II SA/Sz 427/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Arkadiusz Windak/spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J. Ś. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby I. u c h y l a zaskarżony rozkaz personalny i poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...]r., Nr [...] II. zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. U z a s a d n i e n i e : Komendant Miejski Policji , działając na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58) oraz §1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjantów w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. zawiesił w czynnościach służbowych [...]. J. Ś. na okres od dnia [...] r. do [...] r. uzasadniając to poważnymi zarzutami stawianymi policjantowi przez Prokuraturę Rejonową , tj. zarzutem popełnienia przestępstwa z art. [...] Postanowieniem z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji , w oparciu o §10 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. Nr 4, poz. 14), wszczął w stosunku do J. Ś. postępowanie dyscyplinarne. Zdaniem organu zaistniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przez J. Ś. przewinienia polegającego na tym, że w okresie [...] r. do [...] r., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi [...] - w dniu [...] r. wprowadził w błąd pracowników [...]. podając nieprawdziwe okoliczności [...] marki [...] z [...] jaka miała miejsce w dniu [...] r. i wyłudził na tej podstawie [...] w wysokości [...] zł., czym działał na szkodę [...]. Oddział Regionalny Filia w K. - w dniu [...] r. w K. wprowadził [...]. podając [...] z [...] jaka miała miejsce w dniu [...] r. i [...] w wysokości [...] zł., działając na szkodę [...] tj. o czyn z art. [...] i art. [...] w zw. z art. [...]. przy zastosowaniu art. [...] - w dniu [...] r. działając wspólnie [...], marki [...] nr rej. [...] z marki [...] jaka miała miejsce w dniu [...] r. i [...] zł., czym działał na [...] tj. o czyn z art. [...] i art. [...]. przy zastosowaniu art. [...]. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych J. Ś. do czasu zakończenia [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji , na podstawie §21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. Nr 4, poz. 14) zawiesił postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko J Ś. Pismem z dnia [...] r. J. Ś. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji z prośbą o [...]. Odpowiadając na ten wniosek Komendant Miejski Policji w K. poinformował J. Ś., że w związku z wszczętym postępowaniem dyscyplinarnym nie może być on załatwiony pozytywnie. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 3a ustawy o Policji, w przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta zgłaszającego wystąpienie ze służby, zwalnia się go ze służby po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, nie później jednak niż w terminie 12 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia. W dniu [...] r. Komendant Miejski Policji podjął zawieszone postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko [...]. J. Ś.. W efekcie przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego Komendant Miejski Policji orzeczeniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 134 ust. 1 pkt 10 ustawy o Policji w zw. z §24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, uznał J. Ś. winnym popełnienia czynów zarzuconych mu w postanowieniu z dnia [...] r. i wymierzył [...] J. Ś. wniósł od powyższego orzeczenia dyscyplinarnego odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. W wyniku rozpatrzenia sprawy Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem z dnia [...] r. wydanym na mocy art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji postanowił uchylić w całości zaskarżone orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. i umorzyć postępowanie dyscyplinarne organu I instancji. Uzasadniając treść dokonanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że wobec wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] r. z dniem [...] r. utracił moc art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego. Tym samym utraciło moc obowiązującą rozporządzenie MSWiA z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, na podstawie którego wydano orzeczenie o ukaraniu. W dniu 29 listopada 2003 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. Nr 192, poz. 1873), które uregulowały szczegółowo procedurę prowadzenia postępowań dyscyplinarnych oraz sam przedmiot prowadzonego postępowania. W świetle nowych uregulowań czyny zarzucane J. Ś. są przestępstwami, które zostały popełnione poza służbą i nie stanowią przewinień dyscyplinarnych. W związku z tym prowadzenie postępowania dyscyplinarnego stało się bezprzedmiotowe. Pismem z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji zawiadomił J. Ś., że wszczął z urzędu postępowanie zmierzające do zwolnienia go z Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W odpowiedzi na w/w zawiadomienie J. Ś. pismem z dnia [...] r. poinformował organ, że we wszczętym postępowaniu zamierza składać wyjaśnienia i wnioski o przeprowadzenie dowodów ze świadków oraz dokumentów. Jednocześnie podtrzymał swój wcześniejszy wniosek z dnia [...] r. o zwolnienie go ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Zakwestionował również "[...]" zarzucanych mu czynów. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji , opierającym się na art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 43 ust. 3, art. 45 ust. 3 i art. 124 ust. 2 ustawy o Policji oraz §2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789) [...] J. Ś. ze służby w Policji [...] r. Komendant Miejski Policji , powołując się na zgromadzony materiał dowodowy, za oczywisty uznał fakt popełnienia przez J. Ś. czynów przestępczych polegających na tym, że w okresie od [...] r. do [...] r. , działając wspólnie [...] - w dniu [...] r. w wprowadził [...]. podając [...] z samochodem [...] jaka miała miejsce w dniu [...] r. i wyłudził [...]., czym działał na szkodę [...] w S. Filia, - w dniu [...] r. w K. wprowadził [...] samochodu [...] z samochodem [...] jaka miała miejsce w dniu [...] r. i wyłudził [...], działając [...] Oddział , tj. o czyn z art. [...]. i art. [...]. w zw. z art. [...]. przy zastosowaniu ar. [...]., - w dniu [...] r. działając [...]. Inspektorat , podając nieprawdziwe okoliczności [...] z samochodem marki [...] jaka miała miejsce w dniu [...] r. i wyłudził [...] zł., czym działał [...], tj. o czyn z art. [...]. i art. [...]. przy zastosowaniu art. [...]. Pismem z dnia [...] r. J. Ś. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji z prośbą o udzielenie odpowiedzi na jakiej podstawie prawnej i faktycznej nie został uwzględniony jego wniosek z dnia [...] r. i z dnia [...] r. o rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. W odpowiedzi z dnia [...]r. Komendant Miejski Policji stwierdził, że w sprawie został wydany, kończący postępowanie administracyjne, rozkaz personalny w którym zawarte zostało pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia. Po otrzymaniu tej informacji J. Ś. kolejnym pismem z dnia [...] r. zwrócił uwagę, że odpowiedź nie zawiera jakichkolwiek wskazań na temat podstaw prawnych i faktycznych nieuwzględnienia jego wniosku o rozwiązanie stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Wyraził również opinię, że takie kroki ze strony organu prowadzącego postępowanie administracyjne, nie uwzględniające interesu strony przeciwnej są wysoce krzywdzące. Brak rzeczowej odpowiedzi w tej mierze powoduje wzrost poczucia niesprawiedliwego traktowania strony, która ma prawo uzyskać stosowną i wyczerpującą odpowiedź na wnioski. W związku z powyższym J. Ś. ponownie zwrócił się o udzielenie odpowiedzi na pytanie zawarte w piśmie z dnia [...] r. lub o podjęcie decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Komendant Miejski Policji pismem z dnia [...] r. poinformował J. Ś., że jego pismo z [...] r. uznał jako odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] i wraz z aktami przekazuje do organu II instancji. J. Ś. odrębnym pismem z dnia [...] r. wniósł odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] r. podnosząc naruszenie przepisów prawa materialnego, błędną ocenę materiału dowodowego i w konsekwencji niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie wnosząc o umorzenie postępowania administracyjnego, przywrócenie do służby ewentualnie o pozytywne rozpatrzenie wniosku z dnia [...] r. i zwolnienie w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji , w wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), rozkazem personalnym z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia zwolnienie J. Ś. ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W ocenie organu, zarzucane policjantowi przestępstwa ubezpieczeniowe zostały dowiedzione i świadczą o oczywistości ich popełnienia. J. Ś. złożył na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o: – uchylenie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. i rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., – zawieszenie w czynnościach służbowych do czasu wydania orzeczenia o [...], powstałym w związku ze służbą, przez [...], – przywrócenie do służby lub zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do przywrócenia do służby niezależnie od podstaw zwolnienia, w przypadku uniewinnienia przez Sąd od stawianych zarzutów, – zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do spowodowania naliczenia świadczeń emerytalno-rentowych od dnia [...] r. a nie od dnia [...] r. uwzględniających ewentualne orzeczenie komisji lekarskiej [...] – ewentualne rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z wnioskami z dnia [...] r. i z dnia [...] r. z mocą obowiązującą od daty uzyskania uprawnień do renty policyjnej, – zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do wypłaty poborów w pełnej wysokości za okres [...] miesięcy od dnia [...] r. w przypadku uznania [...] i przyznania świadczeń rentowych lub od dnia przyznania świadczeń rentowych przez bądź od daty rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, – zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do wypłacenia reszty należności z tytułu [...] odprawy, – wypłatę zawieszonych należności z tytułu poborów za okres od [...] r. do [...] r. (kwoty [...] brutto) lub do dnia przyznania świadczeń rentowych, – wypłatę obligatoryjnych podwyżek, które nastąpiły w okresie od [...] r. do [...] r., – wypłatę nagród rocznych za lata [...] i stosunkowo za [...] – wypłatę równoważnika za niewykorzystany [...] r., w wymiarze [...] dni roboczych, – wypłatę równoważnika za [...] dodatkowy w wymiarze [...] dni roboczych z tytułu wysługi lat służby za [...] – wypłatę dopłaty do [...] r., – zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] do zabezpieczenia dokumentacji, o której mowa w piśmie do Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r., – zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do zapłaty, zgodnie z kodeksem pracy, [...] wypracowanych nadgodzin, tj. minimum [...] zł. za okres [...] r. do [...] r., – zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do sprostowania świadectwa służby, z uwzględnieniem podstawy prawnej zwolnienia na art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, – zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji lub Komendanta Miejskiego Policji do uzupełnienia świadectwa służby o informacje, w sprawie udziału [...], w sytuacjach zagrażających życiu lub zdrowiu w latach [...] Zaskarżonej decyzji J. Ś. zarzucił: – obrazę przepisów prawa materialnego poprzez powołanie się na przepis art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, bowiem, w ocenie skarżącego, w obecnej chwili nadal posiada on [...] itd., – błędną interpretację opinii biegłego, która została przedstawiona w formie alternatywnej co oznacza, iż biegły nie miał pewności, co do [...] czy też do ich autentyczności, – błędne stwierdzenie, że toczy się wobec niego przed Sądem Okręgowym proces karny, podczas gdy postępowanie to prowadzone jest przed Sądem Rejonowym , – błędne przyjęcie, że popełnienie zarzucanych czynów może być uznane za oczywiste, – niewłaściwe powołanie się na stanowisko wyrażone w uchwale NSZZ Policjantów z dnia [...] r. bowiem członkowie zarządu podejmujący uchwałę podjęli ją wbrew przepisom związkowym, nie uzyskując kworum ([...]) niezbędnego przy podejmowaniu uchwał (2 obecnych na 4 członków zarządu). Ponadto stanowisko NSZZPol. było zajęte z naruszeniem przepisów art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. W myśl tego przepisu organizacją zakładową nie jest organizacja terenowa działająca przy KMP . Organizacją Zakładową jest organizacja działająca przy Komendzie Wojewódzkiej Policji , – w toku postępowania dyscyplinarnego nie uwzględniono zgłoszonych wniosków dowodowych z dnia [...] r., które, w ocenie skarżącego, będą miały wpływ na orzeczenie końcowe Sądu, a których nieuwzględnienie w postępowaniu administracyjnym spowodowało wydanie decyzji, – nieuwzględnienie art. [...]., – niekonsekwencję w posługiwaniu się przepisami prawa karnego i administracyjnego, – brak lub niewłaściwe pouczanie o przysługujących stronie uprawnieniach, doręczanie pism, decyzji i odpowiedzi z naruszeniem terminów ustawowych oraz brak odpowiedzi na pisma strony. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi sprowadzającego się do nieuzasadnionego wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, wobec raportów skarżącego o wystąpienie ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant wskazał, że raport z dnia [...] r. został złożony już w trakcie postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby, zakończonego decyzją organu I instancji z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Innymi słowy rzecz ujmując sąd administracyjny na skutek zaskarżenia działania (zaniechania) organu nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować (ocenić) działanie tego organu. Z tego względu sąd administracyjny, co do zasady, nie może zastępować organu administracji i wydawać końcowych rozstrzygnięć w sprawie. Tak określony zakres kompetencji sądów administracyjnych oznacza, że nie są one uprawnione do orzekania o przyznaniu lub o odmowie przyznawania uprawnień, nakładaniu na organy zobowiązań wypłat roszczeń mających charakter świadczeń pracowniczych itp. Poczynienie powyższej uwagi stało się konieczne z uwagi na żądania skargi, które w tym zakresie nie mogły zostać rozpatrzone. Sądowa kontrola zaskarżonego rozkazu personalnego dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła Sąd do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozkaz ten, jak i poprzedzający go rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie zwolnienia ze służby J. Ś., wydane zostały z naruszeniem prawa. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nakładają na organy uprawnione do wydawania orzeczeń o charakterze decyzji administracyjnych o których mowa w art. 104 k.p.a., obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w toku postępowania wniosków i argumentów strony, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu każdego orzeczenia spełniającego wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Postępowanie zmierzające do zwolnienia skarżącego z Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zostało wszczęte z urzędu o czym organ zawiadomił stronę pismem z dnia [...] r. Po otrzymaniu tego zawiadomienia skarżący, w piśmie z dnia [...] r. poinformował Komendanta Miejskiego Policji , że podtrzymuje swój wniosek z dnia[...] o zwolnienie go w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Wniosek ten ponowił w kolejnym piśmie skierowanym do organu z dnia r. Nie ustosunkowując się do tego wniosku, Komendant Miejski Policji wydał w dniu [...] r. rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu J. Ś. ze służby w Policji oparty na art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Także na etapie postępowania odwoławczego, pomimo konsekwentnie wyrażanej woli skarżącego o rozwiązanie stosunku służbowego na mocy art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, organ odwoławczy nie odnosząc się do tej kwestii, pominął w istocie wniosek strony, utrzymując w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. W aktach sprawy znajduje się stanowisko Komendanta Miejskiego Policji (karta [...] akt [...]) przedstawione organowi II instancji, w którym jako przesłankę negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego o zwolnienie go ze służby w trybie art. 41 ust. 3 organ wskazał, że deklarowana wola wystąpienia ze służby nie miała charakteru dobrowolności. Argumentacja ta, w ocenie Sądu, musi być uznana za chybioną. Nie było bowiem podstaw faktyczny0ch jak i prawnych, aby organ administracji przesądził, że żądanie skarżącego jest obciążone jedną z wad określonych w art. 82 – art. 88 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 15, poz. 93 ze zm.). Z powyższych względów, wobec nieustosunkowania się w kwestionowanych orzeczeniach przez organy obu instancji do żądania J. Ś. o zwolnienie go ze służby we wnioskowanym trybie, działaniu organów zarzucić należy naruszenie przepisów postępowania – art. 107 § 3 k.p.a., wyczerpujące przesłankę do ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpatrywanej sprawie Sąd powziął poważną wątpliwość co do przesłanek jakimi kierowały się organy Policji stosując tryb określony w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji mimo istnienie wniosku skarżącego o zwolnienie go ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 w/w ustawy. Ocena tych przesłanek stała się niemożliwa z uwagi na brak przedstawienia przez organy uzasadnienia w tym zakresie. Nie można bowiem za takowe uznać zdanie zawarte dopiero w odpowiedzi na skargę, nie poparte dodatkowo jakimkolwiek wywodem prawnym. Postępowanie interpretacyjne w fazie rekonstrukcyjnej prowadzić winno do ustalenia sensu norm w danym akcie (przepisie) wyrażonych, przy czym proces wykładni w fazie percepcyjnej konkretnych przepisów ustawy nie może być ograniczony do wyciągania wniosków z brzmienia poszczególnych przepisów bez uwzględnienia innych regulacji obejmujących swym zakresem określoną instytucję. Podstawą materialno-prawną podjęcia przez organy Policji rozkazów personalnych w stosunku do skarżącego, stały się przepisy ustawy o Policji w kształcie nadanym im ustawą z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. Nr 192, poz. 1873). Nowelizacja ta w sposób istotny wpłynęła na treść ustawy o Policji wprowadzając do niej szereg przepisów związanych z prowadzeniem postępowania dyscyplinarnego. Przepis art. 41 ustawy o Policji wyszczególnia przypadki w których zwolnienie Policjanta ze służby następuje w sposób obligatoryjny (art. 41 ust. 1) oraz sytuacje w których decyzja w tym zakresie została pozostawiona uznaniu właściwego organu (art. 41 ust. 2). W dniu wydania będących przedmiotem sprawy rozkazów personalnych o zwolnieniu skarżącego ze służby stałej, obowiązywał już nowo wprowadzony do art. 41 ust. 2 - pkt 8, zgodnie z którym, Policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. W tym samym art. 41 w ust. 3 zawarta została zasada, wedle której, policjanta zwalnia się ze służby w terminie do [...] miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego chęci wystąpienia ze służby. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że podjęcie decyzji o zwolnieniu Policjanta nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organów Policji. W tym miejscu należy zauważyć, że z woli ustawodawcy, na mocy w/w ustawy nowelizującej z dnia 29 października 2003 r., uchylone zostały ust. 3a i ust. 3b w art. 41. Przepisy te obowiązując do dnia 29 listopada 2003 r. stanowiły, że w przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta, o którym mowa w ust. 3, zwalniało się go ze służby po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, nie później jednak niż w terminie 12 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby, a jeżeli postępowanie dyscyplinarne zakończyło się wymierzeniem kary dyscyplinarnej, policjanta zwalniało się ze służby po wykonaniu tej kary. Wspomniane reguły nie obowiązywały w chwili podejmowania rozkazów personalnych w niniejszej sprawie. Oznacza to, że w sytuacji pisemnego zgłoszenia przez Policjanta wystąpienia ze służby nie istniały prawne przeszkody do zrealizowania dyspozycji zawartej w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, tj. zwolnienia Policjanta ze służby. Powyższe prowadzi do wniosku, że pomimo wielokrotnego podtrzymania przez J. Ś. prośby o zwolnienie go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, domniemana argumentacja organów odmawiających zastosowania tego trybu, oparta na przeszkodzie wynikającej ze wszczętego już postępowania ukierunkowanego na zwolnienie skarżącego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, była nieuzasadniona prawnie. Podkreślenia wymaga tu fakt, że rozkaz personalny wydany na mocy w/w przepisu nie jest tożsamy z orzeczeniem dyscyplinarnym. Wynika to wprost z rodzaj zarzucanych skarżącemu czynów, które nie mają charakteru naruszenia dyscypliny służbowej. Tym samym, poniesienie odpowiedzialności karnej może nastąpić wyłącznie w razie uznania przez sąd karny, że skarżący dopuścił się zarzucanych mu czynów. Przesłanką zastosowania przez organy Policji uznania administracyjnego opartego na art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy nie może być zatem chęć ukarania Policjanta poprzez jego wydalenie ze służby, lecz oczyszczenie szeregów Policji z funkcjonariuszy, którzy co prawda nie naruszyli zasad dyscypliny służbowej, ale wobec których nie ma wątpliwości (jest oczywiste), że dopuścili się czynu o znamionach przestępstwa i którzy np. nie widzą sami potrzeby złożenia rezygnacji ze służby. Oczywistym jest, że stan taki kłóciłby się z celem i istotą służby Policji, która winna cieszyć się pełnym zaufaniem społecznym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [..] r. wydane zostały z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.