którego wynika, że przymiot strony mogą posiadać sąsiedzi nieruchomości usytuowanych w oddaleniu od działki inwestora. Zdaniem odwołującej się decyzja organu I instancji naruszyła jej prawo własności nieruchomości, położonej w obszarze chronionego krajobrazu NATURA 2000, posiadającej unijny certyfikat o prowadzeniu ekologicznej produkcji żywności. Budowa masztu na działce nr [...] zmusiła ja do ograniczeń w udostępnianiu łąk obserwatorom ptaków i powoduje skażenie mleka falami elektromagnetycznymi, co powoduje utratę zarobków z tego tytułu. Natomiast odnosząc się do decyzji organu I instancji, odwołująca wbrew treści wniosku z dnia 3 stycznia 2008 r. o wznowienie postępowania podała, iż nie powoływała się na żaden punkt art. 145 kpa. W jej ocenie złożenie w dniu 3 stycznia 2008 r., w niecały miesiąc, od momentu otrzymania w/w wyroku WSA w Szczecinie nie narusza jednomiesięcznego terminu z art. 148 kpa do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zarzuciła nadto, że decyzja została wydana w oparciu o sfałszowane dowody i dlatego uzasadnione jest wznowienie postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i nie musi być więc zachowany termin jednomiesięczny. Odnosząc się do podniesionych zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wskazało, że wznowienie postępowania jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, dającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie było dotknięte kwalifikowaną wadą, wskazaną w przepisach prawa procesowego. Wznowione postępowanie przebiega w dwóch etapach, w pierwszym organ dokonuje jedynie oceny podstaw wznowieniowych, z punktu widzenia formalnego, a mianowicie czy wniosek złożyła strona, czy zachowany został termin do złożenia wniosku oraz czy powołano się na ustawowe przesłanki wznowienia. Natomiast w drugim etapie następuje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. W myśl art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji kończącej postępowanie, strony - podmioty uprawnione w stosunku do nieruchomości, na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Natomiast inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Organ I instancji wyczerpał przewidzianą prawem procedurę dotyczącą zawiadamiania o prowadzonym postępowaniu. Zgodnie z art. 53 ust. 1 cyt. ustawy obwieszczono stronom, w tym także B. P., przez wywieszenie stosownej informacji na tablicy ogłoszeń: Urzędu Gminy W., Sołectwa O., w dniach 2 - 23 września 2004 r. oraz na stronie internetowej Urzędu. Nadto o wydaniu przedmiotowej decyzji zawiadomiono przez wywieszenie na tablicach ogłoszeń w dniach 17 - 30 grudnia 2004 r. Na podstawie art. 49 kpa doręczenie decyzji poprzez obwieszczenie uznaje się za skuteczne po upływie 14 dni od daty obwieszczenia. Zdaniem organu odwoławczego nie jest zasadny zarzut B. P. dotyczący naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 kpa, ponieważ przyjęcie, że istnieje przyczyna wznowienia postępowania, o której mowa w tym przepisie wymaga stwierdzenia, orzeczeniem sądu lub innego organu, sfałszowania dowodu, chyba że sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego, albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Jednak, inicjując wznowienie postępowania, takiego dowodu nie przedstawiono. Brak też pozostałych przesłanek, o których mowa w tym przepisie. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że poza zakresem kognicji organu pozostają nieprawidłowości stwierdzone w odrębnym, prowadzonym na wniosek innego podmiotu, postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddziaływującego na środowisko. Kolegium odnosząc się do pozostałych zarzutów uznało, iż nie mają wpływu na prawidłowość wydanej decyzji, albowiem wykraczają poza problematykę objętą niniejszym postępowaniem i dotyczą rozstrzygnięć w postępowaniach o wydanie decyzji o ustalenie inwestycji celu publicznego i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest także fakt, że odwołująca się dopiero w dniu 5 grudnia 2007 r. z wyroku WSA w Szczecinie dnia 21 listopada 2007 r. dowiedziała się o decyzji Wójta Gminy W. z dnia 16 grudnia 2004 r., ponieważ wyrok ten dotyczy odrębnego postępowania, a rozstrzygnięte nie mają wpływu na przedmiotowe postępowanie. Wbrew podniesionym przez B. P. zarzutom, jej prawo uczestniczenia jako strony w postępowaniu przed organem I instancji nie było podważane, a tryb zawiadamiania stron dokonany przez organ był zgodny z przepisami. Dlatego jej stanowisko, że nie uchybiła terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 16 grudnia 2004 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie jest uzasadnione. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyła B. P. zarzucając, że naruszone zostało jej prawo do uczestniczenia w postępowaniu w charakterze strony. Powołując się na wyrok WSA w Szczecinie chciała wskazać na interpretację treści art. 28 kpa i 140 kc, dokonaną przez sąd, w bliźniaczej sprawie. Zakwestionowała nadto prawidłowość zawiadomienia przez organ o planowanej inwestycji. Poza tym stwierdziła, że mylnie zinterpretowano treść jej wniosku w części dotyczącej podstawy wznowienia postępowania, ponieważ nie użyła sformułowania, że powołuje się na art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu odwoławczego, że jej zarzuty związane z zastosowaniem art. 145 § 1 kpa zawarte w przygotowanych przez nią pismach są nieuzasadnione. Jej zdaniem definicje fałszu w pełni wyczerpuje raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie uwzględniający statusu należących do niej gruntów, jako potencjalnych obszarów NATURA 2000. Poza tym istotnym elementem w sprawie jest to, że Wójt Gminy W. wydał decyzję o lokalizacji inwestycji dla obiektu o wysokości 50,5 m, a w istocie obiekt ma wysokość 53,20 m. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone przez ustawodawcę w art. 145 kpa. Zgodnie natomiast z art. 148 § 1 kpa termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania wynosi jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W sytuacji określonej zaś w art. 145 § 1 pkt 4 kpa termin wynosi miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W rozpoznawanej sprawie podanie zostało wniesione w dniu 21 grudnia 2007 r., a więc z uchybieniem jednomiesięcznego terminu. Prawidłowo organy orzekające w sprawie ustaliły, że w drodze wydanych na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 117 ze zm.) obwieszczeń, strony postępowania zostały poinformowane o toczącym się postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego oraz o wydaniu decyzji Wójta Gminy W. z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na części działki nr [...] w O. Na podstawie art. 49 kpa doręczenie decyzji poprzez obwieszczenie uznaje się za skuteczne po upływie 14 dni od daty obwieszczenia. Wskazane wyżej obwieszczenia, zgodnie z ustaleniami stanu faktycznego dokonanymi w sprawie, wywieszone były na tablicy ogłoszeń Gminy W, Sołectwa O odpowiednio w dniach 2 – 23 września 2004 r. i w dniach 17 – 30 grudnia 2004 r. Ustalenia te nie zostały przez skarżącą podważone, a podniesiona w skardze argumentacja okazała się nieuzasadniona. Zatem już po upływie wskazanego wyżej terminu należało liczyć termin jednomiesięczny do wniesienia podania. Na marginesie organ I instancji wskazał, że dokonane ustalenia pozwalają przyjąć, że mąż skarżącej jako członek rady sołeckiej wiedział o wydaniu decyzji lokalizacyjnej od 2006 r., zatem jednomiesięczny termin liczony od tej daty upłynął wcześniej niż 21 grudnia 2007 r. W świetle powyższych ustaleń nie ma istotniejszego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, że decyzja o odmowie wznowienia postępowania została w istocie oparta na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zaś skarżąca podnosi, że we wniosku wskazała "art. 145 § 1 i § 4", a w odwołaniu nadto art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Stwierdzić należy, że wobec powołania w podaniu o wznowienie postępowania art. 145 § 1 i § 4 zasadnie organ I instancji przyjął, że chodzi w istocie o art. 145 § 1 pkt 4 kpa, bowiem art. 145 nie zawiera § 4. W takiej sytuacji wystarczyło ustalenie, że doszło do uchybienia terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 r. VII SA/Wa 948/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r., VII SA/Wa 1086/04). Wskazanie w odwołaniu nowej przesłanki wznowienia postępowania, wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 kpa nie ma znaczenia prawnego, bowiem mogłoby być podstawa do odrębnego postępowania wznowieniowego, co jednak nie było przedmiotem postępowania. Dodatkowo, nawet gdyby uznać takie uprawnienie strony to i tak w podaniu w żaden sposób nie wykazano dochowania terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W szczególności nie ma znaczenia w tym stanie rzeczy na powoływanie się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 listopada 2007r., II SA/Sz 1355/06, dotyczący innej sprawy. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.